ตอนที่ 416-2 ยังจำเรื่องในอดีตได้หรือเปล่า (2)

ตอนที่ 416 ยังจำเรื่องในอดีตได้หรือเปล่า (2)

……….

อู๋ชวนมองหวังจินหยางแวบหนึ่ง เอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “ทำไมเขาถึงคิดว่าเป็นฝีมือของสองบริษัทใหญ่?”

หวังจินหยางส่ายหน้าว่า “ไม่แน่ใจครับ”

“เธอคิดว่าไง?”

หวังจินหยางกดเสียงว่า “หากมองจากภาพรวมและความสมเหตุสมผล ผมอยากให้เป็นผู้ฝึกยุทธ์นอกรีตมากกว่า ไม่หวังให้เป็นคนของสองบริษัทใหญ่ แต่…บางเรื่อง ตรวจสอบให้กระจ่างก็ไม่ได้มีผลเสีย ใช่หรือไม่ใช่ก็ต้องให้คำตอบที่ชัดเจนออกมา ไม่งั้นถ้ามีเสี้ยนหนามตำอยู่ในใจ งั้นคงต้องกระทบไปถึงอนาคตทั้งหมดแล้ว! ถ้ามอบภาพลักษณ์ข่มเหงวีรบุรุษให้สองบริษัทใหญ่ ปรมาจารย์ทุกท่านน่าจะคาดเดาได้แล้วว่าจะเกิดผลลัพธ์ยังไงตามมา นี่ถือว่าล้ำเส้นแล้ว คนอย่างพวกเราลงถ้ำใต้ดินอย่างไม่สนใจความเป็นความตาย ไม่หวั่นเกรงการต่อสู้ ไม่ขลาดการรบ ตกลงแล้วเพื่ออะไร? เพื่อชื่อเสียงจอมปลอมที่ไม่มีค่าพอให้คนอื่นพูดถึงด้วยซ้ำ? มีผู้ฝึกยุทธ์กี่คนที่จะสนใจเรื่องนี้?”

อู๋ชวนสูดลมหายใจเข้าลึก เอ่ยอย่างรวดเร็วว่า “ได้ เรื่องนี้ต้องตรวจสอบให้ละเอียด ใช่หรือไม่ใช่ ยังไงก็ต้องหาคำตอบออกมา! ฉันจะรายงานกับรัฐบาลกลาง กองตั้งมั่นจะออกหน้าเช่นกัน รวมถึงหน่วยทหาร กระทรวงการศึกษาและหน่วยสืบสวนพวกนี้จะปฏิบัติอย่างเที่ยงตรงไม่ให้เกิดความลำเอียง! ถ้าเป็นเรื่องจริง ต่อให้ผลลัพธ์หลังจากนั้นจะร้ายแรงแค่ไหน ก็ต้องกวาดล้างให้สิ้นซาก!”

อู๋ชวนเอ่ยหนักแน่นอย่างถึงที่สุด

เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ถือว่าร้ายแรงเลยทีเดียว

หวังจินหยางก็ไม่พูดมาก…บางเรื่องคุณคิดว่าเป็นไปไม่ได้ แต่มันอาจไม่เป็นอย่างนั้นเสมอไป

ฟางผิงดูเหมือนว่าจะคิดหาผลประโยชน์เล็กน้อย แต่ตอนนี้เป็นลัทธินอกรีตหรือสองบริษัทใหญ่ ใครจะสามารถรับประกันได้

—

บนพื้นดิน

พวกไป๋จิ่นซานกำลังตรวจสอบอย่างระมัดระวัง ไม่มีใครตะโกนเรียกออกไป

เวลานี้ตะโกนเรียก ใครจะรู้ว่าเรียกใครออกมา

แต่ไป๋จิ่นซานประเมินความสามารถของยอดฝีมือระดับกลางและระดับสูงต่ำเกินไป หากมีศัตรูอยู่จริงๆ ต่อให้พวกเขาระวังแค่ไหนก็คงถูกพบไปนานแล้ว

ไป๋จิ่นซานเผยสีหน้าแวดระวัง ตั้งท่าพร้อมโจมตี ฟางผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ผมเอง!”

“ฟางผิง!”

“พี่!”

“ผิงผิง!”

ฟางหยวนถลามาอยู่ข้างหน้าฟางผิงทันที กอดเขาร้องไห้ขึ้นมา สะอื้นว่า “พี่ นายเป็นยังไงบ้าง?”

“ฉันไม่เป็นไร” ฟางผิงหัวเราะออกไป หดมือเข้าไปในเสื้อคลุม ตบหลังน้องสาวเบาๆ เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “โง่หรือเปล่า เวลานี้ยังกล้าตามมาที่นี่? ถ้าไม่ใช่ว่าผมฆ่าศัตรูไปแล้ว ควันหลงอาจทำให้พวกคุณตายได้ทั้งหมดด้วยซ้ำ ครั้งหน้าอย่าทำอะไรโง่ๆ อีก ผมจะเป็นอะไรได้หรือไง? แค่ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหกไม่กี่คนเท่านั้น ขั้นหกสูงสุดมีแค่คนเดียว ผมเคยประมือกับขั้นเจ็ดแปดเก้ามาก่อนแล้ว ยังจะสนใจปัญหาเล็กน้อยแค่นี้? หากไม่ใช่ว่ากลัวทำให้ประชาชนหยางเฉิงได้รับบาดเจ็บไปด้วย ผมคงระเบิดกระบวนท่าฆ่าคนต่ำทรามพวกนี้ไปแล้ว!”

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ฟางหยวนและฟางหมิงหรงกลับไม่ได้คิดอะไรมากมาย เห็นฟางผิงพูดคุยหัวเราะได้ ทั้งสองคนก็แทบจะดีใจจนน้ำตาไหลแล้ว ยังจะสนใจอะไรมากมายขนาดนั้นอีก

ไป๋จิ่นซานกลับหน้าเปลี่ยนสี เป็นขั้นหกสูงสุดจริงๆ ด้วย!

ทั้งยัง…ถูกฟางผิงฆ่าแล้ว!

“ประ…ประธานฟาง เธอฆ่าศัตรูแล้ว?”

ช่วงเวลาสั้นๆ นั้นไป๋จิ่นซานก็ไม่กล้าเรียกชื่อออกมาตรงๆ อยู่บ้าง เอ่ยแฝงความตกใจ ถามออกไปเบาๆ

ขั้นหกสูงสุด!

เมื่อสองปีก่อน ผู้ว่าหนานเจียงจางติ้งหนานก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหกสูงสุดเหมือนกัน

แต่ฟางผิง สองปีก่อนยังไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ด้วยซ้ำ

ฟางผิงแค่นยิ้มว่า “แน่นอน ไม่งั้นตอนนี้ผมจะมาพูดคุยกับทุกคนได้งั้นเหรอ? พวกเลวทรามกลุ่มหนึ่งเท่านั้น หลังจากนี้ไปผมจะไม่ปล่อยคนพวกนี้ไปอีก หากทำให้พวกเขานองเลือดไม่ได้ ไม่คิดจะเลิกราเด็ดขาด!”

ระหว่างที่พูด คนอื่นๆ ก็ลอยขึ้นมาแล้ว

ไป๋จิ่นซานรีบทักทายทีละคน ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้บัญชาการเมืองหยางเฉิง ข่าวสารบางอย่างเขายังคงมีการติดตาม

ผู้บัญชาการทหารไป๋จากหนานเจียง เขารู้จักเหมือนกัน คนอื่นๆ ก็พอจะรู้ตำแหน่ง แน่นอนว่าคนอื่นรู้จักเขาหรือเปล่า พูดยากจริงๆ

เห็นยอดฝีมือหลายคนอยู่ที่นี่ ไป๋จิ่นซานกลับโล่งใจไม่น้อย

การต่อสู้ของยอดฝีมือก่อนหน้านี้ เขากังวลอย่างมาก ตอนนี้มีปรมาจารย์หลายคนอยู่จึงสามารถวางใจได้

สุดท้ายไป๋จิ่นซานก็มองหวังจินหยางแวบหนึ่ง ก่อนม่านตาจะหดเกร็ง

แม้อาการบาดเจ็บของหวังจินหยางจะดีขึ้นมาก แต่บาดแผลภายนอก ไม่ได้สมานตัวง่ายขนาดนั้น

เห็นหน้าอกของหวังจินหยางยังมีรอยแทงทะลุจนถึงกระทั่งมองลอดออกไปฝั่งตรงข้ามได้ ด้านหนึ่งไป๋จิ่นซานก็ตกใจกับความรุนแรงของการต่อสู้ครั้งนี้ อีกด้านยังตกใจที่คนพวกนี้ดวงแข็งอย่างถึงที่สุด

หากเป็นเขา มีบาดแผลแบบนี้ อย่าพูดว่าไม่เป็นไรเลย เกรงว่าคงจะตายไปนานแล้ว

อู๋ชวนเห็นฟางผิงยังคุยกับครอบครัวก็เอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “ฟางผิง เดี๋ยวมาที่ทำเนียบผู้ว่าด้วย พวกเราพูดคุยกันสักหน่อย!”

“รอคนของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้มาแล้วค่อยคุยเถอะครับ!”