บทที่ 405

ดวงตาของเจย์หม่นหมองขณะที่เขาพูดว่า “ฉันเชื่อในตัวนาย”

เซย์นค่อนข้างรู้สึกประทับใจกับความมั่นใจที่มืดบอดของเขา ตลอดชีวิตของเขานี่เป็นครั้งแรกที่มีคนยกย่องเขา นอกจากนี้ ใครบางคนเคยเป็นที่กล่าวชมคือทายาทของเมือง อิมพีเรียล ซะด้วย

เซย์นรู้สึกว่าไม่ควรอยู่ตรงนี้ “จะเกิดอะไรขึ้นถ้า…จะเป็นอย่างไรถ้า… ผมล้มเหลว?”

การจ้องมองของเจย์ทะลุผ่านเขาไป “ถ้าฉันบอกนายว่าโรสคือแองเจลีนล่ะ? ตอนนี้ นายยังต้องการลิ้มรสความล้มเหลวอยู่ไหม?”

ชายอีกคนยืนตัวแข็งราวกับรูปปั้น

หลังจากหยุดไปนาน เซย์นก็ถอดสีหน้ากับศักดิ์ศรีที่มีอยู่บนหัวออกไปอย่างตื่นเต้นและจับมือของเจย์ “คุณสามารถหาข้ออ้างง่อย ๆ แบบนี้มาหลอกล่อให้ผมค้นหาใครสักคนก็ได้สินะ ฮะ?”

เจย์ตอบว่า “นี่คือความจริง”

แม้ว่าเซย์นจะคิดว่าเรื่องนี้ไร้สาระ แต่เรื่องนี้ก็สำคัญเกินไป เขาลดตัวลงและถามเจย์ว่า “คุณให้เหตุผลที่ดีกว่านี้ที่จะเชื่อได้ไหม?”

“ความแตกต่างระหว่างโรสก่อนและหลังเกิดอุบัติเหตุนั้นทำให้น่าสงสัย โรสที่เรารู้จักตอนนี้มีทักษะและความสามารถทั้งหมดเหมือนของแองเจลีน”

เซย์นมองไปที่เจย์ ด้วยความประหลาดใจ “คุณกำลังบอกว่าแองเจิลฟื้นคืนชีพในร่างของโรสงั้นเหรอ?”

เจย์พยักหน้า ทำให้อีกฝ่ายตัวสั่น

เขาทั้งตื่นเต้นและอิ่มเอมใจราวกับว่ามีบางอย่างปลุกความโกรธที่ทำให้ดูสูญเสียบางอย่างภายในตัวเขา

ในไม่ช้า เซย์นก็เต็มไปด้วย... ชีวิตชีวา

“น้องสาวของผมกลับมาแล้วเหรอ?”

เขานึกถึงตอนที่เขาต่อสู้กับโรส แล้วตอนที่โรสคุกเข่าลงเพียงเพื่อช่วยเขา และโรสก็ชอบกินเนื้อแกะ เนื้อกระต่าย เหมือนกัน...

เซย์นไม่สงสัยอีกต่อไปเหมือนนึกถึงเรื่องพวกนั้น

“น้องสาวของฉันกลับมาแล้วจริง ๆ ” เขาพลันยิ้มแย้มไปด้วยความสุข

“ถ้านายไม่มองหาเธอตอนนี้ นายอาจจะเสียเธอไปในภายหลัง” เจย์พูดคำพูดของเขาเหมือนน้ำเย็น ๆ

มองไปที่เจย์อย่างสงสัย เซย์นกล่าวต่อไปว่า “ดูเหมือนว่าคุณจะเป็นห่วงเธอ บางทีคุณอาจไม่ใช่คนที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุสินะ?”