บทที่ 351 สิ้นสุดสงครามอันดุเดือด

ตอนนี้ที่หลงเหลืออยู่ในสงคราม สังเกตอย่างละเอียดก็มีแค่สิบสามคนเท่านั้นเอง

เพียงแต่ว่า สิ่งที่ทำให้หยางยี่ตกใจก็คือ กองกำลังกลุ่มที่หนึ่งที่เข้าร่วมในตอนแรก ที่เป็นกองกำลังของไป๋ฮุ่ยพวกเขาสามคน ยังรอดอยู่ครบ ไม่เพียงเท่านี้ พลังของพวกเขายังสุดยอดอย่างมากอีกด้วย

คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าพลังของกองกำลังกลุ่มที่หนึ่งนี้จะโดดเด่นถึงเพียงนี้ ในบรรดาเกือบร้อยคนในสงครามอันดุเดือด ยังคงสามารถเอาชีวิตรอดเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตนเองได้ เรียกได้ว่าทำให้หยางยี่ต้องเปลี่ยนมุมมองใหม่เลยทีเดียว

เพียงแต่ว่า หลังจากผ่านสงครามที่ดุเดือดมาแล้ว ความจริงอาการบาดเจ็บของทั้งสามคนก็ค่อนข้างหนัก ถึงขั้นหนักกว่าตวนมู่เจี๋ยเสียอีก ในเวลานี้กำลังนั่งอยู่บนพื้น หอบหายใจไม่หยุด

“ทุกคน ขอบคุณทุกคนมากที่ให้การช่วยเหลือกันอย่างสุดกำลัง ตอนนี้อาการบาดเจ็บของพวกเราหนักมาก ไม่สามารถเข้าไปสำรวจในสุสานได้ เพราะฉะนั้นพวกเราจัดการรักษาบาดแผลของตนเองก่อน พยายามฟื้นฟูพละกำลังให้มากที่สุด！”

“ทางที่ดีขอให้แต่ละคนจัดการอย่างไม่รบกวนกัน ถ้ามีคนคิดจะฉวยโอกาสนี้โจมตีล่ะก็ อย่าหาว่าฉันไม่ออมมือก็แล้วกัน！”

หยางยี่กวาดสายตามองกลุ่มคนอย่างเยือกเย็น เห็นว่ากลุ่มคนพวกนั้นไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมา ถึงนั่งลงที่พื้น กลั้นหายใจด้วยความหวาดกลัว

แต่ว่า ไม่นานเขาก็รับรู้ได้ว่าสิ่งที่ตนเองพูดนั้นมันเกินความจำเป็น

คนที่ยังมีชีวิตรอดอยู่ในตอนนี้ จะมีสักกี่คนกันที่ยังเหลือพลังอยู่? ไม่ใช่ว่าต่างก็หมดแรง รักษาบาดแผลของตนเองงั้นเหรอ?

เพราะฉะนั้นคำพูดของหยางยี่ โง่เง่าอย่างเห็นได้ชัด

หยางยี่ลูบจมูกตัวเองแก้เขิน แล้วรีบปิดตาลง

“พี่หยางก็เข้าใจหยอกเล่นนะ ตอนนี้พวกเรายังรักษาแผลกันไม่ทัน ยิ่งลอบโจมตีนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย！”

เสี่ยวเฟิงยิ้มเล็กน้อย พูดอย่างจนปัญญา หลังจากนั้นก็นิ่งเงียบ

กลุ่มคนพวกนั้นไม่มีกะจิตกะใจจะลอบโจมตี ทุกคนต่างก็สนใจแต่อาการบาดเจ็บของตนเอง ก็เลยหยิบยาหรือไม่ก็อาหารที่เตรียมมาออกมา เริ่มรักษาบาดแผล แล้วก็ฟื้นฟูพละกำลังไปด้วย

ผ่านไปหนึ่งวันเต็มๆ สภาพของกลุ่มคนพวกนั้นเริ่มดีขึ้นหนึ่งถึงสองส่วน พละกำลังก็ฟื้นฟูแล้ว บางคนก็เจริญอาหาร ยังคงกอดเสบียงอาหารเคี้ยวไม่หยุด

เวลานี้ หยางยี่ก็ลุกขึ้นยืน มองไปยังสภาพของแต่ละคน แล้วเริ่มพูด：“หนึ่งวันแล้ว คิดว่าอาการบาดเจ็บของแต่ละคนก็ค่อยๆดีขึ้นกันพอสมควร เพราะงั้นมีบางคำพูด ฉันคิดว่าพูดตอนนี้ให้เข้าใจกันเลยน่าจะดีกว่า”

คนที่อยู่ที่นี่มีทั้งหมดสิบสามคน แต่มีสองคนที่สภาพบาดเจ็บหนักไม่สามารถลุกขึ้นยืนเดินเหินได้ และมีอยู่อีกหนึ่งคนที่ส่อให้เห็นว่ายังไม่ได้สติ

อาการบาดเจ็บของคนนี้ หนักกว่าที่เคยดูมาเสียอีก

“อันดับแรก พวกเรามาที่นี่มีจุดมุ่งหมายอยู่จริงๆ แต่พวกเราไม่อยากฆ่าคนบริสุทธิ์มากไปกว่านี้ ตอนนี้คนที่ยังอยู่ที่นี่ ก็มีแต่คนที่เคยร่วมเป็นร่วมตายกับฉัน นั่นก็คือเพื่อนฉัน”

“พูดตามตรง พวกเราต่างก็ไม่รู้ว่าถ้าเดินไปข้างหน้าจะเจอกับอันตรายแบบไหน และก็ไม่รู้ว่าด้านในมีอะไรอยู่กันแน่ ตอนนี้ ฉันเชื่อว่าบางคนที่อยู่ที่นี่ไม่สามารถยืนหยัดต่อไปได้อีก”

“เพราะฉะนั้น ถ้าตอนนี้มีคนต้องการออกไปล่ะก็ ฉันยินดีจะใช้ดินระเบิดในมือ ระเบิดเป็นทางออกเพื่อให้ทุกคนออกไป”

ขณะที่หยางยี่พูด แล้วหยิบดินระเบิดยี่สิบกิโลออกมา มองไปยังกลุ่มคนด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วพูด

และพวกตวนมู่เจี๋ยทั้งสี่คนที่นั่งอยู่ด้านหลังเขาต่างก็ไม่ได้พูดอะไร ในใจพวกเขานั้นรู้ดี คนไม่กี่คนที่เหลืออยู่ตรงหน้าทำอะไรไม่ได้มาก พาพวกเขาไปก็เหมือนกับพาภาระไป ยุ่งยากอย่างมาก

หยางยี่ทำถึงขั้นนี้ ถือว่ายุติธรรมแล้ว มีความชอบธรรม เชื่อว่ากลุ่มคนในที่นี้จะเข้าใจเขา