บทที่ 735

เจย์มองเธอด้วยดวงตานกอินทรีอย่างประหลาดใจ ดวงตาที่สวยงามของแองเจลีนนั้นดูใจดีและบริสุทธิ์

“ถ้าอย่างนั้น คำพูดที่โหดร้ายและไร้ความรู้สึกเหล่านั้นที่เธอเพิ่งพูดออกมาเป็นเพราะเธอไม่มีทางเลือกเหมือนกันใช่ไหม?” เขาถามกลับ

ดวงตาของแองเจลีนเป็นประกาย “ใช่แล้ว ทั้งหมดเป็นความจริงอย่างนั้นเลย”

เธอกลัวเขาจนกลายเป็นหอยทากในตอนนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอที่จะโผล่หัวออกมาอย่างกล้าหาญ แต่เธอก็ถอยกลับไปเมื่อเจออุปสรรคแม้เพียงเล็กน้อย

เธอกลัวว่าเธอจะถูกเขาเยาะเย้ยอย่างไร้ความปราณีหลังจากสารภาพความจริงใจของเธอ

เจย์ถอนหายใจอย่างหนัก

เขาไม่สามารถบอกความตั้งใจที่แท้จริงของเขากับเธอได้ และทำได้เพียงหลีกเลี่ยงหัวข้อนี้อย่างชาญฉลาดเท่านั้น

“ช่วงนี้ฉันจะยุ่ง ๆ หน่อยและไม่สามารถดูแลลูก ๆ สามคนของฉันได้ เมื่อเธอมีเวลา ขอให้เธอกลับไปที่สวนคฤหาสน์และดูแลพวกเขาหน่อย”

แองเจลีนตบหัวตัวเอง ปรากฎว่าสิ่งที่เขาจะมอบหมายให้เธอคือดูแลสิ่งล้ำค่าน่ารัก ๆ ทั้งสาม

เดิมทีเป็นความรับผิดชอบและภาระผูกพันของเธอ

“ท่านอาเรส นายยังไม่ได้ตอบคำถามของฉันเลยนะ” เธอยืนกรานและดื้อรั้นโดยหวังว่าจะได้คำตอบจากเขา

ริมฝีปากบางของเจย์ยกขึ้น ในขณะที่เขามีคำเตือนของท่านปู่อาเรสอยู่ในใจ เขานึกถึงกระสุนที่ทะลุผ่านรถโรลส์-รอยซ์ในครั้งนั้นและเปลี่ยนการพูดออกไปทันที น้ำเสียงของเขาแข็งทื่อและเย็นชา

“อย่าบังคับให้ฉันเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอเลย”

หัวใจของแองเจลีนเย็นชาราวกับน้ำแข็งและหิมะ เธอยืนขึ้น ร่างกายผอมบางของเธอสั่นสะท้าน เธอฝืนน้ำตาที่กำลังจะไหลลงมาและพูดค่อย ๆ ออกไปว่า “ท่านอาเรส ฉันไม่สะดวกที่จะกลับไปที่สวนคฤหาสน์ แล้วพรุ่งนี้ฉันจะไปรับพวกเขาออกมาเอง”

เจย์สะดุ้งเล็กน้อย แต่พยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้

เซย์นจบการประชุมและเดินออกมาหาแองเจลีน

เมื่อเห็นฟินน์ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูราวกับเทพผู้เฝ้าประตู เซย์นก็โกรธทันที

“เจย์อยู่ที่นี่ ใช่ไหม?” เขาเดินก้าวยาว ๆ เพียงไม่กี่ก้าว