ตอนที่ 915 หญ้าโกลาหล

ซูผิงและดิแอซออกจากห้องฝึกฝนพร้อมกับโหยวหลง และมุ่งหน้าไปยังห้องโถงของยานอวกาศที่ซึ่งเจ้าดวงดาวรวบรวมอัจฉริยะคนอื่น ๆอยู่ ทุกคนต่างมองขึ้นไปที่โดม โดมโลหะโปร่งใสทำให้พวกเขามองเห็นอวกาศได้ มีเนบิวลาสีทองแวววาววางอยู่ท่ามกลางทะเลดวงดาว เนบิวลานั้นดูเจิดจ้าราวกับกาแล็กซี่ มันยังดูเหมือนดวงตาสีทองพร่ามัวเมื่อมองจากระยะไกล เนบิวลาสีทองมีขนาดใหญ่ขึ้นเมื่อพวกเขาเข้าไปใกล้ พวกเขาเห็นหินสีทองจำนวนนับไม่ถ้วนที่ไหลเหมือนแม่น้ำเมื่อพวกเขามาถึง มีรอยแตกลึกอยู่ตรงกลางของหินสีทองเหล่านั้น ซึ่งดูเหมือนรูม่านตาแนวตั้ง รอยแตกนั้นยาวหลายปีแสง มันไม่ใช่รอยแตกอีกต่อไปแต่เป็นหลุมดำที่ถล่มลงมาเมื่อยานอวกาศเคลื่อนเข้าไปใกล้ ดูเหมือนว่ามันจะกลืนกินทุกคน มีสิ่งมีชีวิตซ่อนอยู่ตรงขอบของรอยแตก หินสีทองไม่สามารถมองเห็นได้อีกต่อไปเมื่อยานอวกาศเข้ามาใกล้ สิ่งเดียวที่มองเห็นได้คือความมืดที่ไร้ขอบเขต มันทำให้พวกเขารู้สึกราวกับว่าพวกเขาตกลงไปในขุมนรก ยานอวกาศหยุดกะทันหัน และโหยวหลงก็บินออกจากยาน เงาอันน่าเกรงขามยาวหลายพันเมตรปรากฏต่อหน้าเขาและมองลงมาที่ยานอวกาศ ท่าทางเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเมื่อเห็นโหยวหลง จากนั้นกล่าวว่า “ไม่รู้ว่าเป็นท่านลอร์ดสวรรค์” “ตามคำสั่งของอาจารย์ฉัน ฉันมาที่นี่เพื่อพาผู้แข่งขันของเขตดาวทองคำไปยังสนามลานประลอง”โหยวหลงหัวเราะคิกคัก เงามองมาที่ยานอวกาศและพยักหน้า แล้วมันก็หายไป โหยวหลงพุ่งกลับเข้ามาในยานซึ่งยังคงเดินหน้าต่อไป ผู้เข้าแข่งขันหลายคนมองโหยวหลงด้วยความเกรงกลัวและชื่นชม เห็นได้ชัดว่าเขามีชื่อเสียงในฐานะลอร์ดสวรรค์มากกว่าสภาวะเทพดวงดาวคนอื่น ๆ ในปัจจุบัน เมื่อเห็นเช่นนั้น ดิแอซก็กำหมัดแน่นอย่างชื่นชม ฉันจะกลายเป็นลอร์ดสวรรค์ให้ได้ และจะแซงหน้าเขาในสักวันหนึ่ง! อย่างไรก็ตาม ความหลงใหลของเขาจางลงชั่วขณะเมื่อเขาเห็นซูผิง เขาโกรธและสงสัยว่าทำไมเขาถึงแพ้ซูผิงทั้งที่เขามีกายาที่ดีที่สุดในจักรวาล! แม้ว่าซูผิงจะมีหนึ่งในเก้าร่างเทพเช่นกัน พวกเขาก็ควรจะมีความแข็งแกร่งเท่ากัน ฉันจะแซงหน้านายในไม่ช้าไอ้หนู! ดิแอซแอบกัดฟัน คิดว่าจะได้เป็นศิษย์พี่ของฉันอย่างงั้นหรอ? ไม่มีทาง! “ลอร์ดสวรรค์…” ในฝูงชน—เหล่าอัจฉริยะหลายคนมองไปที่โหยวหลงด้วยสีหน้าแปลกๆ ซูจินเอ๋อเป็นหนึ่งในนั้น ถ้าฉันได้สิ่งนั้นจากทริปนี้ ฉันจะมีโอกาสได้ขึ้นสู่สภาวะเทพอมตะ แม้แต่ลอร์ดสวรรค์ก็จะไม่มีประโยชน์อะไรกับฉัน ซูจินเอ๋อคิดแล้วมองไปที่ซูผิง เขาแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนมาก ฉันสงสัยว่าเขาจะทำหน้ายังไงเมื่อเห็นตัวตนเดิมของฉัน เธอยิ้มและตั้งตารอฉากนั้น … ยานอวกาศเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงเป็นเวลานานขณะเดินทางข้ามความมืด จากนั้นแสงก็ส่องออกมาจากส่วนลึกราวกับว่ามันอยู่ในต้นกำเนิดของความมืดจากนั้นแสงก็สว่างขึ้นเรื่อยๆ และต้นกำเนิดแสงก็ถูกเปิดเผยในเวลาต่อมามันเป็นดาวเคราะห์ที่ดูเหมือนใบโครเวอร์มันมีห้าใบ ดาวเคราะห์ดวงนี้ใหญ่ขึ้นเมื่อยานอวกาศเข้าไปใกล้ ใบทุกใบก็ใหญ่เท่าดวงอาทิตย์หลายดวงในไม่ช้าต้นไม้ก็ใหญ่เกินกว่าจะมองเห็นได้ทั้งหมด ยานอวกาศพุ่งไปข้างหน้า และต่อมาก็จอดบนหนึ่งในใบไม้เหล่านั้นมันเป็นดินแดนสีเขียวมากกว่าใบไม้ยานอวกาศลำอื่นก็จอดอยู่ที่เดียวกันวิหารหลายแห่งถูกสร้างขึ้นบนใบไม้ขนาดเท่าทวีป มีผู้อยู่อาศัยจำนวนมากซึ่งเป็นนักรบอสูรที่ได้รับอนุญาตให้อาศัยอยู่“นี่คืออาณาจักรลับทะเลเทพหรอ? โอ้พระเจ้า มองจากระยะไกลดูเหมือนหญ้า!”“มันก็แค่เรื่องบังเอิญ เหมือนกับที่เมฆอาจดูเหมือนอสูร เป็นไปได้ยังไงที่จะมีหญ้าผืนใหญ่แบบนี้ในโลกนี้”“พวกนั้นคือผู้เข้าแข่งขันจากเขตดวงดาวอื่นหรือเปล่า?”ทุกคนบนยานอวกาศต่างกระซิบกระซาบกัน บางคนตกใจกับรูปลักษณ์ของอาณาจักรลับทะเลเทพ ขณะที่คนอื่นๆ มองผู้เข้าแข่งขันจากเขตดวงดาวอื่น ๆ อย่างจริงจัง เนื่องจากพวกเขาต้องการไปให้ถึงร้อยอันดับแรกหรือสิบอันดับแรกในรอบชิงชนะเลิศ!ใครที่ทำได้จะได้รับรางวัลที่คาดไม่ถึงมันจะเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ในการก้าวไปสู่ 100 อันดับแรกในรอบชิงชนะเลิศ องค์กรนับไม่ถ้วนจะมาเชิญให้เข้าร่วม พวกเขายังสามารถเลือกที่จะเรียนรู้ภายใต้ยอดฝีมือสภาวะเทพดวงดาวท้ายที่สุดไม่มีสภาวะเทพดวงดาวคนไหนรังเกียจที่จะมีศิษย์เป็นอัจฉริยะเพิ่มอิทธิพลของพวกเขาเสียงของระบบดังขึ้นมาทันที “มันคือหญ้าโกลาหล”ซูผิงรู้สึกประหลาดใจ เขากำลังสังเกตผู้เข้าแข่งขันคนอื่นอยู่เช่นเดียวกับคนอื่นๆ เขาคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ ดาวเคราะห์หลายดวงในเอกภพมีรูปร่างและรูปแบบพิเศษเมื่อมองจากระยะไกล แต่มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น”นายพูดว่าไงนะ?” ซูผิงอดไม่ได้ที่จะถาม“มันคือหญ้าโกลาหล” เสียงของระบบค่อนข้างแปลกและดูไร้อารมณ์ แต่มันทำให้ซูผิงรู้สึกแปลก ๆ“เกิดจากความโกลาหลด้วยแก่นแท้ของจักรวาล มันให้กำเนิดเทพดั้งเดิม น่าเสียดายที่มันสูญเสียความเป็นเทพไปมากเกินไป วิญญาณของเหล่าทวยเทพจำนวนนับไม่ถ้วนยังคงติดอยู่ในนั้น… พวกเขาหวังว่าหญ้าจะชุบชีวิตพวกเขา” ระบบกล่าวซูผิงหรี่ตาลง เนื่องจากระบบให้ข้อมูลกับเขามากเกินไปอาณาจักรลับทะเลเทพเป็นหญ้าจริงหรอ?ยิ่งไปกว่านั้น มันเป็นสถานที่ที่เทพดั้งเดิมเกิดจริงๆหรอ?“มันเป็นดาวเคราะห์มหัศจรรย์ที่เกิดในความโกลาหล มันจะสูญเสียความเป็นเทพไปได้ยังไง? แล้วทำไมวิญญาณของเหล่าทวยเทพไม่กลับไปที่แดนเทพอาเคี่ยน?” ซูผิงถามหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ระบบก็พูดว่า “พวกเขาต้องการ แต่ทำไม่ได้”“พวกเขาไม่รู้ทางกลับบ้านเหรอ?”“บ้านของพวกเขาไม่มีอีกแล้ว”