ตอนที่ 255
ตอนที่ 255 ฟุ่มเฟือยสักครั้ง (1)
October 22, 2026
ตอนที่ 255 ฟุ่มเฟือยสักครั้ง (1)
“ฟางผิง นายกลับมาสักที เก็บของซะสิ อาจารย์เจิ้งบอกให้พวกเราไปรวมตัวที่อุโมงค์ทางเดินทางนั้น…”
เห็นฟางผิงกลับมา ฟู่ชางติ่งจึงรายงานทันที
ฟางผิงไม่พูดอะไร เอนตัวลงบนเตียงจนเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด
รอคนอื่นๆ เก็บของเสร็จแล้ว เตรียมตัวจะออกจากห้อง เห็นฟางผิงยังเอนหลังอยู่บนเตียง ฟู่ชางติ่งจึงเอ่ยว่า “บาดเจ็บหนักเหรอ?”
“เปล่า บาดเจ็บแค่ภายนอก”
ฟางผิงส่ายหัว ถอนหายใจว่า “พวกนายไปกันก่อนเถอะ”
“แล้วนาย…”
“ฉันจะพักผ่อนสักหน่อย”
“งั้นรีบๆ หน่อยละกัน ฟางผิง อันที่จริงฉันรู้ว่านายคิดอะไรอยู่ แต่ตอนนี้ฝีมือของพวกเราอ่อนด้อยเกินไปจริงๆ แค่กำแพงเมืองยังกระโดดข้ามไม่ได้…”
พวกเขาที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสอง เข้าร่วมสงครามใหญ่ กระโดดลงจากกำแพงเมืองก็มีแต่ตายกับตายเท่านั้น
“อืม ฉันรู้แล้ว พวกนายไปก่อนเถอะ”
“นายรีบตามมาเร็วๆ ล่ะ”
—
รอทุกคนออกไปแล้ว ฟางผิงค่อยพึมพำว่า “ฉันเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามตอนปลาย เทียบกับขั้นสามสูงสุดทั่วไปแล้วยังแข็งแกร่งมากกว่า ขั้นสี่อาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันเสมอไป…พวกนายไปได้ แล้วฉันล่ะ?”
ผู้ฝึกยุทธ์ต่ำกว่าขั้นสามตอนปลายนั้นเป็นคนละเรื่องเลย
“ถ้าฉันอยู่แค่ขั้นสอง คงตามออกไปแล้ว จะให้คนแก่หามโลงศพคนหนุ่ม ไม่ใช่สไตล์ของฉันเหมือนกัน”
ฟางผิงนอนอยู่บนเตียง จ้องมองเพดานเก่าๆ นั้นอย่างใจลอย
—
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ลานหน้าทางเดิน
เจิ้งหลงเจียงนับจำนวนคน ก่อนจะขมวดคิ้ว “ฟางผิงยังไม่กลับมา?”
“กลับมาแล้วครับ อยู่ที่หอพัก”
“แล้วทำไมไม่มาล่ะ? บอกหรือยังว่ามารวมตัวที่นี่?”
ฟู่ชางติ่งส่ายหัว ครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยว่า “เขา…เขาเหมือนจะไม่อยากกลับไป…”
“ไม่อยากกลับ?”
เจิ้งหลงเจียงตะลึงไปเล็กน้อย คนอย่างฟางผิงเนี่ยนะ?
จมดิ่งในความคิดสักพัก ก่อนเจิ้งหลงเจียงจะเอ่ยว่า “พวกเธอรออยู่ที่นี่ก่อน!”
พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินไปทางหอพัก
—
ในหอพัก
หลู่เฟิ่งโหรวยืนมองฟางผิงที่นอนอยู่บนเตียง เอ่ยอย่างเรียบนิ่ง “ทำไมไม่ไป?”
“ไม่มีเงิน”
หลู่เฟิ่งโหรวขมวดคิ้ว
ฟางผิงถอนหายใจ “เสี่ยงกันสักตั้ง ไม่งั้นทะลวงขั้นสี่คงหมดตัวแล้ว อยู่บนโลกคิดจะทะลวงขั้นสี่ ง่ายขนาดนั้นที่ไหนกัน ฉวยโอกาสที่ตอนนี้มีสงครามกอบโกยผลประโยชน์ดีกว่า”
“จะตายเอานะ”
“ติดอยู่ขั้นสาม ไม่ช้าก็เร็วคงตายเหมือนกัน ไม่งั้นอาจารย์ให้เงินผมสักพันล้าน หรือยกสมบัติให้ผมสืบทอด ผมจะออกไปช่วยดูแลกิจการของคุณเลย…”
“นี่เธอกำลังแช่งให้ฉันตาย?”
ฟางผิงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ส่ายหัวว่า “อาจารย์ ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ดูคุณพูดสิ ผมแค่จะช่วยดูแลกิจการของคุณ คุณคิดไปถึงไหนกัน คุณทะลวงเป็นปรมาจารย์อย่างสบายใจเถอะ อย่ามากังวลเรื่องยิบย่อยพวกนี้เลย…”
“แล้วแต่เธอ ดูแลตัวเองด้วย”
ทิ้งคำพูดนี้ไว้ ก่อนหลู่เฟิ่งโหรวจะหมุนตัวออกไป เธอไปได้ไม่นาน เจิ้งหลงเจียงก็เข้ามา ฟางผิงเห็นจึงเอ่ยว่า “อาจารย์บอกให้ผมอยู่ฝึกที่นี่ต่อ ทะลวงขั้นสี่เพื่อเตรียมกุมอำนาจในมหาวิทยาลัย!”
เจิ้งหลงเจียงชะงักฝีเท้าลง ผ่านไปพักใหญ่มุมปากก็กระตุกเล็กน้อย “งั้นเธอคงต้องรอพวกเราทั้งหมดตายก่อน!”