บทที่ 351

“เขาฉีดโรคเอชไอวีให้ฉัน รักษาระยะห่างของเธอไว้เพื่อที่ฉันจะได้ไม่ส่งผลต่อเธอ” โรสกล่าว

ใบหน้าของโจเซฟินซีดลง “พี่สะใภ้ เธอไม่ได้โกหกฉัน ใช่ไหม? เธออ้วกไปทั่วตัวฉันเมื่อวานนี้ แล้วฉันก็นอนกับเธอด้วย”

“ทำไมฉันต้องโกหกเธอล่ะ? ไอ้พี่ชายสารเลวของเธอทำเกินกว่าเหตุมากไปแล้ว ถ้าเขาเกลียดฉัน เขาก็สามารถเอามีดแทงฉันจนตายก็ได้ แต่ทำไมเขาถึงใช้วิธีที่ไร้ยางอายเช่นนี้?”

ยิ่งโรสพูดถึงเรื่องนี้ เธอก็ยิ่งโกรธและเสียใจมากขึ้น น้ำตาของเธอไหลไม่หยุด “ตอนนี้ฉันเป็นโรคแบบนี้ไปแล้ว ถึงแม้ว่าฉันจะตายก็ไม่มีใครฝังศพของฉัน ในที่สุดฉันก็ได้เห็นความโหดร้ายและความป่าเถื่อนของเขาแล้ว”

โจเซฟินตะลึง

เมื่อเธอเห็นโรสเล่าเรื่องราวของเธอด้วยความจริงใจทุกอย่างและได้ยินเสียงครวญครางที่ทำให้หัวใจของเธอฟังดูเหมือนไม่ได้สร้างเรื่องขึ้น ดังนั้น โจเซฟินก็ร้องไห้ออกมาเช่นกัน

“นี่คือผลกรรมจากสวรรค์แน่นอน พี่ชายของฉันต้องการแก้แค้นเธอ แต่เขาก็พาฉันเข้าไปในเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน ตอนนี้ฉันป่วยแล้ว มันก็ไม่เป็นไรถ้าฉันตาย แต่ฉันไม่สามารถกอดหลานชายตัวน้อยที่น่ารักของฉันก่อนที่ฉันจะตายได้... เซ็ตตี้น้อยก็เช่นกัน... ฮือ ฮือ... ”

พวกเธอเห็นอกเห็นใจสภาพของกันและกัน กอดกันและร้องไห้ออกมาด้วยกัน

เมื่อพวกเขาหยุดร้องไห้ โจเซฟีนก็ถามโรสอย่างเซ็ง ๆ ว่า “พี่สะใภ้ เธอมีแผนสำหรับอนาคตอย่างไร?”

โรสตอบอย่างเศร้าใจว่า “ฉันจะอยู่ในโลกนี้ได้อีกไม่นาน ฉันจะต้องมีจุดมุ่งหมายอะไรอีก?”

โจเซฟินจับมือเธอ รู้สึกเห็นใจเธอมาก “แล้วมีอะไรอีกไหมที่เธออยากเห็นก่อนจากไป? ฉันจะพยายามช่วยเธอในทุกทางที่ทำได้”

“ฉันอยากกอดลูกอีกครั้ง… และฉันก็อยาก…”

และช่วยตระกูลเซเวียร์กลับมาอีกครั้ง ...

โจเซฟินตอบว่า “ฉันจะทำให้เธอได้พบลูก ๆ อีกครั้ง”

โรสพูดด้วยความตกใจ “เจอได้ยังไงกัน? ตอนนี้ฉันเป็นคนที่อันตรายจากการดำเนินชีวิต ลืมมันซะ”

โจเซฟินดึงเธอขึ้นมาแทน “ไปกันเถอะ ฉันจะพาเธอไปดูลูก ๆ เราจะดูพวกเขาจากระยะไกล ๆ”

โรสเป็นเหมือนหุ่นเชิดนิ่ง ๆ ที่ไม่มีเชือกขณะที่โจเซฟินนำทางเธอเข้าไปในรถ

โจเซฟินจอดรถของเธออย่างผิดกฎจราจรทิ้งไว้ จึงมีใบสั่งอยู่บนกระจกบังลมของรถเธอ

โรสคว้าใบสั่งแล้วยัดใส่มือโจเซฟิน “ทำไมเธอถึงไม่เลิกนิสัยจอดรถผิดกฎจราจรสักที?”

โจเซฟีนตอบอย่างเฉื่อยชา “ยังไงฉันจะต้องตายอยู่แล้ว ใบสั่งใบเดียวกับ 100 ใบ ต่างกันอย่างไร? เมื่อฉันไม่อยู่ ต้องมีใครบางคนจ่ายใบสั่งให้ฉันอยู่ดี”

โรสพึมพำ “งั้นอะไรก็ได้ที่เธอรู้สึกอยากทำแล้วสบายใจก็แล้วกัน”

โจเซฟินขับรถไปที่สวนคฤหาสน์

โรสนั่งอยู่ที่เบาะหลัง แต่จู่ ๆ แขนของเธอก็มีอาการคันระคายเคือง