ตอนที่ 92 หยอกล้อกันไป หยอกล้อกันมา ก็เลย...

ราชินีพลิกสวรรค์ – ตอนที่ 92 หยอกล้อกันไป หยอกล้อกันมา ก็เลย… แม่งเอ้ย…..

เสี่ยวหมีเจี้ยจื่อนี้มาเปิดได้ไม่เป็นเวลาเอาซะเลย!

เจียงหลีอยากจะร้องไห้แต่ก็ไม่มีน้ำตา เห็นได้ชัดว่าอีกนิดเดียว นางก็จะสามารถจูบความงดงามที่อยู่ใกล้ได้อีกครั้ง จะได้ลิ้มรสดื่มด่ำกลิ่นที่หอมและหวานนั้นอีกครั้ง มีความเสียใจเล็กน้อยปรากฏขึ้นในดวงตาของนาง ทำให้นางอยากจะหนีออกจากการควบคุมของเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อ

แน่นอนว่า เสี่ยวหมีเจี้ยจื่อไม่ให้โอกาสนี้กับนาง เมื่อนางกำลังรู้สึกว่าร่างกายเบา ตัวนางก็มาถึงที่สนามฝึกของเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อเสียแล้ว

สถานที่ที่คุ้นเคย ความรู้สึกคุ้นเคย ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคืออารมณ์

“คราวนี้จะทดสอบอะไร” เจียงหลีพึมพำด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

เสี่ยวหมีเจี้ยจื่อไม่ปล่อยให้นางรอ ทันใดนั้น มี ‘เจียงหลี’ สองคนยืนอยู่ตรงข้ามนาง ดวงตาขอเจียงหลีจมลง และก็ตื่นขึ้นอย่างระวังตัว

ครั้งที่แล้ว นางล้มเหลวในการท้าทายของเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อ และครั้งนี้ยังคงเป็นความท้าทายเดิมอยู่หรือไม่

นางเม้มริมฝีปากและยิ้ม ดวงตาของนางคมขึ้นอย่างรวดเร็ว และนางกระซิบกับตัวเองทั้งสองว่า “ครั้งที่แล้วข้าแพ้พวกเจ้า ครั้งนี้ ข้าจะทวงมันคืนพร้อมกับกำไร!”

ตูม!

ทันใดนั้นแสงสีทองก็ปรากฏขึ้น เงาร่างที่ว่างเปล่าของเลี่ยเทียนซื่อ ลอยอยู่ข้างหลังเจียงหลี

สำหรับทั้งสองคนที่อยู่ตรงข้ามนาง พวกเขาก็ปล่อยเงาร่างของเลี่ยเทียนซื่อเช่นกัน ในทันใดนั้น ร่างที่เหมือนกันทั้งสาม ก็ต่อสู้กันอย่างดุเดือดอยู่ในสนาม

ในสนามฝึกฝนของเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อ มีเสียงดังและน่ากลัวเกิดขึ้นเป็นระลอกๆ

…….

คนที่อยู่ในอ้อมแขน สงบลงอย่างกะทันหัน ทำให้หมอกได้จางหายไปอย่างเงียบๆ จากดวงตาของลู่เจี้ย

“หลีเอ๋อร์” ในดวงตาที่สวยงามแวววาวคู่นั้น เปื้อนไปด้วยความสงสัย ลู่เจี้ยจับคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขน ลมหายใจของนางได้สัดส่วน หลับตาแน่น ราวกับว่า… เคลิ้มหลับไป

เขาขมวดคิ้ว ความเกรงใจปรากฏในดวงตาคู่สวย การไตร่ตรองปรากฏขึ้นในดวงตาที่สวยงาม

ในท้ายที่สุด ลู่เจี้ยก็ไม่ได้ปลุกเจียงหลีเพียงแค่ใช้ปลายนิ้วเรียว ลูบไปที่มุมริมฝีปากของนางเบาๆ และพึมพำว่า “ดูเหมือนว่าตัวเจ้ายังมีความลับอีกมาก”

ลู่เจี้ยลุกขึ้นจากเตียงน้ำแข็ง อุ้มเจียงหลีไว้ในอ้อมแขน และเดินออกจากห้องไปข้างนอก

เมื่อกลับไปถึงที่พัก ลู่เจี้ยไม่ได้เรียกสาวใช้มา เพียงแต่แค่วางเจียงหลีที่กำลังนอนหลับลงบนเตียงของเขาอย่างเบามือ

และเขาก็ไม่ได้จากไปไหน นอนตะแคงอยู่ข้างๆ นาง โดยเอามือข้างหนึ่งหนุนศีรษะไว้จ้องมองดูใบหน้าที่หลับใหลของเจียงหลี

ผมของเขานุ่มและเรียบลื่นราวกับเส้นไหม ได้กระจัดกระจายอยู่บนเตียง ผมสีดำเข้มยิ่งขับให้ใบหน้าของเขาขาวขึ้น เหมือนดั่งหยกที่ไม่มีตำหนิ ทำให้ผู้คนนั้นแตะต้องไม่ได้

ร่างเล็กที่นอนอยู่ข้างๆ เขาในขณะนี้ดูอ่อนแอไร้ที่พึ่ง ไม่มีความแข็งแกร่งและเผด็จการเหมือนอย่างปกติ

แน่นอนว่า เมื่อมองไปที่เจียงหลีในเช่นนี้แล้ว ดวงตาของลู่เจี้ยก็เยือกเย็นสงบ ไม่มีคลื่นใดๆ ราวกับว่าเขาต้องการค้นหาอีกหนึ่งใบหน้าผ่านการจ้องมองใบหน้าเรียวเล็ก นี้

…….

ในเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อ แสงที่พราวสว่างแสบตาส่องไปทั่วทุกพื้นที่

ร่างกายของเจียงหลี ลอยออกมาจากแสงสีทอง และกระแทกลงไปที่พื้นอย่างแรง ทำให้อิฐสีเขียวบนสนามฝึก มีรอยแตกปรากฏขึ้น

แต่ว่า เมื่อนางยืนขึ้นจากพื้น รอยแตกเหล่านั้นก็หายไปทันที ราวกับว่ามันไม่เคยปรากฏมาก่อน

ปัดฝุ่นบนชุดซ้อม แม้ว่าเจียงหลีฟกช้ำที่จมูกและใบหน้าก็บวม แต่ดวงตาของเขาก็สว่างสดใสมาก ราวกับว่าได้เปล่งแสงแผดจ้าออกมา

ในสนามฝึก ไม่มีร่างของ ‘เจียงหลี’ อีกสองคนนั้นแล้ว

“เป็นไปตามคาด เมื่ออยู่ในสนามการต่อสู้จึงจะสามารถฝ่าฟันตัวเองได้ดีขึ้น!” ดวงตาของเจียงหลีฉายแววด้วยความยินดี นางกุมกำปั้นเล็กๆ ของตน และเมื่อกี้นี้ นางก็ได้ประสบความสำเร็จ และกลายเป็นหลิงซือระดับที่หกแล้ว