บทที่ 363 คุกหลวง

“ตำแหน่งของทุกคนต่างจำเป็นต้องมอบให้คนที่มีความสามารถอย่างแท้จริงมาทำ ฉะนั้น ต่อจากนี้ไปตำแหน่งบางตำแหน่งงานอาจมีการเปลี่ยนแปลง ขอทุกท่านโปรดทำให้ดี”

หยางยี่กล่าว

ทันใดนั้น ทันทีที่พวกเก่อตงซานทั้งสี่คนได้ฟังสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที สีหน้าของพวกเขาดูแย่เอามาก ๆ ก่อนที่จะโต้กลับในทันที

“ฉันไม่ยอมรับ!”

“พวกเราทุ่มเททำเพื่อเสินโจวตั้งมากมาย ความสำเร็จทางการทหารก็สะสมมามากจนนิ้วนับไม่หมด มีสิทธิ์อะไรให้พวกเราเกษียณอายุ”

“ใช่ พวกเราอุทิศทั้งชีวิตเพื่อประเทศชาติ ตอนนี้ใช้ประโยชน์จากพวกเราเสร็จแล้วอยากจะถีบหัวส่งเหรอ”

“พวกเราไม่ตกลง”

ทั้งสี่คนพลัดกันพูดคนละประโยคเพื่อคัดค้านคำพูดของหยางยี่

แล้วมันไม่ใช่หรือยังไง

พวกเขาทำความสำเร็จทางการทหารจริง คุณงามความดีเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ แต่ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นี้ก็ล้วนมีเช่นเดียวกันไม่ใช่เหรอ

แต่ในใจของพวกเขากลับคิดว่า พวกเขาใช้เวลานานมากกว่าจะหาสร้างเส้นสายในเมืองหลวงได้ และทำให้ตระกูลของตนเข้าลู่เข้าทางได้แบบนี้

ทั้งตระกูลต่างอาศัยตำแหน่งทหารของพวกเขาทั้งสี่คนคอยค้ำชู ถึงสามารถเปลี่ยนผิดให้เป็นถูก มีอำนาจสุขสบายในเมืองหลวงได้

ถ้าหากให้พวกเขาทั้งสี่คนเกษียณอายุและออกจากราชการไปอยู่บ้านในตอนนี้ ทั้งตระกูลของพวกเขาก็คงจบเห่กันพอดี

ไม่เพียงเท่านั้น พวกศัตรูที่พวกเขาสร้างสะสมมานานตลอดหลายปีพวกนั้นคงไม่ปล่อยพวกเขาไปแน่ เกรงว่าเมื่อถึงตอนนั้นคงได้พบกับหายนะที่แท้จริงแน่

แค่จากสิ่งเหล่านี้ทั้งสี่คนก็ไม่ยอมประนีประนอมง่าย ๆ แล้ว+

“ดูเหมือนว่าพวกท่านคงไม่ใช่แค่จำเป็นต้องกลับบ้านไปดูแลสุขภาพ แต่ยังต้องไปรักษาสุขภาพจิตด้วยนะเนี่ย ขนาดคำที่ผมเพิ่งจะพูดไปเมื่อกี้ก็ลืมแล้วเหรอครับ”

หยางยี่สีหน้านิ่งเรียบพร้อมพูดด้วยเสียงเย็นชา “ผมบอกไปแล้วว่าคนอย่างหยางยี่พูดคำไหนคำนั้น ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ผมไม่ได้กำลังเจรจากับพวกคุณ แต่กำลังแจ้งให้พวกคุณทราบ! ในเมื่อผมบอกว่าให้เกษียณออกไปอยู่บ้านดูแลสุขภาพ ก็ต้องเกษียณออกไปอยู่บ้านดูแลสุขภาพ ถ้าหากคัดค้านต่อต้านจะถือว่าฝ่าฝืนคำสั่งทหาร และส่งเข้าคุกหลวงทันที”

น้ำเสียงเยือกเย็นดังก้องอยู่ในหูของทุกคน และมันทำให้ทุกคนที่ได้ฟังแสดงสีหน้าแตกต่างกันออกไป

ทุกคนต่างเข้าใจดีว่าสิ่งที่กษัตริย์องค์ใหม่กำลังทำอยู่นี้คือการเชือดไก่ให้ลิงดู

ถ้าหากทุกคนที่อยู่ในที่แห่งนี้ไม่ได้ทำผิดอะไร พวกเขาก็จะอยู่รอดอย่างสงบสุข

ในทางกลับกัน ถ้าหากมีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นจริง ๆ คนต่อไปที่ต้องโชคร้ายจะต้องเป็นพวกเขาอย่างแน่นอน

“แก!”

เมื่อได้ยินคำพูดของหยางยี่ พวกเก่อตงซานต่างคนต่างร้องออกมาอย่างโมโหสุดขีด พวกเขาโกรธจนตัวสั่น สีหน้าซีดเผือด แต่กลับไม่สามารถพูดคัดค้านอะไรได้ และทำได้แค่แยกเขี้ยวยิงฟันและกลืนคำพูดลงท้องไปเหมือนเดิม

เพราะสุดท้ายการได้มีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างสบาย ๆ ก็ยังดีกว่าต้องเข้าไปอยู่ในคุกหลวง

คุกหลวงไม่ใช่สถานที่ที่สะดวกสบาย ที่นั่นเป็นเหมือนหลุมมรณะที่กินคนโดยไม่คายแม้แต่กระดูก ไม่มีใครอยากเข้าไปที่นั่น

“ดี ในเมื่อทุกท่านไม่คัดค้านอะไรต่อคำสั่งของผม ดังนั้นการประชุมในวันนี้ก็จบลงเพียงเท่านี้ แยกย้ายได้”

หยางยี่กวาดสายตามองไปทางฝูงชน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก และเดินตรงออกไปด้านหลังโดยไม่สนใจว่าพวกเก่อตงซานจะแสดงปฏิกิริยายังไง

“ทูลลาองค์กษัตริย์”

วินาทีที่หยางยี่หันหลังกลับ ทุกคนลุกขึ้นยืนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นอย่างพร้อมเพรียง

เมื่อเห็นดังนั้นเงาหนึ่งก็รีบเดินตามหยางยี่ไปติด ๆ โดยไม่สนใจฝูงชนเหล่านั้นอีก