ตอนที่ 211 เจอนักเรียนของเขา

ตอนที่ 211 เจอนักเรียนของเขา มีคนไม่กี่คนที่เดินอยู่ทางบนทางหลวง ซูผิงเห็นยานพาหนะที่ขับไปยัง อาณาจักรลับเป็นครั้งคราว ซูผิงเห็นป้ายทะเบียนรถและเชื่อว่าต้องมา จากเมืองฐานหลงเจียง หลายชั่วโมงต่อมา ซูผิงขี่สุนัขมังกรดำและมาถึงฐานนักสำรวจ นี่คือสถานีรับส่งบนทางหลวง ก่อนที่เขาจะไปภายในขอบเขตของเมือง ฐาน ซูผิงได้ส่งสุนัขมังกรดำกลับเข้าไปในพื้นที่อสูร สุนัขมังกรดำเหนื่อย มากจนแทบหายใจไม่ออก “ฉันต้องหาอสูรที่บินได้เพื่อใช้เป็นพาหนะ เมื่อฉันกลายเป็นนักรบอสูรขั้นสูง ฉันจะมีสิทธ์ิขี่อสูรบินได้ภายในเมือง ฐาน ด้วยอสูรที่บินได้ การเดินทาง จะง่ายและเร็วขึ้น” ซูผิงพูดกับตัวเอง เขามองไปบนท้องฟ้า มันเป็นเวลาช่วงบ่าย ซูผิงเดินเข้าไปในฐานของนักสำรวจ ซูผิงวางแผนที่จะนั่งรถกลับไป เมืองฐานหลงเจียง นั่นจะง่ายกว่าการขี่สุนัขมังกรดำ และเขาสามารถเข้า ไปในเมืองได้โดยตรง ท้ายที่สุดไม่มีใครอื่นนอกจากนักรบอสูรระดับปรมาจารย์ที่ได้รับอนุญาต ให้ขี่อสูรบนพื้นดินภายในเมืองฐาน หากไม่จำเป็นนักรบอสูรส่วนใหญ่ คงไม่ต้องการที่จะขี่อสูรและผยองไปรอบ ๆ เมืองฐาน ฉันสงสัยว่าเย่เฉินชานและลั่วกู่เสวี่ยกลับมาแล้วหรือยัง ซูผิงเข้าไปในฐาน เดินไปตามถนนที่วุ่นวาย ฐานของนักสำรวจถูกสร้าง ขึ้นในป่ า เนื่องจากมีอสูรเข้าออก ถนนจึงยุ่งเหยิงเปรอะเปื้อน สองข้างทางมีแผงขายของที่นักสำรวจบางคนตั้งขึ้นเพื่อขายวัตถุหายาก ที่เก็บเกี่ยวมาจากอสูรที่พวกเขาจับได้ เช่นถุงพิษ เขี้ยว ฯลฯ สิ่งของอื่น ๆ ที่สามารถใช้กับอาวุธได้ ถุงพิษจากอสูรมีพิษหายากกำลังเป็นที่ต้องการ ซูผิงวางแผนที่จะตามหาลั่วกู่เสวี่ย เธอเป็นอาจารย์ที่สถาบันและอาศัยอยู่ ในเมืองฐาน เขาจะขอให้เธอพาเขากลับ หลังจากนั้นไม่นานซูผิงก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยที่ทางเข้าตรอกแห่งหนึ่ง “หัวหน้าโจว นี่มันไม่ยุติธรรม!” “ใช่ เราเป็นนักเรียนใหม่ แต่เราได้ให้ความช่วยเหลือตลอดเส้นทาง หนู สายฟ้าของคุณซูฆ่าอสูรขั้นสูงหลายตัว แต่คุณไม่ต้องการแบ่งปันแต้มให้ นี่มันเกินไป!”ที่ปากซอยมีคนยืนอยู่หลายคน ดูเหมือนพวกเขาจะมาจากทีมเดียวกันใกล้ ๆ กันมีสี่คนยืนอยู่ด้านหนึ่ง พวกเขาทั้งหมดอยู่ในวัยยี่สิบต้น ๆ ยังเด็กมาก มีผิวซีดและอ่อนนุ่ม ด้วยการมองเพียงครั้งเดียว ซูผิงสามารถบอกได้ว่าพวกเขาไม่ใช่นักสำรวจที่ช่ำชอง พวกเขามีห้าคนทั้งชายและหญิง พวกเขาสวมชุดเกราะที่มีสไตล์แตกต่างกัน ซูผิงสังเกตเห็นว่าคนเหล่านั้นมีความสามารถและมีประสบการณ์ ผู้นำของพวกเขาคือชายวัยกลางคนตัวใหญ่ที่มีรอยกรงเล็บและบาดแผลที่แขน มันทำให้เขาดูดุร้ายและเป็นเหมือนเกียรติยศของเขาในขณะนี้เขากำลังหน้าตึง ขณะที่หญิงสาวสองคนกำลังโต้เถียงกับเขาคิ้วของเขาขมวดแน่น“อืม หยุดเถอะ พวกเธอเป็นแค่นักเรียน เธอควรรู้สึกขอบคุณมากที่บางทีมยินดีรับและฝึกพวกเธอ แต่ยังกล้าขอแต้มสะสม? ฝันไปหรือไง!”ชายหนุ่มผมสั้นดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ดี เขาจ้องมองนักเรียนทั้งสี่คนในบรรดานักเรียนสี่คน มีสามคนเป็นผู้หญิงและอีกหนึ่งคนเป็นผู้ชายเด็กหนุ่มคนนี้ถึงกับผงะ ระหว่างทางชายหนุ่มอ่อนน้อมต่อพวกเขาอย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มคนเดิมกลับเป็นศัตรูต่อพวกเขาทันทีที่พวกเขาเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับแต้มสะสม เด็กหนุ่มแย้งว่า “สถาบันของเราจ่ายเงินสำหรับการดูแลพวกเราแล้ว เราฆ่าอสูร ดังนั้นเราควรได้แต้มสะสม ถ้าพวกคุณได้แต้มเยอะกว่าก็ยังไม่เป็นไร แต่ถ้าไม่แบ่งให้เรา คุณก็โลภเกินไป!”“นายบอกว่าให้แบ่งตามงานหรอ? ใครให้สิทธ์ินายพูดเรื่องนี้? นายเป็นภาระตลอดทาง นายกล้าพูดเรื่องงานอีกหรอ?” ผู้หญิงผมดำหัวเราะเยาะเธอมีรอยแผลเป็น ทำให้ใบหน้าสวยของเธอดูบิดเบี้ยว“เป็นภาระ? ใช่ มีปัญหาเล็กน้อยที่เกิดจากเรา เพราะมีบางสิ่งที่เราไม่เข้าใจแต่ไม่มีปัญหาใดที่ร้ายแรงถึงชีวิต นอกจากนี้เรายังเชื่อฟังคุณตลอดการเดินทาง และไม่เคยทำอะไรโดยไม่ปรึกษาสักครั้ง!”เด็กสาวที่อายุน้อยที่สุดในบรรดานักเรียนทั้งสี่คนพูดอย่างโกรธเกรี้ยวว่า“ในระหว่างการต่อสู้กับช้างไฟ เรากำจัดอสูรทั้งหมดได้เพราะหนูสายฟ้า