ตอนที่ 1807 : จ้าวบรรพกาลคนที่สอง (I)

“ แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องมีการเตรียมตัว ” จางหยูพูดขึ้น “ รอให้เสี่ยวเสียกลับมาก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที ” “ เจ้าพูดถึงเจ้าตัวเล็กในสุสานสวรรค์รึ ?” ซุนเหยียนถามขึ้นมา จางหยูพยักหน้า “ ด้วยจิตของมันในตอนนี้แล้วน่าจะแบกรับร่างบรรพกาลได้ เมื่อถึงตอนนั้นฝั่งเราก็มีกึ่งจ้าวโกลาหลถึง 3 คน หากสามคนร่วมมือกันแล้ว ข้าไม่เชื่อว่าไห่อู่เซิงจะรับมือไหว” แม้ว่าซุนเหยียนจะอดใจรอไม่ไหว แต่ในเมื่อรอมานานขนาดนี้แล้ว เขาก็ไม่ถือสาที่จะต้องรออีกสักหน่อย จางหยูพูดถูก แค่พวกเขาสองคน แม้ว่าจะมีโอกาสสูงที่จะเอาชนะไห่อู่เซิงได้ แต่ถ้ามันไม่เป็นแบบนั้นล่ะ ? ความแข็งแกร่งของไห่อู่เซิงไม่ใช่น้อยๆหลังจากที่บ่มเพาะมาหลายปี ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งขึ้นขนาดไหน ? เมื่อรวมกับโกลาหลนภาที่เป็นอาณาเขตของไห่อู่เซิงแล้ว การที่พวกเขาไปที่นั่นไม่ใช่ว่าจะเป็นการเดินเข้าหากับดักอีกฝ่ายรึไง ? แม้ว่าจะเอาชนะอีกฝ่ายได้แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะฆ่าอีกฝ่ายได้ ไห่อู่เซิงอาจจะหนีไปได้ ซึ่งพวกเขาอาจจะจับอีกฝ่ายไว้ไม่ได้ ตอนนั้นเองหุ่นเชิดทั้งหมดก็ได้สติกลับมา ในบรรพกาลแห่งนี้พวกเขาพากันมองหน้ากันโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากนั้นไม่กี่อึดใจพวกเขาก็ค่อยๆได้สติกันกลับมา “ เรา…” “ เราออกมาจากสุสานแล้วรึ ?” “ โกลาหล นี่มันโกลาหล !” “ ฮ่าฮ่า…” ทุกคนพากันตื่นเต้นและยินดี ก่อนจะหัวเราะกันออกมา ตอนนั้นเองจางหยูก็พูดขึ้น “ ราชาอยู่ต่อ ส่วนคนอื่นไปได้” ด้วยความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นมา จางหยูจึงไม่ต้องการผู้ควบคุมอีกต่อไป คนเหล่านั้นไม่ทันได้ตั้งตัว จางหยูก็ได้สร้างรูหนอนส่งทุกคนเข้าไปในรูหนอนแล้วพูดขึ้น “ จำไว้ว่าข้าคือเจ้าสำนักของสำนักคังเฉียง จ้าวแห่งโลกป่า !” เมื่อพูดจบทุกคนก็ถูกส่งออกไปจากโลกตันเถียนทันทีราชาที่เหลืออยู่ต่างก็มองจางหยูด้วยสีหน้าตกตะลึงและสงสัยจางหยูได้ส่งเหล่าผู้ควบคุมมากมายออกไป ทักษะเช่นนี้ทำให้เหล่าราชาพากันอึ้งพลังนี้เกินการรับรู้ของพวกเขา“ มานี่” จางหยูโบกมือเรียกเหล่าราชาเหล่าราชาลังเลกันสักพักก่อนจะบินเข้าไปหาจางหยู และหยุดอยู่ตรงหน้าจางหยูกับซุนเหยียน พวกเขาพากันกลั้นหายใจไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ“ พวกเจ้าเดาถูกแล้ว ข้าได้ช่วยพวกเจ้าจากสุสานสวรรค์ “ จางหยูมองไปรอบๆแล้วพูดขึ้นมาช้าๆ “ เงื่อนไขของข้าเรียบง่ายมาก จากนี้ไปพวกเจ้าต้องรับใช้สำนักคังเฉียง เมื่อผ่านไปยุคหนึ่งก็จะได้รับอิสระกลับคืนมา พวกเจ้าไม่มีปัญหาอะไรกันสินะ ?”“ไม่มี” ทุกคนพากันส่ายหน้า เมื่อเห็นพลังของจางหยู ใครกันจะกล้าปฏิเสธจางหยูยิ้มออกมาอย่างพอใจ “ ดีมาก”ราชาพวกนี้ดูน่าสนใจ อย่างน้อยก็น่าสนใจกว่าราชาคนแรกที่เขาเคยช่วยมาก่อน“ หากเป็นเช่นนั้นข้าจะให้ภารกิจกับพวกเจ้า พวกเจ้าไปยังโลกป่า คอยดูแลความเป็นระเบียบของที่นั่น พวกเจ้าต้องรักษาความปลอดภัยของสำนักคังเฉียง และทำตามคำสั่งของรองเจ้าสำนัก” จางหยูพูดขึ้น เมื่อสั่งการแล้ว จางหยูก็ได้ส่งเหล่าราชาออกจากโลกตันเถียน เขาไม่กังวลว่าพวกนี้จะหนีไป เพราะเขาได้วางเศษเสี้ยวพลังไว้ในตัวพวกนี้แล้ว แม้ว่าพวกนี้จะหนีไปจนสุดขอบโกลาหล แต่จางหยูก็หาพวกนี้พบ…ที่โลกป่ามันก็เหมือนกับตอนที่เสี่ยวเสียได้สร้างความวุ่นวายครั้งใหญ่ในตอนที่ไล่กินจิตปฐมบทโกลาหล ตอนนี้โลกเพิ่งจะสงบลง มันไม่ง่ายที่จะใช้ชีวิตในช่วงเวลาที่สงบสุขแบบนี้ แต่ทุกคนยังไม่ทันได้ผ่อนคลายก็มีคลื่นพลังอันน่ากลัวแผ่กวาดไปทั่วโลกป่า มันทำให้คนนับไม่ถ้วนพากันกังวลขึ้นมาอีกครั้งนี่คือคลื่นพลังของผู้ควบคุมขั้นที่ 9 ระดับเก้าพัน !มันแกร่งพอที่จะทำให้ทุกคนไม่อาจจะหายใจได้ !หลังจากคลื่นพลังนี้แผ่ออกมา ก็มีผู้คนมากมายปรากฏตัวขึ้นที่เมืองทะเลทราย พวกเขาพากันบินออกมาจากรูหนอนที่กระจายไปทั่วทุกทิศทาง แต่ละคนพากันแผ่คลื่นพลังอันน่ากลัวออกมา แม้แต่คนที่อ่อนแอที่สุดก็ยังเป็นผู้นำขั้น 8ตอนนั้นเวลาเหมือนจะหยุดนิ่งพวกเขาพากันมองไปที่เมืองทะเลทรายและแผ่การรับรู้ออกไปทั่ว