บทที่ 846

เจย์เดือดดาล “แองเจลีนเธอมันหน้าด้านมาก”

เขาเสียสติ เขาจับข้อมือลองเธอและลากเธอเข้าไปในห้องนอนห้องข้าง ๆ

แองเจลีนงุนงง เขาอยู่บนรถเข็น เขามีออร่าที่รุนแรงมากเช่นนี้ได้อย่างไร?

“ปล่อยฉันนะ” แองเจลีนดิ้นรนที่จะออกจากเงื้อมมือของเขา วินาทีต่อมา มือของของเธอถึงตรึงไว้บนเสาเตียง

เจย์มองเธออย่างเดือดดาล “เด็กเลวนี่เป็นลูกของใคร?”

แองเจลีนเห็นถึงความบ้าคลั่งในแววตาของเขา จู่ ๆ เธอก็หัวเราออกมาอย่างไร้กังวล “ท่านอาเรส อย่าบอกนะว่าคุณยังคงกังวงลเรื่องของฉัน ฉันควรทำไงดี? มีผู้ชายมากมายที่ฉันไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าเด็กคนนี้เป็นของลูกใคร”

เจย์อยากจะบีบคอเธอให้ตาย อย่างไรก็ตาม เขาจำได้ว่าคอของเธออ่อนไหวมาก เมื่อเขาคิดถึงเรื่องที่เธอกำลังอาเจียนออกมาอย่างรุนแรงเมื่อกี้ เขาก็ใจอ่อน

เขาทำแบบนั้นกับเธอไม่ได้อีกแล้ว

เขาดึงมือกลับ “แองเจลีน เธอวอนเองนะ” เขากล่าวอย่างโกรธเคือง

แองเจลีนหัวเราคิกคักอย่างเฉยเมย “ท่านอาเรส คุณคิดว่าเด็กคนนี้เป็นของคุณใช่ไหม? อย่าลืมสิว่า เราก็ทำแบบนั้นด้วยเหมือนกัน?”

เจย์มองเธอด้วยสีหน้าเย็นชา

แองเจลีนกำลังยิ้มอย่างสดใส อย่างไรก็ตาม หัวใจของเธอกำลังกระโจนออกจากปาก เธอกังวลมาก

เธอพยายามที่จะเตือนเขาเช่นนี้ เขาเป็นผู้ชายที่ชาญฉลาด ดังนั้นเขาควรจะรู้ความจริงได้โดยเร็ว

“พักผ่อนดี ๆ” จู่ ๆ เขาก็พูดสองคำนี้อย่างเรียบเฉยก่อนจะจากไป

แองเจลีนตกใจ ชายคนนี้จะออกเป็นทั้งอย่างนี้งั้นเหรอ?

เธอกำลังอุ้มท้องลูกของเขา เขามีความสุขใช่ไหม?

ชายคนนั้นเก่งมากในการปิดบังความรู้สึกของตัวเอง

เจย์เดินออกจากห้องนอนไป และฟินน์ก็เดินเข้ามาหาเขา

เขาวางมือข้าง ๆ ปากและกระซิบกับเจย์ว่า “ท่านครับ เราได้ถามกอร์ดอนแล้วและนี่เป็นครั้งแรกของเขาที่เจอกับคุณเซเวียร์ อีกทั้ง ในตอนที่พวกเขาอยู่บนฟลอร์เต้นรำ พวกเขาก็แค่แกล้งจูบกันโดยใช้ภาพหลอกตา กอร์ดอนพูดว่าคุณเซเวียร์คือคนที่ขอให้เขาทำแบบนี้เพื่อคุณ”