บทที่ 424

กลับกลายเป็นว่าการที่เขาใจอ่อนกับเธอทำให้ความหายนะตามมาเสมอ

“ให้อภัยฉันเถอะนะ!”

“ถ้าฉันให้อภัยเธอตอนนี้ เธอจะไม่ทำอีกในครั้งต่อไปใช่ไหม?” เขาขมวดคิ้ว

โรสยกมือขึ้นทันทีและสาบานว่า “ฉันขอสาบานกับนายเลย ท่านอาเรส ฉันจะไม่ทำเรื่องยุ่ง ๆ ให้กับนายอีกแล้ว”

“นั่นไม่ใช่ประเด็นหลัก”

“ฉัน… ฉันจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว”

สีหน้าของเจย์ดูไม่สบายใจ

เธอกัดฟันพูดว่า “ถ้าหากฉันวิ่งหนีอีก นายหักขาและดึงเส้นเอ็นของฉันได้เลย...”

เจย์พูดไม่ออก “ ... ”

เมื่อเห็นว่าเขาแสดงสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงหยุดนิ่งเหมือนเดิม เธอก็เกือบจะตะโกนว่า “แล้วนายต้องการอะไรจากฉัน?”

เขาโยนกุญแจมือคู่หนึ่งให้เธอและมองไปที่เธอด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะพูดว่า ‘เธอควรคิดเอาเอง’

เธอเห็นว่าความยาวของโซ่เกลียวยาวไม่เกินหกฟุตห้านิ้ว และปลายทั้งสองข้างมีกำไลล็อคที่แน่นมาก

ปลายด้านหนึ่งสวมเข้ากับข้อมือของเจย์ และอีกด้านหนึ่งถูกตรึงไว้กับเธอ...

แค่คิดก็สร้างความอับอายให้กับโรสแล้ว

ฉันไม่ใส่ได้ไหม ท่านอาเรส?”

เจย์นิ่งเงียบ

“นี่มันใช้สำหรับเจ้าของที่มีสัตว์เลี้ยงตัวน้อย!”

“ก็ใช่ไง” เจย์พยักหน้า

เธอตกตะลึง ‘ผู้ชายคนนี้ตระหนักถึงจุดประสงค์ของกุญแจมือนี้หรือไม่?’

เธอส่ายหัวเหมือนจังหวะเสียงกลองรัว ๆ เธอพูดว่า “มันน่าอับอายเกินไปที่จะใส่แบบนี้ นายคิดอย่างอื่นไม่ได้หรือไง ท่านอาเรส?”

เจย์ไม่คำนึงถึงการคัดค้านของเธอ เขาจึงล็อคข้อมือของเธอเอาไว้

จากนั้นดึงโซ่อีกด้านแล้วเดินไปที่โต๊ะ “เดินไปกินสิ”