บทที่ 737

เมื่อแองเจลีนและเซย์นเดินก้าวไปในสวนคฤหาสน์ พวกเขาเห็นว่ามีบอร์ดี้การ์ดอยู่ในสวนทุก ๆ สิบก้าว ดวงตาของแองเจลีนเผยให้เห็นถึงความหวาดกลัวอย่างชัดเจน

เธอรู้จักเจย์มานาน แต่เธอก็ไม่เคยเห็นเขากังวลเรื่องความปลอดภัยขนาดนี้มาก่อน

เจนสันเข็นเจย์ออกไป เมื่อเห็นแม่ ก็ไม่แปลกใจกับใบหน้าที่เย็นชาของเขา เขากลับถูกปกคลุมไปด้วยความเย็นชา

เดิมทีเซย์นต้องการเข้าไปกอดเจนสัน เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับเด็ก ๆ ในฐานะลุงของเขา

ทว่า เซย์นลังเลเมื่อเขาเห็นความเย็นชาของเจนสันที่ไม่อาจเข้าใกล้ได้

“เจนส์ ทักทายคุณแม่หน่อยสิ” เจย์เตือนเขาอย่างเย็นชา

เจนสันมีสีหน้าที่มืดมนและเรียกออกมาด้วยเสียงต่ำว่า “คุณแม่”

แองเจลีนลูบหัวของเจนสันด้วยความรักใคร่และถามอย่างอ่อนโยน “น้อง ๆ อยู่ที่ไหน?”

“ยังหลับอยู่ครับ” เจนสันบอก

แองเจลีนเหลือบมองไปที่ชั้นสองพร้อมรอยยิ้มในดวงตาของเธอ เธอเดินขึ้นไปชั้นบน “แม่จะไปปลุกพวกเขา”

แองเจลีนละทิ้งเจย์ไปโดยสิ้นเชิง ทำให้สีหน้าของเขาดูมืดมนกว่าของสควิดเวิร์ดตัวปลาหมึกในการ์ตูนเสียอีก

เซย์นมองไปที่เจย์และใบหน้าเย็นชาของเจนสันที่ไม่สามารถเข้าถึงได้เหมือนกัน เขารู้สึกไม่สบายใจ

“พ่อกับลูกทั้งสองคนนี้ อย่ามามองผมด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉยแบบนั้นได้ไหม? อย่างกับว่าผมมาขอยืมข้าวของคุณเพียงเพื่อชดใช้แทนแกลบอย่างนั้นแหละ!” เซย์นบ่น

เจย์ถาม “ทำไมนายถึงมาที่นี่ด้วย?”

เนื่องจากปากที่กว้างของเซย์นได้พูดข้อมูลรั่วไหลมากมายสำหรับเขาไปเมื่อวานนี้ เจย์ไม่ได้ถึงกับไม่ชอบเซย์นที่เปิดปากของเขามากขนาดนั้น

“หลังจากที่น้องสาวของผมกลัวที่จะเจอคุณแล้ว” ทันใดนั้น เมื่อนึกถึงคำแนะนำที่ยืนกรานของแองเจลีนก่อนหน้านี้ เซย์นก็เงียบลงระหว่างพูดทันที

เขาปิดปากของเขาเพราะกลัวว่าคำพูดของเขาจะเล็ดลอดออกมา