บทที่ 350 สิ้นสุด

“อีกอย่างนะ เถียนเถียนไม่ได้ไปเองคนเดียว ปู่กับแม่จะไปเป็นเพื่อนหนูด้วย”

คุณลุงเจียจือค่อยๆพูด สายตาเป็นประกาย

“จริงเหรอคะ? เถียนเถียนอยากไป！เถียนเถียนอยากไปกับคุณลุงกับคุณแม่ค่ะ！”

นัยน์ตาของเถียนเถียนเปลี่ยนเป็นสุกสกาวขึ้นมาทันที ตาทั้งสองข้างระยิบระยับ กระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ

พอได้ยินคำตอบของเถียนเถียน คุณลุงเจียจือก็ลูบใบหน้าเล็กๆของเถียนเถียนด้วยความเอ็นดู ไม่ได้พูดอะไรต่อ

แค่หันกลับไปมองยังทิศใต้ ความคิดล่องลอยไปไกล ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

อีกอย่างเถียนเถียนยังเด็ก ไม่รู้ว่าในเวลานี้คุณลุงเจียจือกำลังคิดอะไร และไม่เข้าใจสายตาที่ซับซ้อนของคุณลุงเจียจือ

ผ่านไปหลายปีแล้ว เขาก็คงโตขึ้นแล้ว สามารถอยู่คนเดียวได้แล้วล่ะมั้ง

และมีบางเรื่อง ที่เขาควรจะแบกรับมันไว้ นี่ก็คือความรับผิดชอบของเขา จะหนีก็คงหนีไม่พ้น

“คุณชายน้อย ที่ลุงสามารถทำให้ได้ก็มีเท่านี้ คุณชายก็ค่อยๆดูแล้วกัน ลุงคิดว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่มีเวลาแล้ว เพราะฉะนั้น ลุงต้องพาคุณผู้หญิงกับคุณหนูกลับไปก่อน หวังว่าคุณชายจะไม่โทษลุงนะ”

คุณลุงเจียจือพูดเสียงต่ำไปด้วย ก้มตาไปด้วย

“คุณลุงเจียจือคะ กินข้าวค่ะ คุยอะไรกัน? เถียนเถียนถึงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ขนาดนี้?”

เวลานี้ เสิ่นเสวี่ยได้ทำกับข้าวเสร็จแล้ว ผักสองอย่างกับซุปหนึ่งที่ และกำลังยกทั้งสองจานเดินออกมาจากในครัว

พอเห็นใบหน้าที่เบิกบานของเถียนเถียนและคุณลุงเจียจือ ก็ยิ้มแล้วถาม

“แค่โอ๋ให้เถียนเถียนดีใจเท่านั้นเอง”

“ทำกับข้าวเสร็จเร็วขนาดนี้เลย? วันนี้มีไก่ผัดเผ็ดที่ตาเฒ่าอย่างฉันชอบกินที่สุดนี่！มา กินข้าวกัน！”

คุณลุงเจียจือไม่ได้พูดอะไรกับเสิ่นเสวี่ยให้มากความ เพียงแค่กวาดสายตา มองอาหารที่ตั้งอยู่บนโต๊ะแล้วพูด

เสิ่นเสวี่ยก็ไม่ได้ถามต่อ ตักข้าวถ้วยใหญ่หนึ่งถ้วยให้ทั้งสามคน แล้วนั่งลงบนเก้าอี้

ทั้งสามคนนั่งอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข พูดคุยไปเรื่อยเปื่อย สบายใจอย่างมาก

ทว่า ทั้งสามคนพึ่งกินข้าวกันได้ครึ่งหนึ่ง ด้านล่างเขาก็มีกลุ่มคนเดินมา ดึงดูดความสนใจของเสิ่นเสวี่ย

“คุณลุงเจียจือคะ ล่างเขามีคนมา”

สีหน้าของเสิ่นเสวี่ยเปลี่ยนไปเล็กน้อย มองกลุ่มคนจากล่างเขาที่ค่อยๆเดินมา แล้วพูดกับคุณลุงเจียจือ

คนพวกนั้นสวมเสื้อผ้าแปลกประหลาดอย่างมาก ด้านบนสวมผ้าคลุมสีดำตัวใหญ่ และยังคลุมศีรษะอีกด้วย มองไม่ชัดเลยสักนิดว่าหน้าตาเป็นเช่นไร อีกอย่าง บนหมวกนั่นยังปักลวดลายที่มองแล้วพิลึกอีกด้วย

ถึงแม้ว่าจะมองใบหน้าของคนกลุ่มนี้ไม่ชัด แต่ความรู้สึกของเสิ่นเสวี่ยบอกว่า คนกลุ่มนี้ที่สวมชุดแปลกประหลาด ดูแล้วเหมือนจะไม่ใช่คนดีอะไร

พอได้ยิน คุณลุงเจียจือก็วางถ้วยกับตะเกียบลง แล้วหันกลับไปดู

ในตอนที่เขาเห็นว่ากลุ่มคนที่ล่างเขากำลังค่อยๆเดินมา ไม่ได้แสดงออกว่าใจร้อนหรืออะไร ในทางกลับกันบนใบหน้าเหมือนปล่อยวาง ค่อยๆถอนหายใจออกมา

“พึ่งจะมาเหรอ”

บนใบหน้าของคุณลุงเจียจือเต็มไปด้วยรอยยิ้ม มองกลุ่มคนที่อยู่ตรงกลางสันเขา แล้วพูดเนิบๆ：“ให้ตาเฒ่าอย่างฉันรอนานซะจริง ฉันรอมาเกือบจะสามสิบปีแล้วนะ！”

คำพูดของคุณลุงเจียจือไม่ได้ปกปิดใดๆ เขาไม่ได้คิดจะปิดบังเสิ่นเสวี่ย เสิ่นเสวี่ยก็เลยได้ยินคำพูดทั้งสองประโยคที่คุณลุงเจียจือพูด

ทันใดนั้น ดวงตาของเสิ่นเสวี่ยก็เบิกกว้าง มองคุณลุงเจียจืออย่างไม่เชื่อสายตา แล้วลุกขึ้นยืนอย่างตื่นตัว เพื่อรักษาระยะห่างระหว่างตนเองกับคุณลุงเจียจือ