ตอนที่ 1635 ความจริง

ตอนที่ 1635 ความจริง สุดท้ายจางหยูและซางอี๋ว์ก็มาถึงโลกสวรรค์ร้าง ทันทีที่เข้ามาในโลกสวรรค์ร้าง จางหยูก็ต้องตะลึงกับฉากอันงดงาม ของที่นี่ โลกสวรรค์ร้างนั้นเต็มไปด้วยคลื่นพลังเก่าแก่ราวกับคงอยู่ มานาน พื้นดินหนาแน่นและมิติแข็งแกร่งยากจะสั่นไหวได้ มันราว กับดินแดนของเทพ หากไม่ใช่เพราะได้ยินมาก่อน จางหยูคงยากจะคิดว่าโลกขั้น 9 จะ แกร่งแบบนี้ได้ มันไม่เหมือนกับโลกขั้น 9 ที่เขาเคยเห็นในอดีต โลกนี้เหมือนกับ โลกที่เหนือกว่าโลกขั้น 9 กระแสเวลาที่ยิ่งใหญ่นั้นแม้แต่จางหยูก็ยังรู้สึกตะลึงในใจราวกับว่า มันมีพลังที่ไม่อาจจะต้านทานได้อยู่ ! จางหยูสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อควบคุมสติ สักพักเขาถึงได้ประคอง สติตัวเองได้ โลกสวรรค์ร้างและโลกขั้น 9 อื่น ๆ นั้นต่างกันอย่างมาก มันมีแค่มิติ เดียว โลกสวรรค์ร้างนั้นเป็นหนึ่งเดียว ท้องฟ้าทั้งสูงและกว้างใหญ่ มันมีสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วน ทุกชีวิตอยู่ในท้องฟ้าเดียวกันและในมิติ เดียวกัน สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือเขาไม่เห็นร่างมนุษย์ทั่วไปรึผู้อมตะเลย ที่นี่คนที่ อ่อนแอที่สุดก็คือกุยหยวน ! “โลกสวรรค์ร้าง” จางหยูยอมรับว่าโลกนี้แข็งแกร่งกว่าที่เขาคิดเอาไว้ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงมีหลายคนอยากจะมาที่นี่ การที่โดดเด่นในโลกนี้ได้ถือว่าเป็นเกียรติอย่างมาก จางหยูสลัดความสงสัยที่มีก่อนจะถามซางอี๋ว์ถึงที่อยู่ของสือซวน สือซวนนั้นโด่งดังมาก เขาพำนักอยู่ที่ภูเขาลั่วเสีย ไม่ว่าจะไปถาม ใครก็ล้วนแต่รู้เรื่องของเขาทั้งนั้น ไม่นาน จางหยูและซางอี๋ว์ก็ได้บินไปยังยอดเขาลั่วเสีย เพราะโลก สวรรค์ร้างนี้กว้างใหญ่รวมถึงภูเขาลั่วเสียนั้นอยู่ไกล ทำให้ทั้งสอง ใช้เวลาอยู่หลายวันกว่าจะมาถึงภูเขาลั่วเสีย จางหยูยืนยันได้ว่าโลก แห่งนี้กว้างใหญ่มาก แค่เดินทางมายังภูเขาลั่วเสียก็ยังใช้เวลานาน แบบนี้ หากเดินทางไกลออกไปอีก เกรงว่าอาจจะต้องใช้เวลานาน กว่านี้หลายเท่าที่ยอดเขาลั่วเสียจางหยูและซางอี๋ว์ได้หยุดอยู่ที่ด้านนอกภูเขาไกลออกไปเป็นเทือกเขาขนาดใหญ่ สันเขาแต่ละลูกสูงเสียดฟ้าและมีสีสันที่แตกต่างกันไป วิถีของโลกผสมรวมกัน มันราวกับดินแดนแห่งความฝันแม้ว่าซางอี๋ว์จะเคยมาที่โลกสวรรค์ร้างอยู่หลายครั้งแต่นางก็เพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรกเหมือนกันดูเหมือนว่าเจ้าของที่นี่จะไม่ใช่คนธรรมดา !จางหยูเข้าใจการสร้างมากกว่าซางอี๋ว์ เขารับรู้ได้ว่ามีพลังการสร้างลึกลับผสมรวมกับที่นี่ด้วย ที่นี่คือสิ่งที่คนสร้างขึ้นมาคนที่สร้างที่นี่ขึ้นมาดูเหมือนว่าจะเป็นเจ้าของที่นี่…สือซวน !มันก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจที่ผู้คนจะคิดว่าสือซวนอยู่ที่นี่ก็เพื่อให้สมกับชื่อเสียงของเขา แต่จางหยูเข้าใจว่าเพราะสือซวนพำนักอยู่ที่นี่จึงทำให้ที่นี่ได้ชื่อว่าภูเขาลั่วเสียในอีกความหมายคือหากสือซวนพำนักอยู่ที่อื่น งั้นชื่อภูเขาลั่วเสียอาจจะตกเป็นของที่อื่นแทนตอนที่จางหยูและซางอี๋ว์กำลังจะเข้าไปในภูเขานั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา “แขกผู้มีเกียรติ สือซวนรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้ต้อนรับเจ้าทั้งสอง”เมื่อพูดจบก็มีแสงราวกับพรมแดงก่อตัวขึ้นมาจากยอดเขาค่อย ๆ พุ่งเข้ามาหาจางหยูและซางอี๋ว์ ราวกับทางเดินไปสู่สวรรค์เมื่อได้ยินแบบนั้นสายตาของซางอี๋ว์ก็แสดงความโกรธแค้นออกมานางถึงกับหายใจถี่ขึ้นจางหยูเองก็แปลกใจ ไม่คิดเลยว่าสือซวนจะรับรู้ถึงการมาของพวกเขาได้ เขามองไปรอบ ๆ ก่อนจะคิด “รึเพราะปราณโดยรอบ ?”แม้เขาจะไม่รู้ว่าปราณที่นี่มีอะไรแฝงอยู่แต่จางหยูก็ยังใจกล้าและไม่กลัววิธีของสือซวน เขาได้ก้าวขึ้นไปบนพรมแสงอย่างใจเย็นและเดินทางไปยังยอดเขาซางอี๋ว์ลังเลชั่วครู่ก่อนจะเดินตามจางหยูไปทันทีนางไม่รู้ว่าจางหยูมีความแข็งแกร่งเพียงพอจะช่วยนางรึไม่ และไม่รู้ว่าจางหยูจะช่วยนางรึเปล่าแต่เนื่องจากนางไม่มีทางเลือกอื่น นางจึงได้แต่ตามไปเท่านั้น