บทที่ 472

เจย์เป็นคนที่ไม่ชอบเสียงดัง ดังนั้นเขาจึงปิดหน้าต่างให้แน่นเมื่อเข้ามา

ช่างโชคร้าย...

เขายังต้องได้ยินเสียงหม้อและชามที่ดังกึกก้องจากห้องถัดไปพร้อมกับการร้องเพลงร็อคแบบมั่ว ๆ ร้องของโจเซฟินดังออกมาด้วย

เจย์หยิบสำลีสองก้อนมาอุดไว้ที่หูสองข้าง

หลังจากนั้นไม่นาน การร้องเพลงของโจเซฟินก็จบลงในที่สุด

ขณะที่เจย์ถอดสำลีก้อนออก...

เขาได้ยินเสียงของโรส

ปัญหาคือ มันไม่ใช่เสียงที่ทนไม่ได้แต่เป็นเสียงที่สามารถฆ่าเขาได้... มันฟังดูเหมือนผีร้องไห้ที่หายใจไม่ออก

เจย์นั่งอยู่บนเตียงด้วยความสงสัยว่ามันเป็นสิ่งที่ดีหรือไม่ดีที่วิญญาณของแองเจลีนได้ซึมซับเข้าไปในร่างของโรส

แองเจลีนของเขามีเสียงเหมือนดั่งนางฟ้า แต่โรสไม่มี!

ขณะที่เจย์อยู่ในความคิดของเขา ห้องข้าง ๆ ก็ตกอยู่ในความเงียบทันที

แม้แต่สภาพแวดล้อมก็เงียบลง

เจย์มองดูนาฬิกาของเขาที่แสดงว่าเวลาตอนนี้เป็นเวลา 5 ทุ่มแล้ว

‘เด็กสาวที่โตแล้วสองคนนี้ใช้ชีวิตแบบไร้กังวลแบบนี้ได้ยังไง?

‘พรุ่งนี้ฉันยังต้องทำงาน!’

บางทีเขาอาจจะสัมผัสได้ถึงการปรากฏตัวของเธอในบริเวณใกล้เคียง เมื่อคิดเช่นนั้นอาการนอนไม่หลับเรื้อรังของเจย์จึงหายไป เมื่อการนอนหลับของเขากำลังเคลิ้มหลับนั้น จู่ ๆ เขาก็ได้ยินการสนทนากระซิบข้างห้อง

“โจเซฟิน ฉันกำลังจะหางานทำในวันพรุ่งนี้นะ”

“ทำไมเธอต้องทำงาน? ฉันจะเลี้ยงเธอเอง” โจเซฟินพูดออกมา

“ฉันต้องเก็บเงินไว้ทำศัลยกรรม” ความโศกเศร้าสามารถได้ยินจากน้ำเสียงของโรส

โจเซฟินผงะไปครู่หนึ่งและกล่าวในภายหลังว่า “อย่ากังวลไปเลยนะ หากสถานการณ์คับขันที่สุด ฉันจะแอบเข้าไปใน อสังหาริมทรัพย์ ทัวมาร์ลีน และขโมยเครื่องประดับของฉันเพื่อเอาไปขายเอง”