ตอนที่ 1803 : ยอมรับ

หลังจากที่ได้เห็นความสามารถอันน่ากลัวของจางหยู ซุนเหยียนก็ยืนนิ่งราวกับโดนฟ้าผ่า เกียรติยศและความมั่นใจที่เขาเคยมีได้พังทลายลงไป ในฐานะร่างแยกของจ้าวโกลาหลแล้ว ซุนเหยียนรู้พลังของจ้าวโกลาหลดี แค่สะบัดมือก็สามารถลบราชาไปได้ แต่จางหยู นั้นกลับทำให้ซุนเหยียนรู้สึกว่าจางหยูแกร่งกว่าจ้าวโกลาหล ! แกร่งจนไม่อาจจะเข้าใจได้ ! “ แปลกใจงั้นรึ ?” แม้ว่าจะไม่เห็นสีหน้าของซุนเหยียน แต่จางหยูก็เดาได้ว่าอีกฝ่ายรู้สึกยังไง “ เทียบกับร่างหลักเจ้าแล้ว ข้าเป็นยังไงบ้าง ?” ปากของซุนเหยียนขยับ แต่ไม่มีเสียงใดๆดังออกมา เขาไม่รู้จะประเมินยังไง เขาไม่อยากยอมรับว่าชายตรงหน้าที่เขามองว่าเป็นกึ่งจ้าวโกลาหลนั้นจะเหนือกว่าร่างหลักของเขา ยิ่งกว่านั้นเขารู้สึกได้ว่าชายหนุ่มนี้คือทะเลที่ไม่มีที่สิ้นสุด จางหยูแกร่งจนเขารับรู้ได้ มันราวกับเขายืนอยู่ต่อหน้าขุนเขาที่สูงตระหง่าน ความแข็งแกร่งของจางหยูนั้นเขาไม่อาจจะรับรู้ได้หมด มันราวกับหุบเหวที่ไม่มีที่สิ้นสุดและไม่อาจจะมองออกว่ามันลึกเพียงใด สักพักเขาถึงได้สติกลับมาและเปิดปากพูดขึ้นด้วยเสียงที่แหบแห้ง “ ทำไมกัน ? เจ้าเป็นกึ่งจ้าวโกลาหลไม่ใช่รึ ?” เสียงของเขาบ่งบอกถึงความตกตะลึง กึ่งจ้าวโกลาหลจะมีความแข็งแกร่งแบบนี้ได้ยังไง ? เขามองพลาดไปรึ ? แต่จางลู่ดูเหมือนเป็นร่างแยกของกึ่งจ้าวโกลาหล ไม่ใช่ร่างแยกของจ้าวโกลาหล แต่ถ้าหากจางลู่เป็นร่างแยกของจ้าวโกลาหลจริงๆ งั้นความแข็งแกร่งของเขาทำไมถึงมีเพียงเท่านั้น? ซุนเหยียนไม่อาจจะเข้าใจได้ ในหัวเขามีแต่คำถาม“ สถานการณ์ของข้าค่อนข้างพิเศษ เจ้าคิดว่าข้าเป็นกึ่งจ้าวโกลาหลก็ได้ แต่พูดตามตรงแล้วข้าไม่ใช่กึ่งจ้าวโกลาหล” จางหยูพูดขึ้นซุนเหยียนไม่อาจจะเข้าใจคำพูดของจางหยูได้ กึ่งจ้าวโกลาหลรึจ้าวโกลาหล พวกเจ้าเป็นอันไหนกันแน่ ?จางหยูไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน“ ข้าไม่รู้ว่าตอนนี้ข้าอยู่ระดับไหน ” จางหยูบอกความจริง เพราะเขาไม่เหมือนกึ่งจ้าวโกลาหลทั่วไป เขายังไม่ได้ขึ้นเป็นจ้าวโกลาหลซุนเหยียนมองไปที่จางหยูด้วยความสงสัย เขายังไม่คิดจะเชื่อคำพูดของจางหยู“ สถานการณ์ของข้า ข้าคงบอกอะไรไม่ได้ ” จางหยูโบกมือ “ เจ้าแค่ต้องรู้ว่าที่นี่น่ะข้าไร้เทียมทานก็พอแล้ว !”“ ไร้เทียมทานรึ ?”“ ใช่ ไร้เทียมทาน !” จางหยูพยักหน้า “ สิ่งที่เรียกว่าไร้เทียมทานนั้นไม่ว่าเจอกับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งแค่ไหน ไม่ว่าจะมีศัตรูมากเท่าไหร่ แต่ต่อหน้าข้าแล้วก็ไม่ต่างอะไรจากมดปลวก ต่อให้เป็นร่างแยกของจ้าวโกลาหล แม้ว่าจะมีเป็นหมื่นๆคน แต่ข้าก็สามารถทำลายมันได้”ท่าทีของเขาเยือกเย็นและมั่นใจอย่างมากความมั่นใจที่มาจากใจนั้นทำให้คำพูดของเขาดูน่าเชื่อถือ“ เอาล่ะ เลิกพูดไร้สาระกันเถอะ” จางหยูไม่สนว่าซุนเหยียนจะเชื่อรึไม่ เขาได้พูดขึ้นมาว่า “ สละจิตของเจ้ามาให้ข้า”ซุนเหยียนไม่ใช่ยอดฝีมือทั่วๆไป ด้วยพลังของจางอยูในโกลาหลนั้นไม่มีทางเลยที่จะสามารถควบคุมเขาได้ จางหยูจึงต้องการให้ซุนเหยียนสละจิตของตนออกมาเองก็เหมือนกับเสี่ยวเสียที่ทำการสละจิตผูกมัดกับจางหยูเอาไว้ให้อยู่ภายใต้การควบคุมของจางหยู