ตอนที่ 1603 ลงโทษ

ตอนที่ 1603 ลงโทษ “หือ ? ฉะ ฉัน…” ต่อหน้าสีหน้าอ้อนวอนของโกโก้เหวยแล้ว ฮั่วเยี่ยน ก็ลังเลขึ้นมา หากโดอันคิดจะทำอะไรเขาแค่คนเดียว งั้นเขาก็ไม่ลังเลที่จะออกตัว แทนโดอัน แต่โดอันกลับขู่ทั้งอารยธรรมจีน เขาคิดว่าเขาไม่มีสิทธ์ิ จะไปขอร้องให้เจ้าสำนักยกโทษให้ได้ การที่เขายกโทษให้โดอันก็ ไม่ได้หมายความว่าชาวจีนทั้งหมดจะยกโทษให้ด้วย ฮั่วเยี่ยนตกที่นั่งลำบาก ฝั่งหนึ่งคือโกโก้เหวย อีกฝั่งคือชาวจีน เขาที่ อยู่ตรงกลางระหว่างสองกลุ่มคือคนที่อึดอัดใจที่สุด หลังจากที่เงียบอยู่นาน ฮั่วเยี่ยนก็ก้มหน้า เขาไม่กล้าจะสู้สายตาของ โกโก้เหวย เขาได้แต่พูดออกมาเบา ๆ “ขอโทษด้วยโกโก้เหวย เรื่อง นี้ฉันไม่อาจจะช่วยเธอได้” โกโก้เหวยปวดใจขึ้นมา “ทำไม ? นายไม่รักฉันเหรอ? ทำไมนายถึง ไม่ขอร้องแทนพ่อฉัน ?” “โกโก้เหวย ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากจะช่วยพ่อเธอ แต่…ฉันแค่ไม่มีสิทธ์ิ มากพอ แม้ว่าฉันจะยกโทษให้เขาแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าชาวจีนคน อื่น ๆ จะยกโทษให้ด้วย ฉันไม่มีสิทธ์ิตัดสินใจแทนทุกคน” โกโก้เหวยอยากจะพูดต่อ แต่โดอันก็ได้ห้ามเอาไว้ “โกโก้เหวย ไม่ ต้องพูดแล้ว ถ้าลูกทำอะไรผิด ลูกก็ต้องรับการลงโทษ ฮั่วเยี่ยนพูดไม่ ผิดหรอก อย่ากดดันเขา” จางหยูพยักหน้า “เจ้ามีความรับผิดชอบดีที่ไม่คิดจะโยนความรับผิดชอบ นี้ให้กับคนอื่น” โดอันเงยหน้าขึ้นและพูดขึ้นมา “เจ้าสำนัก ผมไม่อยากขออะไรอื่น ผมหวังว่าเจ้าสำนักจะไม่ทำอะไรคนอื่น ๆ คนที่ผิดคือผม โกโก้เหวย บริสุทธ์ิ เธอกับฮั่วเยี่ยนรักกัน หวังว่าเจ้าสำนักจะเมตตาคนอื่น ๆ หากเจ้าสำนักกังวลว่าอารยธรรมของเราจะตักตวงผลประโยชน์จาก อารยธรรมจีน งั้นเราจะขับไล่โกโก้เหวยออกจากอารยธรรมของเรา” “เจ้าไม่ห่วงตัวเองรึ ?” จางหยูถามขึ้นมา “ถึงต้องโดนฆ่าแต่ผมก็จะรับมันไว้” โดอันตอบกลับอย่างใจเย็น “พ่อ !” โกโก้เหวยน้ำตาไหลออกมา จางหยูมองโดอันสักพักแล้วพูดขึ้นมาว่า “แม้เจ้าจะทำเรื่องที่ผิดพลาด และสมควรโดนฆ่าเป็นหมื่น ๆ ครั้ง แต่เห็นแก่หน้าโกโก้เหวย ข้าจะ ไว้ชีวิตเจ้า แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าก็ได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่” เมื่อคิดถึงความสัมพันธ์ของโดอันและโกโก้เหวยแล้ว เป็นธรรมดาที่จางหยูจะไม่ฆ่าอีกฝ่าย ไม่งั้นแล้วจะเกิดการแต่งงานได้ยังไง ?“เจ้าสำนัก !”“บรรพชน !”“ท่านไว้ชีวิตเขาไม่ได้ !”ชาวจีนไม่อาจจะยกโทษให้กับโดอันได้ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะแค้นเคืองเขาจางหยูโบกมือและพูดขึ้น “ไม่ต้องกังวล ข้ายังพูดไม่จบ”เขามองไปที่โดอันและพูดต่อไปว่า “โทษตายอาจจะดูเกินไปหน่อยแต่การที่ข้าไม่ฆ่าเจ้านั้นก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะไม่ได้รับการลงโทษ”ทุกคนต่างก็เงียบลงทันที พวกเขาต่างก็พากันสงสัยว่าเจ้าสำนักจะลงโทษโดอันยังไงโกโก้เหวยเองก็กังวลอย่างมากจนกลั้นหายใจและไม่กล้าพูดอะไรออกมา“การที่เจ้าขู่จะทำลายอารยธรรมจีน บทลงโทษคือ…ในหมื่นปีนี้เจ้าจะเป็นทาสให้กับอารยธรรมจีน ต้องบอกว่าในหมื่นปีนี้เจ้ามีเพียงฐานะเดียวซึ่งก็คือทาส ทาสของชาวจีน !” จางหยูแสดงสีหน้าจริงจังออกมา “หมื่นปีหลังจากนี้เจ้าจะได้รับอิสระกลับไป แต่ก่อนจะถึงเวลานั้นไม่ว่าชาวจีนจะสั่งเจ้ายังไง เจ้าก็ไม่มีสิทธ์ิปฏิเสธ !”นั่นเท่ากับเป็นการดูถูกนักรบคอสมิค !นี่ไม่ต่างอะไรจากการตกสวรรค์เลย !ยิ่งพวกเขาภาคภูมิใจในตัวเองมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งไม่อาจจะทำใจยอมรับบทลงโทษนี้ได้เพราะมันจะเป็นตราบาปของพวกเขาที่ไม่อาจจะลบเลือนได้ !หลายคนยอมตายดีกว่าต้องเสียเกียรติแบบนี้ !ชาวจีนที่แต่เดิมไม่พอใจกลับแสดงท่าทียินดีออกมา หากเทียบกับการฆ่าโดอันแล้ว พวกเขารู้สึกว่าการลงโทษนี้ถึงจะเบากว่าแต่มันส่งผลดีต่อพวกเขา ยังไงซะนักรบคอสมิคก็ทำหลายอย่างเพื่อชาวจีนได้“เจ้าคิดยังไงกับการลงโทษนี้ ?” จางหยูมองไปยังชาวจีนรอบ ๆทุกคนพากันมองหน้ากันก่อนจะพยักหน้า“เจ้าสำนักตัดสินได้ฉลาดจริง ๆ !”“เขาควรรับบทลงโทษเช่นนี้ !”