บทที่ 140

เซ็ตตี้ไม่มีห้องส่วนตัวของเธอ ดังนั้นเธอจึงแบ่งห้องกับแม่ของเธอ

เมื่อเธอเห็นว่าร็อบบี้น้อยนั้นมีห้องใหญ่โตสวยงาม เธอก็ซ่อนความเศร้าไม่ได้และกระซิบบอกแม่ของเธอ "ทำไมคุณพ่อไม่ให้ห้องสวย ๆ กับหนูด้วยคะ?"

โรสไม่รู้ว่าจะตอบยังไง

คืนนั้น อารมณ์ของเซ็ตตี้ค่อนข้างตกต่ำ

โรสเพียงแค่กอดเซ็ตตี้และปลอบเธอไปเรื่อย ๆ "เซ็ตตี้ ลูกเป็นผู้หญิง ลูกจึงต้องอยู่กับแม่จนกว่าลูกจะเป็นสาวเต็มตัว แต่ร็อบบี้น้อยเป็นผู้ชาย และเขาก็ค่อย ๆ โตขึ้น มันมีความแตกต่างระหว่างผู้หญิงกับผู้ชาย เขาจึงต้องอยู่ในห้องอื่น ลูกเข้าใจไหม?"

เซ็ตตี้ดีขึ้นในที่สุด

ห้องใหม่ของพวกเธอเป็นห้องที่โทรมที่สุดในคฤหาสน์ แต่มันก็ยังหรูหราสำหรับสองแม่ลูกอยู่ดี

มันอาจจะเป็นแค่ห้อง แต่มันก็ใหญ่โต ข้อเสียเพียงหนึ่งเดียวของห้องนี้ก็คือการตกแต่งภายในนั้นดูสวยงามจนเกินไป วอลล์เปเปอร์แนวตั้งสีเงินไม่ใช่ห้องในฝันของเด็กหญิงแบบเซ็ตตี้นัก

ดังนั้น โรสจึงตัดสินใจจะเปลี่ยนสภาพห้อง เธอเข้าเว็บไซต์และซื้อวอลล์เปเปอร์สีชมพูมา

หกปีก่อน โรสเคยคิดว่าชะตาของเธอและเจย์ถึงจุดจบแล้ว

เธอไม่เคยคิดเลยว่าพวกเธอจะจบลงด้วยการใช้ชีวิตภายใต้ชายคาเดียวกันอีกครั้ง

ในอดีต พวกเธอแต่งงานกันแค่ในแผ่นกระดาษเท่านั้น เจย์มักจะมาและไปเสมอ เขาเมินตัวตนของเธอเหมือนเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ

ในเวลาเดียวกัน เธอคิดว่าในเมื่อพวกเธอเป็นคู่แต่งงาน สิ่งที่เธอต้องทำก็คือการเป็นภรรยาที่ดี นั่นคงเพียงพอในการเข้าไปในหัวใจเขา

ใครจะไปคิดว่ามันจะจบลงด้วยการที่เขาขับไล่เธอ?

ในตอนนั้น เธอเจ็บปวดมาก

เธอรักเขา แต่เธอไม่สามารถครองความรักเขาได้ เพราะเธอไม่มีทรัพย์สิน เธอจึงกลายเป็นคนต้อยต่ำเหมือนวัชพืช