บทที่ 365 ไม่ได้ออกไปดูโลกภายนอกนานแล้ว

นึกถึงตอนนั้นตอนที่เขาเพิ่งจะเข้ามาที่นี่และไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่าง จู่ ๆ เขาก็ถูกเฉินโม่จับตัวเข้าจนได้

คนแรกที่กล้าเข้ามาท้าทายหยางยี่ก็คือเขา และหลังจากถูกหยางยี่ตีตนพ่ายแพ้ไปแล้วเฉินโม่ก็ยังไม่ยอมแพ้ แถมเขายังคอยมาท้าทายหยางยี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า และต้องถูกหยางยี่อัดจนน่วมก่อนเขาถึงจะยอมหัวเราะเหอะ ๆ แล้วเดินกลับไป

ยิ่งนานเข้า หยางยี่ก็กลายเป็นคู่ฝึกซ้อมให้เฉินโม่ไปโดยเฉพาะ ซึ่งนี่ทำให้ใครหลายคนรู้สึกโล่งอกไปตาม ๆ กัน

ในช่วงเวลาสองปีที่หยางยี่ถูกส่งตัวมากักขังที่นี่เฉินโม่ต่อสู้กับเขานับครั้งไม่ถ้วน

“เสี่ยวยี่ ฉันเดาว่าที่นายกลับมาครั้งนี้ต้องจุดประสงค์ไม่บริสุทธิ์แอบแฝงอยู่แน่ใช่ไหม”

เมื่อได้ยินเสียงที่แทบจะแยกไม่ออกว่าเป็นเสียงผู้หญิงหรือผู้ชายนี่ก็ทำเอาหยางยี่ใจสั่นขึ้นมาทันที

เขาไม่ใช่ใครอื่นซึ่งก็คือ ตงหวงอี้

ครั้งแรกที่เขาได้เจอกับตงหวงอี้ หยางยี่ถูกเขาทำเอาตกใจมากเพราะตั้งแต่โตมาขนาดนี้เขาไม่เคยเห็นใครดำขนาดนี้มาก่อนเลย ดำแบบที่เรียกได้ว่าเหมือนก้อนถ่านเลยก็ว่าได้ ยิ่งตอนกลางคืน ถ้าไม่ได้เปิดไฟคงแทบมองไม่เห็นหน้าของตงหวงอี้เลยด้วยซ้ำ!

ทว่าเสียงของเขากลับไม่เข้ากับสีผิวของเขาอย่างแรง

อย่างไรก็ตาม ตงหวงอี้เป็นหนึ่งคนที่ไม่ควรประมาทเขา เพราะสมองของเขาฉลาดสุด ๆ และเก่งในเรื่องการวางแผนมาก

เก่งมาก เก่งถึงขั้นที่แม้แต่หยางยี่ยังแอบกลัว

“เสี่ยวยี่ นายไม่ได้ดื่มเหล้าเป็นเพื่อนฉันนานแค่ไหนแล้วเนี่ย รีบเข้ามาเร็ววันนี้พวกเราไม่เมาไม่กลับ!”

คนสุดท้ายที่พูดคือหยางหลิ่ว

สำหรับหยางหลิ่ว หยางยี่ไม่รู้จะหาคำไหนมาบรรยายลักษณะของเขา มีแค่คำเดียวนั่นก็คือแข็งแกร่งห้าวหาญ

ไม่ว่าจะเป็นความแข็งแกร่งในความสามารถหรือว่าการวางแผนก็ล้วนแข็งแกร่งมาก

ถึงแม้ว่าเรื่องความแข็งแกร่งเมื่อเทียบกับตัวเขาเองแล้วยังนับว่าแข็งแกร่งกว่ามาก แต่ถ้าในแง่ของการวางแผนเกรงว่าหยางหลิ่วคงจะแข็งแกร่งตงหวงอี้อีกเสียด้วยซ้ำ!

ซึ่งในเรื่องนี้หยางยี่ไม่สามารถเทียบได้เลย

“มาแล้ว!”

เมื่อได้ยินเสียงของเหล่าสหายเก่ามันก็ได้ปลุกความคิดถึงในใจของหยางยี่ขึ้นมา เขาขยับเท้าก่อนจะที่ร่างจะหายลับวิ่งตรงเข้าไปยังห้องขังที่อยู่ลึกที่สุด

เขาเข้าไปถึงห้องขังห้องที่อยู่ลึกที่สุดโดยใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที และได้เห็นภายในห้องขังเปิดไฟสว่างไสว

ผู้ชายทั้งสี่คนนั่งอยู่ด้วยกัน บนพื้นปูด้วยผ้าห่มผืนหนา ด้านหน้ามีโต๊ะไม้ตัวหนึ่งตั้งอยู่

บนโต๊ะวางเต็มไปด้วยสุราและอาหารหลากชนิดและพวกเขากำลังดื่มทานอาหารด้วยกัน

“ช้ากว่าเมื่อก่อนนะ เร็วเข้า มาดื่มกับพวกเราสักแก้วสองแก้วสิ!”

เมื่อเห็นหยางยี่มาถึงตงหวงอี้ก็รีบกวักมือเรียกให้เขานั่ง สามคนที่เหลือก็พากันขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้หยางยี่เข้ามานั่ง

หยางยี่เอาก็ไม่ได้เกรงใจเดินเข้าไปร่วมกินอาหารดื่มสุราด้วยกันกับพวกเขาทั้งสี่คน

เขาหัวเราะลั่นและพูดว่า “ชีวิตของพวกคุณนี่นะขนาดผมยังอิจฉาเลย!”

“แน่นอนอยู่แล้ว อยู่ที่นี่มีของให้กินให้ดื่มแถมมีคนคอยปรนนิบัติดูแล มีความสุขสุด ๆ ง่าย ๆ สองคำเลย สุขสบาย!”

น้ำเสียงดุดันหนักแน่นของเฉินโม่ดังก้องอยู่ภายในห้องขังทำเอาหยางยี่ระเบิดหัวเราะออกมา

“มา ๆ ๆ ดื่ม!”

หยางหลิ่วยกถ้วยสุราขึ้น ก่อนที่ทุกคนจะยกถ้วยสุราขึ้นตามและยกชนกัน ก่อนจะดื่มหมดในรวดเดียว