บทที่ 334 การปรากฏตัวของทีมสอง

“ทุกท่านอยากรับอะไรครับ ที่นี่มีอาหารจานเด็ดหลายอย่างเลย ค่อย ๆ เลือกนะครับ”

หลังจากต้อนรับพวกเขาเรียบร้อย พนักงานก็ฉีกยิ้มแล้วยื่นแท็บเล็ตในมือให้ตวนมู่เจี๋ย

ตอนนี้เข้าสู่ยุคอินเทอร์เน็ตแล้ว ฉะนั้นถึงแม้จะเป็นร้านที่แปลกตาแบบนี้แต่ก็ยังใช้เทคโนโลยีการสื่อสารหม่ล่าสุดเช่นกัน แถมยังมีความแม่นยำมากกว่าเมื่อก่อนเยอะ เพื่อลดอัตราการเกิดข้อผิดพลาด และทำให้คนอื่น ๆ หาจุดที่ไม่พอใจได้ยาก

“พวกเธออยากกินอะไร สั่งก่อนเถอะ”

ตวนมู่เจี๋ยยิ้มแล้วยื่นแท็บเล็ตไปให้หวงเย่ว

หวงเย่วเป็นน้องที่อายุน้อยที่สุดในบรรดาพวกเขา ฉะนั้นพวกเขาจึงค่อนข้างเอ็นดูหวงเย่วมากเป็นพิเศษ

หวงเย่วพยักหน้า แล้วรับแท็บเล็ตมาเริ่มสั่งอาหารด้วยสีหน้าจริงจัง

“ขอโทษนะ ฉันอยากถามหน่อยว่าแถวนี้มีร้านขายยาบ้างไหม”

หยางยี่กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะเอ่ยถาม

ทันทีที่พนักงานเสิร์ฟคนนั้นได้ยินก็รู้ทันทีว่าหยางยี่ถามถึงร้านไหน เขาจึงพยักหน้ายิ้ม ๆ แล้วพูดว่า “คุณลูกค้า คุณถามถูกคนแล้ว หลังจากออกจากร้านอาหารนี้แล้ว คุณก็ตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายไปสองแยก จากนั้นค่อยเลี้ยงขวา ด้านในสุดของซอยจะมีร้านขายยาอยู่ร้านหนึ่งชื่อว่าร้านขายยาสามจักรพรรดิ”

“ร้านขายยาสามจักรพรรดิสุดยอดมากเลยนะ ข้างในนั้นมีหมอเทวดา เขาเป็นหมอที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองโบราณ ทักษะการแพทย์สุดยอด แถมยังถ่อมตน พูดได้ว่ารักษาได้ทุกโรค!”

หมอเทวดาจางมีชื่อเสียงมาก คนส่วนใหญ่ที่กลับออกไปจากเมืองโบราณลั่วสุ่ย ยังมีคนเดินทางมาจากทางไกลเพื่อจะมารักษากับเขา แถมในเมืองโบราณนี้ ไม่มีใครไม่รู้จักชื่อเสียงของหมอเทวดาจาง

ไม่ว่าจะป่วยเป็นโรคอะไร สิ่งแรกที่ชาวเมืองท้องถิ่นเมืองลั่วสุ่ยจะทำไม่ใช่การไปโรงพยาบาล แต่จะไปหาหมอเทวดาจางก่อน และหมอเทวดาจางก็ไม่เคยทำให้พวกเขาผิดหวัง ถ้าเจ็บป่วยเล็กน้อยอย่างมากที่สุดก็ใช้เวลารักษาหนึ่งอาทิตย์ก็สามารถรักษาให้หายได้ ส่วนถ้าป่วยหนัก สั้นสุดก็แค่ไม่กี่เดือนหรือนานกว่านั้น ซึ่งรับประกันได้ว่ายารักษาหายได้และจะกลับไปเป็นปกติเหมือนเดิม

ซึ่งนี่เป็นฝีมือของ หมอเทวดาจาง ที่ทำให้เขาได้รับความเคารพนับถือจากชาวเมืองลั่วสุ่ยทุกคนด้วยทักษะทางการแพทย์อันยอดเยี่ยมของเขา

“โอเค ขอบใจมาก”

หยางยี่ยิ้มเล็กน้อยพลางพยักหน้า เมื่อได้ยินพนักงานเสิร์ฟคุยโวถึงฝีมือของหมอเทวดาคนนี้ขนาดนี้ เขาก็ดูออกได้ทันทีว่าหมอเทวดาจางคนนี้คือคนที่หมอผีบอกให้เขาไปตามหา

เพียงแต่ว่า ก่อนจะไปจู่ ๆ หยางยี่ก็นึกถึงคำพูดของหมอผีขึ้นมาที่บอกว่าให้เขาติดต่อคนที่ชื่อเว่ยเฉินก่อน

โชคดีที่เขานึกขึ้นได้ก่อน ไม่อย่างนั้นถ้าพวกเขาเข้าไปในโบราณสถานแล้ว ภายหลังจะนึกขึ้นได้อีกไหมก็ยังไม่รู้เลย

หยางยี่ยิ้มให้กับความจำของตัวเอง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเว่ยเฉิน

โทรศัพท์ถูกกดรับสายอย่างรวดเร็ว เสียงสดใสร่าเริงของเว่ยเฉินดังขึ้นมาจากปลายสาย

“ราชาเทพ คุณถึงเมืองลั่วสุ่ยแล้วเหรอ”

น้ำเสียงของเว่ยเฉินเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เพราะหลังจากที่จานกันในครั้งนั้นเขาก็ไม่ได้พบกับหยางยี่นานมาก ๆ แล้ว เลยรู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อยทำให้น้ำเสียงฟังดูสูงผิดปกติ

“ใช่ ฉันเพิ่งมาถึง ฉันอยู่ที่โรงเหล้าไหลฝู นายมาที่นี่เดี๋ยวนี้เลย”

หลังจากพูดจบหยางยี่ก็กดวางสายไปโดยไม่พูดอะไรมาก

เมื่อเห็นหยางยี่วางสายโทรศัพท์ ตวนมู่เจี๋ยถึงได้ขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้แล้วถามด้วยความสงสัย “พี่ยี่ ฉันรู้สึกสงสัยนิดหน่อย ฉันอยากรู้ว่าพี่รู้จักกับหมอผีได้ยังไง”

เมื่อได้ยินคำพูดของตวนมู่เจี๋ย สายตาของทุกคนก็หันไปจับจ้องที่หยางยี่