บทที่ 361 การตายของเซี่ยอู๋จุน

พวกเขาสามสี่คนเดินไปที่ที่นั่งของตัวเอง เจียงหย่งเอ่ยปากพูดออกมาหนึ่งประโยค

เห็นได้ชัดว่าประโยคนี้เขาจงใจพูดให้หยางยี่ได้ยิน หรือพูดได้ว่าพูดเยาะเย้ยนั่นเอง

แต่ทว่า หยางยี่กลับไม่สนใจเขาและทำเหมือนไม่ได้ยิน แสดงท่าทางเหมือนไม่แยแสซึ่งมันทำให้เจียงหย่งอับอายมากไม่น้อย

“หึ!”

เมื่อถูกเมินเฉยใส่เจียงหย่งก็ได้แต่ส่งเสียงฮึดฮัดออกมาอย่างโมโหและนั่งลงในที่นั่งของตัวเอง

ทั้งสี่คนรีบนั่งในตำแหน่งที่นั่งของตัวเองในแถวที่สองอย่างรวดเร็ว พลางพูดคุยกันอย่างสบาย ๆ โดยไม่สนใจและไม่ไว้หน้าหยางยี่เลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นพวกคนหัวแข็งพวกนี้หยางยี่กลับไม่ได้โกรธ เขาเพียงแค่ยิ้มน้อย ๆ และมองไปที่ทุกคนที่อยู่ในห้อง

“เรื่องที่ผมอยากจะพูดต่อไปก็คือเรื่องที่สอง หวังว่าทุกท่านจะเตรียมตัวเตรียมใจให้ดีและอย่าตกใจจนเกินไป”

หยางยี่มองทุกคนพลางพูดอย่างช้า ๆ ก่อนที่เขาจะพูดเสริมขึ้นมาอีกว่า “แต่ถ้ามีคนรับไม่ไหวจนเป็นลมไปจริง ๆ ผมก็จะเห็นอกเห็นใจช่วยส่งตัวไปที่โรงพยาบาลให้”

หลังจากทุกคนได้ยินแบบนั้นก็อดหันมองไปทางพวกเก่อตงซานอย่างช่วยไม่ได้

คนหูไวตาไวต่างก็มองออกว่าประโยคนี้ของหยางยี่จงใจพูดกับพวกเขาทั้งสี่คน ซึ่งนี่เรียกว่า ตาต่อตา ฟันต่อฟัน

ทว่าสี่คนนั้นกลับยังพูดคุยกันต่อไปราวกับไม่ได้ยินที่เขาพูด และทำเหมือนทุกคนในที่นี้เป็นเพียงอากาศ

หยางยี่หัวเราะเย้ยหยันในใจ แต่สีหน้ากลับไม่เปลี่ยน หลังจากเงียบอยู่หลายวินาทีเขาก็เอ่ยปากพูดต่อ

“ทุกท่าน วันนี้ทุกท่านคงมีเรื่องสงสัยมากมายค้างคาอยู่ในใจ เช่นว่า ทำไมองค์กษัตริย์ถึงหายไป กษัตริย์หายไปไหน ทำไมถึงติดต่อไม่ได้ เป็นต้น...”

“เป็นเรื่องจริงที่ว่ากษัตริย์ไม่ได้อยู่ที่เมืองหลวง และไม่มีข่าวคราวอะไรเลย”

“ตอนนี้ผมจะบอกกับทุกคนว่าทำไมถึงติดต่อองค์กษัตริย์ไม่ได้”

“นั่นเป็นเพราะ กษัตริย์...สิ้นพระชนม์แล้ว”

เงียบ

บรรยากาศโดยรอบเงียบสนิท

ภายในห้องประชุมไม่มีเสียงใด ๆ เงียบมากจนได้ยินเสียงหัวใจของใครบางคนกำลังเต้น

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก เต้นอย่างรวดเร็ว

สี่คนนั้นที่กำลังพูดคุยกับอย่างออกรสออกชาติก็ตกตะลึงไปตาม ๆ กัน พร้อมกับหันมองหยางยี่อย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เขาพูด

ผ่านไปห้าวินาที เก่อตงซานเป็นคนแรกที่ได้สติ เขาเบิกตากว้างพลางยกมือขึ้นตบโต๊ะเสียงดัง “ปัง”

“เป็นไปไม่ได้!”

“หยางยี่ นายพูดแบบนี้ ฉันสามารถเข้าใจว่านายวางแผนจะแย่งชิงอำนาจแย่งชิงตำแหน่งได้ใช่ไหม”

วางแผนแย่งชิงอำนาจเหรอ

เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ของเก่อตงซาน มันเหมือนเขาเทน้ำเย็นราดลงบนศีรษะของทุกคนในทันที เล่นเอาทุกคนต่างตกใจไปตาม ๆ กัน

ทันใดนั้นสายตาของทุกคนก็หันมองไปทางหยางยี่ด้วยสายตาที่แตกต่างกันออกไป

บางคนมองด้วยความสงสัย บางคนเชื่อ บางคนก็ประหลาดใจ

ทว่าสิ่งที่ทุกคนสงสัยและอยากรู้มากก็คือ ทำไมคนอื่น ๆ ไม่รู้เรื่องนี้ แต่กลับมีแค่หยางยี่คนเดียวเท่านั้นที่รู้ แถมยังเรียกทุกคนมารวมตัวกันเพื่อที่จะบอกเรื่องนี้ด้วย

หรือว่า...

ถึงแม้ว่าหยางยี่ต้องเผชิญหน้ากับสายตาที่ตั้งคำถามของทุกคนแต่สีหน้าของเขาก็ยังเหมือนเดิม ยังคงนิ่งสงบและยิ้มเล็กน้อย