ตอนที่ 469 ออกจากบ้าน

ตอนที่ 469 ออกจากบ้าน ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซูผิงมาถึงเมืองฐานหลงเจียง เขาเห็นกำแพงและผู้คุมที่สวมเครื่องแบบคุ้นเคย เครื่องแบบที่ผู้คุมใช้ในเมืองฐานแต่ละแห่งนั้นแตกต่างกันแม้ว่าเขาจะออกไปเพียงไม่กี่วัน แต่เขาก็รู้สึกตื่นเต้นมากที่ได้กลับมา ”นั่นใคร?ระบุตัวตนด้วย” อุปกรณ์รับสัญญาณได้ว่านกเขี้ยวดาบกำลังมาใกล้เมืองนักรบอสูรกิตติมศักดิ์มุ่งหน้าไปยังจุดที่นกจะผ่านเพื่อรอการมาของพวกมัน พวกเขาเริ่มตระหนักว่านี่ไม่ใช่การโจมตีของอสูรป่าเมื่อพวกเขาเห็นคนนั่งอยู่บนนกเช่นนี้พวกเขาจึงตะโกนเพื่อเตือนพวกเขา นกเขี้ยวดาบบินไปยังที่ที่นักรบอสูรกิตติมศักดิ์อยู่ผู้อาวุโสตระกูลจงกำลังจะนำตราประจำตระกูลของพวกเขาออกมา ตระกูลจงไม่ใช่ตระกูลที่มีชื่อเสียงที่สุดแตกต่างจากตระกูลโบราณสี่ตระกูลที่มีชื่อเสียงไปทั่วเขตอนุทวีป ถึงกระนั้นข้อมูลของตระกูลจงก็ถูกบันทึกไว้ในทุกเมืองฐาน เพียงแค่ประชาชนทั่วไปไม่ค่อยคุ้นเคยกับพวกเขา ทันใดนั้นนักรบอสูรกิตติมศักดิ์อีกคนก็พูดติดๆขัดๆ“คะ คุณซู?” ผู้อาวุโสตระกูลจงรู้สึกประหลาดใจและจงหลิงถงก็เช่นกันย้อนกลับไปตอนที่เธออยู่ในรถของรองประธาน เธอเคยได้ยินเรื่องที่ซูผิงเปิดร้านอยู่ที่นี่ ถึงกระนั้นนักรบอสูรกิตติมศักดิ์คนนั้นกลับจำซูผิงได้ในทันที ดูเหมือนว่านักรบอสูรกิตติมศักดิ์จะกลัวซูผิงมันเป็นความกลัว ไม่ใช่ความเคารพ “ยินดีที่ได้พบครับคุณซู โปรดยกโทษให้เขาด้วย เขามีตาหามีแววไม่ เชิญทางนี้ครับ!” นักรบอสูรกิตติมศักดิ์โค้งคำนับให้กับซูผิงและลากเพื่อนร่วมงานของเขาออกไปทันที เพื่อนร่วมงานของเขางุนงงเมื่อได้ยินชื่อ“คุณซู” เขาไม่เคยเจอซูผิง แต่เขาคุ้นเคยกับชื่อมากกว่า กล่าวได้ว่าซูผิงนั้นร้ายกาจเหมือนงูพิษ นักรบอสูรกิตติมศักดิ์ทุกคนในพื้นที่ต่างพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ “คุณซู” ชายหนุ่มตรงนั้นคือคุณซูที่ผู้คนกล่าวถึง เขายังเด็กอย่างที่ข่าวลือบอก! ในขณะที่เขาระลึกถึงการกระทำที่ยิ่งใหญ่บางอย่างของคุณซูนักรบอสูรกิตติมศักดิ์ก็หน้าซีดและขาสั่น เขาโค้งคำนับทันที เหงื่อเย็นไหลอาบแก้มของเขา เขารู้สึกว่าวันนี้เขาใช้โชคทั้งหมดไปแล้วปฏิกิริยาของนักรบอสูรกิตติมศักดิ์ทั้งสองทำให้ทั้งผู้อาวุโสตระกูลจงและจงหลิงถงตกตะลึง พวกเขารู้ว่าซูผิงเป็นทั้งนักรบอสูรกิตติมศักดิ์ขั้นสูงสุด และเป็นผู้ฝึกสอนชั้นนำ แต่ถึงกระนั้นทั้งสองก็เป็นนักรบอสูรกิตติมศักดิ์ พวกเขาต้องกลัวขนาดนี้เลยเหรอ? พวกเขาทำราวกับว่าซูผิงอยู่ในระดับตำนาน”รู้จักผมด้วยหรอ?”ซูผิงถามนักรบอสูรกิตติมศักดิ์ที่ตกใจกลัว“ครับแน่นอน…” นักรบอสูรกิตติมศักดิ์ยิ้มอย่างขอโทษคนทั่วไปอาจไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างซูผิงองค์กรดวงดาว และตระกูลถัง แต่บรรดานักรบอสูรกิตติมศักดิ์ทั้งหมดรู้ คุณซูคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา มีนักรบอสูรในตำนานสนับสนุนเขาอยู่“ผมไม่คิดว่าที่ผ่านมาคุณจะตรวจสอบบ่อยแบบนี้หรอกใช่ไหม?” ซูผิงถามนักรบอสูรกิตติมศักดิ์ เขาเคยออกจากเมืองฐานในฐานะนักสำรวจมาก่อน แต่เขาไม่เคยเห็นการตรวจสอบที่เข้มงวดเช่นนี้มาก่อน นี่เป็นเพียงนกเขี้ยวดาบตัวหนึ่ง แม้ว่ามันจะเป็นอสูรร้าย แต่นักรบอสูรกิตติมศักดิ์เพียงคนเดียวก็เพียงพอที่จะจัดการกับมัน”คุณซูอสูรป่ามีจำนวนเพิ่มขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ที่ เรากำลังรักษาความปลอดภัย ขออภัยที่ทำให้คุณขุ่นเคือง” หนึ่งในสองคนตอบ ซูผิงจำอสูรร้ายที่เขาจัดการได้ อันที่จริงเขาไม่ได้สนใจอะไรมากนัก”ตกลงจัดการไป ผมไปละ” จากนั้นซูผิงก็พูดกับผู้อาวุโสของตระกูลจงว่า“ ไปที่ถนนกันเถอะ”ผู้อาวุโสตระกูลจงได้สติและพยักหน้า เขายังคงรู้สึกว่านักรบอสูรทั้งสองกิตติมศักดิ์เคารพซูผิงอย่างผิดปกตินกเขี้ยวดาบเข้าไปในเมืองฐานซูผิงใบอกทางและในไม่ช้าพวกเขาก็มาถึงร้านของเขาในย่านเมืองทรุดโทรมหลังจากดูภาพรวมของเมืองฐานแล้วผู้อาวุโสตระกูลจงก็อุทานกับตัวเอง โดยคิดว่าเมืองฐานระดับสองนั้นดูทรุดโทรมมากสิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือร้านของซูผิงอยู่ในสถานที่ที่เส็งเคร็งนี่นี่คือใจกลางเมืองฐานหรอ?แม้ว่าจะเต็มไปด้วยคำถามแต่ผู้อาวุโสของตระกูลจงก็ไม่กล้าถามคำถามใด ๆ เขาบอกให้นกหยุดกลางอากาศ“คุณกลับไปได้แล้ว ขอให้ปลอดภัย”ซูผิงลุกขึ้นระดมพลังจากดวงดาวเพื่อช่วยจงหลิงถงให้ลอยอยู่กลางอากาศผู้อาวุโสตระกูลจงพยักหน้าเขามองดูขณะที่ซูผิงและจงหลิงถงบินลงไปที่หน้าร้านและหันหลังกลับ“นี่คือร้านของอาจารย์ใช่ไหม?”ซูผิงวางจงหลิงถงลงบนพื้นเธอมองขึ้นไปที่อาคารตรงหน้าด้วยความรู้สึกผ่อนคลายนั่นเป็นอาคารที่งดงามที่สุดบนถนนและดูไม่มีอะไรเหมือนกับอาคารอื่นๆ