ตอนที่ 1808 : จ้าวบรรพกาลคนที่สอง(II)

“ อย่าพูดมาก” จางหยูพูดขึ้น “ ก่อนอื่นข้าไม่รับรองว่าจะสำเร็จ หากมันล้มเหลว บางทีเจ้าอาจจะตกอยู่ในอันตราย” ทันทีที่ได้ยินว่าอาจจะตกอยู่ในอันตราย เสี่ยวเสียก็ชะงักไป มันเริ่มเปลี่ยนใจขึ้นมาแล้ว “ มัน…มันอันตรายแค่ไหนกัน ?” เสี่ยวเสียกลืนน้ำลายและถามขึ้นมา “ เจ้าอาจจะตายได้” จางหยูหรี่ตาลงแล้วพูดขึ้น “ อึก” เสี่ยวเสียกังวลขึ้นมา ก่อนจะถอยหลังกลับไป “ นายท่าน ข้าไม่อยากเป็นกึ่งจ้าวโกลาหลแล้ว ข้ายอมไปกินปราณสุสานจะดีกว่า” จางหยูแสละยิ้มออกมา “ เจ้าบอกว่ามันน่ารังเกียจไม่ใช่รึไง” เสี่ยวเสียรีบพูดขึ้น “ แม้ว่ามันจะน่ารังเกียจแต่ก็ยังพอกินได้ ” “ ขอโทษด้วย เจ้าเปลี่ยนใจไม่ได้แล้ว” จางหยูหัวเราะออกมา “ เจ้าแค่ต้องลองดู” เสี่ยวเสียอยากจะร้องไห้ออกมา มันอยากที่จะหนี แต่ยังไม่ทันได้ขยับตัวก็อยู่ในกำมือของจางหยูซะแล้ว ทั้งสองได้พุ่งทะลุโล่พลังของโลกเข้าไปยังบรรพกาล จากนั้นจางหยูก็ได้ขังเสี่ยวเสียเอาไว้ เพื่อไม่ให้มันหนีไปไหน “ ไม่ต้องกังวล มันอันตรายนิดๆแต่ไม่ได้ร้ายแรงแบบที่เจ้าคิด ” จางหยูมองไปที่เสี่ยวเสียแล้วพูดขึ้น “ หากไม่มีโอกาสสำเร็จสูง ข้าคงไม่คิดจะทำมันง่ายๆ” อันตรายที่เขาพูดถึงคือการที่จิตของเสี่ยวเสียไม่อาจจะเข้ากันกับร่างบรรพกาลได้ ที่ซุนเหยียนทำสำเร็จได้ง่ายๆเพราะเขามีจิตของจ้าวโกลาหล แต่จิตของเสี่ยวเสียนั้นต่างจากสิ่งมีชีวิตทั่วไป มันคือจิตพิเศษที่คล้ายกับจิตของไห่อู่เซิง แต่จะสามารถหลอมรวมเข้ากับร่างบรรพกาลได้รึไม่นั้นจางหยูไม่มั่นใจนัก แต่มันมีตัวอย่างแล้ว การที่ไห่อู่เซิงได้เข้ายึดร่างของซุนเหยียนเอาไว้ มันทำให้เห็นว่ามีโอกาสสำเร็จสูง ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมจางหยูถึงได้กล้าทดสอบ เสี่ยวเสียไม่เชื่อคำพูดของจางหยู และคิดว่าจางหยูหลอกตน มันดิ้นรนไปมาและพยายามทำลายมิติที่ขังมันไว้ แต่ก็ทำไม่ได้ มันมองจางหยูด้วยสีหน้าอ้อนวอนใครจะไปรู้ว่าจางหยูไม่ได้สนใจมันเลย เขากลับเริ่มสร้างร่างบรรพกาลขึ้นมาแทนภายใต้การสนับสนุนของจิตผู้สร้าง บรรพกาลโดยรอบก็สั่นไหว ก่อนจะมารวมตัวกันและอัดแน่นเป็นหลุมดำขนาดใหญ่ จากนั้นหลุมดำก็หดตัวลงแต่แผ่พลังที่น่ากลัวกว่าเดิมออกมา สุดท้ายหลุมดำก็บิดตัวไปมากลายเป็นร่างกายขึ้น ใช้เวลาไม่นานร่างบรรพกาลก็ถูกสร้างขึ้นมาจนเสร็จ“ มา ทดสอบดู ” จางหยูปลดผนึกของเสี่ยวเสียออกและยิ้มออกมา “ หลังจากนี้นี่จะเป็นร่างกายของเจ้า”เสี่ยวเสียลนลาน “ ไม่ทดสอบได้รึไม่ ?”จางหยูหุบยิ้มและพูดด้วยสีหน้าเฉยเมย “ เจ้าจะรีบทดสอบรึจะให้ข้าตบเจ้า เจ้าเลือกเอง”เสี่ยวเสียร้องไห้ออกมา “ แต่ร่างนี้ดูน่าเกลียดเกินไป ! ท่านเปลี่ยนรูปร่างของมันได้รึไม่ ?”“ ถ้าเจ้าพูดอีกคำข้าจะลงมือแล้ว” จางหยูมองไปที่เสี่ยวเสียเมื่อได้ยินแบบนั้นเสี่ยวเสียก็กลัวยิ่งกว่าเดิม ตัวของมันถึงกับหดเล็กลงมันค่อยๆบินไปหาร่างบรรพกาลราวกับนักโทษรอโดนประหาร ทุกๆก้าวมันจะหันกลับมามองจางหยูด้วยสายตาอ้อนวอน แต่จางหยูกลับแสดงสีหน้าเฉยเมย ซึ่งทำให้มันไม่กล้าที่จะหยุดแค่ไม่กี่สิบก้าว แต่เสี่ยวเสียกลับใช้เวลาอยู่นานราวกับเดินทางข้ามโกลาหล สุดท้ายจางหยูก็หมดความอดทน เขาได้ยกมือขึ้นแล้วตบออกไปตอนที่จางหยูกำลังจะฟาดมือออกไปนั้น เสี่ยวเสียก็เหมือนจะรับรู้ได้ มันรีบพุ่งเข้าไปยังร่างบรรพกาลทันทีจางหยูดึงมือกลับมาและฮึดฮัด “ก็แค่เนี่ย”ในอีกด้าน จิตของเสี่ยวเสียได้เข้าไปในร่างบรพกาลและแผ่พลังวิญญาณอันผันผวนออกมา พลังวิญญาณได้พุ่งทะยานขึ้น ก่อนที่ร่างกายจะมีพลังอันน่ากลัวปะทุออกมาและแผ่ไปยังบรรพกาลโดยรอบ ราวกับว่าปิศาจอันน่ากลัวได้ตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล