บทที่ 350

โรสจับมือของเจย์แล้ววางบนใบหน้าของเธอเอง

ดวงตาของโจเซฟินขยายใหญ่ขึ้นเมื่อเธอมองไปที่เจย์ด้วยความหวาดกลัวในดวงตาของเธอ

ถ้าพี่ชายของเธอทนได้ถึงขั้นนี้ เธอจะได้กินฝ่าเท้าเป็นมื้ออาหารเช้าแน่

เจย์ไม่โกรธ แต่เขากลับให้นิ้วมือทั้งหมดกับเธอเพื่อลูบไล้ใบหน้าที่แดงก่ำเหมือนลูกตำลึงของเธอ

เขาถามอย่างอ่อนโยนว่า “เธอรู้ไหมว่านี่คือมือของใคร?”

“ฉันรู้” โรสพึมพำ

“เจย์บี้”

โจเซฟินกรีดร้อง “อ่าห์!”

เธอปิดปากและจ้องมองไปที่เจย์ อย่างหวาดกลัว

นี่คือชื่อเล่นต้องห้ามของเจย์

มีผู้หญิงคนหนึ่งโทรหาเขาแบบนั้นในตอนนั้น ท้ายที่สุด ชื่อเสียงของเธอก็ถูกทำลายโดยพี่ชายของเธอและผู้หญิงคนนั้นก็ฆ่าตัวตาย

โรส ลอยล์ ถึง คราวเคราะห์แล้วแน่

ถึงกระนั้น ดวงตาที่เย็นชาของเจย์ก็ค่อย ๆ อบอุ่นขึ้น รอยยิ้มอ่อน ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

“โรส กลับบ้านไปกับฉัน” เจย์พูดด้วยความรัก

ทันใดนั้น โรสก็รู้สึกคลุ้มคลั่ง เธอปล่อยมือของเจย์และดึงผมของเธออย่างบ้าคลั่งขณะที่เธอคร่ำครวญอย่างเสียใจ

“ฉันไม่มีบ้าน!

“ฉันไม่มีบ้าน

“ฉันเป็นยัยบ้า ฉันทิ้งบ้านไปแล้ว”

โรสทรุดตัวลงกับพื้น คุกเข่า แล้วตบตัวเอง “คุณปู่ ฉันคิดผิด ฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่ควรรักเขา ฉันเสียใจที่สุดเลยตอนนี้”

เจย์ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนรูปปั้น

เขาย่อตัวลง จับมือของโรส แล้วพูดอย่างเป็นห่วงว่า “โรส จากนี้ไป ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอเอง ฉันจะปกป้องเธอและดูแลเธอ ได้ใช่ไหม?”