ตอนที่ 468 การโจมตีของอสูร

ตอนที่ 468 การโจมตีของอสูร ไม่มีเมฆสักก้อนบนท้องฟ้าสีคราม สูงเหนือท้องฟ้ามีร่างมหึมายาวกว่าสิบเมตรกำลังบินผ่านมันเป็น นกเขี้ยวดาบระดับเก้า และบนหลังของมันมีคนนั่งอยู่สามคน ชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่บนคอของนกขณะที่ด้านหลังเขาเป็นชายและหญิง ซึ่งคือซูผิงและจงหลิงถงที่กำลังจะกลับไปที่เมืองฐานหลงเจียง ชายชราเป็นผู้อาวุโสจากตระกูลจงซึ่งเป็นนักรบอสูรกิตติมศักดิ์ขั้นกลาง เขาได้รับคำสั่งให้พาซูผิงและจงหลิงถงกลับไป “อาจารย์…” เนื่องจากเธอนั่งข้างซูผิงจงหลิงถงรู้สึกไม่สบายตัวเล็กน้อย เธออยากรู้เรื่องเกี่ยวกับอาจารย์หนุ่มที่เธอเพิ่งจะมาเป็นศิษย์ แต่เธอกลัวที่จะถามคำถาม ตัวอย่างเช่นคุณดูเด็กมากคุณอายุเท่าไหร่? นอกจากนี้คุณเรียนรู้ด้วยตนเองใช่ไหม?มีอาจารย์หรือไม่? อาจารย์ของคุณยังมีชีวิตอยู่ไหม? เธอไม่รู้เกี่ยวกับอารมณ์ของซูผิงและเธอต้องกดคำถามทั้งหมดให้อยู่ในก้นบึ้งของหัวใจ เธอรู้สึกว่าตัวเองหายใจแทบไม่ออก หลังจากลังเลใจเธอก็เริ่มเรียกความกล้า “ อาจารย์คะ คุณมีศิษย์คนอื่นไหม?” “ไม่มี” ซูผิงกล่าว นั่นเป็นคำตอบสั้นๆ … จงหลิงถงพูดไม่ออกเธอพยายามอย่างมากเพื่อเรียกความกล้า และคำตอบกลับมีเพียงคำเดียว กลัวดอกพิกุลจะร่วงหรือไง! จงหลิงถงก้มหัวลงเธอขยำปลายเสื้อ ดวงตาของเธอเริ่มมีน้ำใสๆ ชายชราที่นั่งอยู่บนคอของนกหันกลับมาและแจ้งซูผิงด้วยความเคารพ“อาจารย์ซู เราจะถึงเมืองฐานหลงเจียงในไม่ช้า” ซูผิงพยักหน้า โฮก!! ทันใดนั้นเสียงร้องอย่างดุเดือดก็ดังมาจากข้างหน้า เสียงคำรามดังมากจนทั้งสามคนได้ยินแม้จะบินอยู่เหนือพื้นดินหลายพันเมตรจงหลิงถงและชายชราคนนั้นก้มหน้างุดด้วยความตกใจ พวกเขาเห็นว่ามีคนหลายสิบคนถูกไล่ล่าโดยฝูงอสูรร้ายบนพื้นดิน อสูรร้ายขนาดใหญ่สองตัวดูเหมือนจะดุร้าย และแข็งแกร่ง“ผมไม่คิดว่าพวกเขาเป็นนักสำรวจ”ชายชราตกใจมากที่เห็นผู้หญิงเด็ก และคนอ่อนแออื่น ๆ อยู่ในฝูงชน นักรบอสูรบางคนได้สร้างม่านพลังเพื่อปกป้องผู้คนทั่วไปที่ไม่ได้บ่มเพาะไม่มีนักสำรวจที่ออกไปล่าอสูรคนใดจะพาคนทั่วไปร่วมเดินทาง“อาจารย์ซู…”ชายชราตั้งใจจะถามซูผิงว่าเขาเต็มใจช่วยไหม“ลงไปที่นั่น” ซูผิงพูดทันทีเขายืนอยู่บนอานราวกับว่ามีพลังแม่เหล็กดึงเท้าของเขาไปที่อานชายชราบังคับนกให้บินลงไป ซูผิงก้มหน้า ลมพัดผมของเขาตั้งขึ้น“ดูแลศิษย์ของผมด้วย” ซูผิงร้องขอ เขาระดมพลังดวงดาวของเขา และบินลงไปทั้งที่เขาอยู่ห่างจากพื้นดินถึงหนึ่งพันเมตรคำเตือนของซูผิงสร้างความประหลาดใจให้กับจงหลิงถงทันใดนั้นเธอก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของเธอหวีด!ซูผิงรีบไปที่พื้นเขาสามารถเห็นได้ว่าฝูงอสูรร้ายที่กำลังโจมตีฝูงชนนี้มีอสูรร้ายระดับเก้าสองตัวซูผิงพุ่งใส่วัวเสาระดับเก้าหวีด!เขาดิ่งลงพื้นราวกับดาวตกนักรบอสูรบางคนที่จัดการกับอสูรร้ายต่างก็รู้สึกประหลาดใจที่เห็นนักรบอสูรกิตติมศักดิ์กำลังลอยลงมาจากท้องฟ้าวัวเสาคำรามชั้นของเกราะสีเหลืองเหมือนดินปรากฏขึ้นเหนือตัวของมัน ขณะที่มันปัดนักรบอสูรคนหนึ่งออกไปเมื่อรู้สึกถึงอันตรายวัวเสาจึงเงยหน้าขึ้น ภาพของชายคนหนึ่งเข้าสู่สายตามันโฮก!!ด้วยความโกรธวัวเสากระทืบพื้น หนามแหลมจำนวนมากพุ่งออกมา และหนามแหลมก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเหนือหัวของมัน!มาเลย!