ตอนที่ 210 กลับ

ตอนที่ 210 กลับ ซูผิงหยิบขวดน้ำออกจากกระเป๋ าเป้ และใช้เงาสะท้อนของน้ำเพื่อ ตรวจสอบว่าหน้าผากของเขาเป็นยังไง เครื่องหมายคือมังกรขนด พลังของวิญญาณมังกรที่เหลือซ่อนอยู่ภายในเครื่องหมายนี้ ต้องขอบคุณ ที่ทำให้ฉันสามารถเข้าและออกอาณาจักรลับได้ตลอดเวลา … ซูผิงลูบไล้รอยประทับนี้อย่างอ่อนโยน หวังว่าเขาจะซ่อนมันได้ มิฉะนั้น มันจะทำให้เขาโดดเด่นมากเกินไป เขาจะเหมือนเปาบุ๋นจิ้น เขารู้สึกว่าพลังดวงดาวที่เพิ่มขึ้นภายในตัวเขากำลังสร้างความสัมพันธ์ กับเครื่องหมาย เขาพยายามดึงพลังดวงดาวกลับมา สิ่งอัศจรรย์เกิดขึ้น ในขณะที่พลังดวงดาวของเขาถูกดึงกลับมาเครื่องหมาย บนหน้าผากของเขาก็เริ่มขยับ จากนั้นตราประทับมังกรก็จมลงไปพร้อม กับพลังดวงดาว หายไปจากผิวของเขา และหน้าผากของเขาก็สะอาด เหมือนเดิม ซูผิงรู้ว่ายังมีตรามังกรอยู่ แต่มันถูกปกปิดไว้ใต้ผิวหนัง ใช้งานแบบนี้นี่เอง … ซูผิงหายใจอย่างโล่งอก สุดท้ายตราก็ไม่ใช่ปัญหา ความเสียใจเพียงอย่าง เดียวของเขาคือเขายังหล่อเกินไปอยู่ดี … อย่างไรก็ตามตอนนี้ฉันผ่านกระดูกมังกรชั้นเก้ามาแล้ว ฉันต้องได้รับ ความสนใจจากผู้ดูแลแน่ … เขารู้เกี่ยวกับการมีอยู่ของมรดก และได้ ตั้งใจปิดบังข้อมูลเกี่ยวกับจำนวนดินแดนที่ได้รับการสำรวจ ซูผิงดึงสติกลับมา คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน เขาคิดอยู่เล็กน้อยและ ตัดสินใจรีบกลับไปที่เมืองฐานโดยเร็วที่สุด เขาจะปลอดภัยถ้าอยู่ในร้าน ด้วยการปกป้องจากระบบ เขาไม่กลัวนักรบอสูรในตำนานด้วยซ้ำ ระบบ ได้อวดอ้างว่าแม้แต่เทพหรือปี ศาจก็ไม่สามารถทำร้ายเขาได้ ตราบเท่าที่ เขาอยู่ในระยะของร้าน! เมื่อเทียบกับเทพและปีศาจ นักรบอสูรในตำนานไม่นับเป็นอะไร ซูผิงไม่ได้อยู่นิ่งเฉยหลังจากตัดสินใจ เขากระตุ้นตรามังกรให้ทำงาน และออกจากอาณาจักรลับ … ที่แท่นมังกรด้านหน้า กระดูกมังกรสูงตระหง่าน … มีผู้คนมารวมตัวกันที่นั่นมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อมีคนได้ยินว่ามีคนมาไปถึง กระดูกมังกรชั้นที่เก้า คนที่อยู่ห่างออกไปก็รีบกลับมาและเข้าร่วมฝูงชน รอบแท่นมังกร พวกเขาทั้งหมดเงยหน้าขึ้นเพื่อจ้องมองไปที่กระดูกมังกรที่สูงที่สุด “ผู้ชายคนนั้นคือใคร? เขาสามารถไปถึงกระดูกมังกรชั้นเก้าได้ยังไง?” “เดี๋ยวก่อนพวกนายกำลังพูดจริงใช่ไหม? มีใครบางคนปี นขึ้นไปถึง กระดูกมังกรชั้นเก้า? ฉันได้ยินมาว่าคนที่ปีนขึ้นสูงสุดคือชั้นหก นาย แน่ใจเกี่ยวกับสิ่งที่เห็นใช่ไหม?”“จะบ้าหรอ! ที่นี่มีคนอยู่ตั้งเยอะ เป็นไปไม่ได้ที่เราทุกคนจะตาฝาดนอกจากนี้นายไม่เห็นหรอ แม้แต่ปรมาจารย์ดาบก็อยู่ที่นั่น คนใหญ่คนโตเหล่านั้นจะตื่นตัวไหมหากไม่มีใครไปถึงกระดูกมังกรชั้นเก้า”“…นายพูดถูก ยังไงก็ตามผู้ชายคนนั้นคือใคร? เขามาจากตระกูลไหน?”“ใครจะไปรู้ แต่เขาต้องยอดเยี่ยมแน่ ๆ เขาเก่งกว่าใคร ๆ ที่เคยพยายามเอาชนะความท้าทายนี้!”“ใช่ แม้แต่เย่เทียนหมิงที่เป็นอันดับหนึ่งก็ไปถึงเพียงกระดูกมังกรชั้นหกเท่านั้นเมื่อหลายปี ก่อน ““สำหรับเขาแม้แต่กระดูกมังกรชั้นเจ็ดก็ยาก นับประสาอะไรกับกระดูกชั้นเก้า ฉันได้ยินมาว่าความยากจะเพิ่มขึ้นอย่างมากตั้งแต่กระดูกมังกรชั้น 7 ขึ้นไป แม้แต่ปรมาจารย์ดาบก็ยังต้องถอยเมื่อมองเห็นกระดูกมังกรชั้นแปด!”“ผู้ชายคนนี้จะออกมาในไม่ช้า เรากำลังจะจับตาดูคนที่มีความสามารถระดับตำนานคนนั้น!”ผู้สังเกตการณ์กำลังคุยกันอย่างดุเดือด พวกเขาต่างรอคอยที่จะค้นหาว่าผู้ท้าทายคนนี้คือใครในอากาศ ปรมาจารย์ดาบและนักรบคนอื่น ๆ ยังคงนิ่งเงียบ พวกเขาทั้งหมดมีสีหน้าเคร่งขรึมทันใดนั้นปรมาจารย์ดาบก็ขมวดคิ้ว ขณะที่พวกเขาจ้องไปที่กระดูกมังกร เขาหันกลับไปที่ทางเข้าของอาณาจักรลับ มีบางอย่างดึงดูดความสนใจของเขาอากาศทิศทางนั้นบิดเบือน มีใครบางคนโผล่ออกมาปรมาจารย์ดาบก้มหัวลงและทักทายชายคนนี้ด้วยความเคารพ “ท่านหยวน”คนอื่น ๆ ถึงกับผงะ ไม่มีใครสังเกตเห็นเมื่อท่านหยวนมาถึง พวกเขารีบทำความเคารพชายที่ปรากฏตัวเป็นผู้สูงอายุ ผมและเคราเป็นสีขาว เขาสวมเสื้อคลุมสีฟ้าเรียบง่าย เขาถาม “ผู้ท้าทายยังอยู่ในกระดูกมังกร?”ปรมาจารย์ดาบตอบ “ใช่ครับ”ชายชราที่พวกเขาเรียกว่าหยวนขยี้เปลือกตา มีร่องรอยของจิตสังหารที่เยือกเย็นอยู่ในดวงตา แต่เสียงฟังดูนิ่งมาก “เขาเข้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่? เขาอยู่ในกระดูกมังกรชั้นเก้านานแค่ไหนแล้ว?”“ผมแจ้งให้คุณทราบทันทีที่เขาเข้าสู่กระดูกมังกรชั้นเก้า ตอนนี้น่าจะครึ่งชั่วโมงแล้ว” ปรมาจารย์ดาบก้มหัวต่ำคนอื่น ๆ สามารถสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่ส่งมาจากชายชราชื่อหยวนพวกเขาตัวสั่น“เขายังคงอยู่ที่นั่น รู้หรือไม่ว่าเขาเป็นคนของตระกูลไหน?” ชายชราหยวนถามปรมาจารย์ดาบตอบ “ผมลงไปฟังรอบ ๆ มาได้ยินมาว่าผู้ท้าทายเป็นชายหนุ่มในวัยยี่สิบต้น ๆ จากเมืองฐานหลงเจียงและนามสกุลของเขาคือซู