ตอนที่ 1811 : การต่อสู้อันดุเดือด

พลังของไห่อู่เซิงได้เพิ่มขึ้นไปถึงระดับที่ไม่อาจจะคาดเดาได้ แม้แต่จางหยู, ซุนเหยียนและเสี่ยวเสียก็ยังด้อยกว่า ทั้งโกลาหลนภาเต็มไปด้วยลมหายใจของไห่อู่เซิง ราวกับว่าเขาคือตัวตนสูงสุดของที่นี่ จิตของเขาคือจิตสวรรค์ มิติบิดเบี้ยวไปพร้อมกับก่อตัวเป็นโกลาหลด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ไม่กี่อึดใจโกลาหลนภาก็เปลี่ยนเป็นโกลาหลแห่งใหม่ มันกว้างยิ่งกว่าบรรพกาลของโลกบรรพกาลและโลกผนึกเทพรวมกัน มันใหญ่กว่าเกือบสองเท่า “ ตายซะ !” ไห่อู่เซิงไม่รีรอและลงมือทันที โกลาหลได้มีพายุอันน่ากลัวก่อตัวขึ้นมา จางหยู, ซุนเหยียนและเสี่ยวเสียพลันสีหน้าเปลี่ยนไป พวกเขาควบคุมพลังเพื่อต้านทานพายุเอาไว้ ต่อมา เสี่ยวเสียกลับต้องกระเด็นออกไปเพราะพายุนั้น จางหยูและซุนเหยียนยังยื้อเอาไว้ได้ชั่วครู่แต่สุดท้ายก็ถูกพัดออกไป ห่างออกไปหลายปีแสงนับไม่ถ้วน จางหยู, ซุนเหยียนและเสี่ยวเสียก็ประคองตัวเองเอาไว้ได้ ที่มุมปากของซุนเหยียนและเสี่ยวเสียต่างก็มีเลือดไหลออกมา “ เราประเมินเขาต่ำเกินไป” จางหยูแสดงสีหน้าหนักใจออกมา แม้ว่าเขาจะไม่บาดเจ็บแต่ก็ทำให้อวัยวะภายในปั่นป่วน มันทำให้เขาอึดอัด ซุนเหยียนเช็ดเลือดที่มุมปากแล้วพูดขึ้นมาด้วยหน้าบิดเบี้ยว “ เขามีสิทธิ์เป็นจ้าวโกลาหลจริงๆ !” “ อันที่จริงแล้วการขึ้นมาเป็นกึ่งจ้าวโกลาหลล่วงหน้านั้น ไม่ได้เพิ่มความแข็งแกร่งมากมายขนาดนี้ การที่เขาแข็งแกร่งแบบนี้ได้ เพราะเขากลืนกินสายเลือดของซุนซิงเข้าไป มันทำให้เขาได้พลังมากกว่าเดิม” ซุนเหยียนแผ่พลังสร้างออกมาทำให้ความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นมาอีกครั้ง “ เจ้าบาดเจ็บ เจ้าไม่เป็นไรรึ ?” จางหยูถามขึ้นมา “ ไม่เป็นไร แค่บาดแผลเล็กน้อยไม่ส่งผลต่อการต่อสู้หรอก “ ซุนเหยียนพูดขึ้น “ ด้วยความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ ถึงเราจะร่วมมือกันแต่ก็คงไม่อาจจะเป็นภัยต่อเขาได้” เสี่ยวเสียกัดฟันแน่น “ นายท่าน เจ้าเฒ่านี่แกร่งเกินไป” “ เขาอยู่ระดับเกือบสูงสุด “ ซุนเหยียนสูดหายใจเข้าลึกๆ สายตาของเขาแฝงไปด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ไม่คิดที่จะยอมแพ้ “ หากไม่ใช่เพราะเรามาถึงเร็วและเอาตัวซุนเมิ่งกับซุนวูไป ซึ่งเป็นการขัดขวางแผนของเขา เดาว่าอีกครึ่งปีเขาคงเติบโตไปถึงจุดสูงสุดและขึ้นเป็นจ้าวโกลาหลได้จริงๆ”“ เกือบระดับสูงสุดรึ ?” จางหยูอึ้ง “ ไม่แปลกเลยที่เขาจะแข็งแกร่งได้ขนาดนี้” ตอนนั้นเองไห่อู่เซิงก็พุ่งมาหาพวกเขาด้วยสีหน้าอาฆาตจนทำให้ทุกคนกังวลเสี่ยวเสียพุ่งเข้าใส่ไห่อู่เซิง “ กึ่งจ้าวโกลาหลเหมือนกัน แม้ว่าเจ้าจะแข็งแกร่งกว่าเรา แต่ข้าก็จะฉีกเจ้าออกเป็นชิ้นๆเอง ”เมื่อเห็นเสี่ยวเสียพุ่งเข้าไปอย่างกล้าหาญ จางหยูและซุนเหยียนก็ไม่ลังเล พวกเขารีบโคจรพลังโจมตีใส่ไห่อู่เซิง“ ฮึ่ม !” ไห่อู่เซิงฮึดฮัดออกมา เขากำหมัดแล้วสะบัดออกไปปัดลำแสงที่พุ่งเข้าใส่ตัวเขาตอนนั้นเองเสี่ยวเสียก็กรีดร้องออกออกมา มันกระเด็นออกไปอย่างรุนแรงจนทั้งโกลาหลสั่นไหวไปเล็กน้อย แม้ว่าที่นี่จะเปลี่ยนเป็นโกลาหลแล้ว แต่โกลาหลแห่งนี้ก็ยังไม่อาจจะทนพลังระดับนี้ได้ตอนที่เสี่ยวเสียโดนอัดออกมานั้น จางหยูและซุนเหยียนก็โจมตีจากสองด้านไห่อู่เซิงได้แต่ป้องกัน เขาได้สร้างโล่ขึ้นมารับการโจมตีของซุนเหยียนและจางหยูเอาไว้ตูม ตูม !ร่างของไห่อู่เซิงสั่นไหวเล็กน้อย บนโล่พลังก็เกิดรอยร้าวขึ้นที่ทางซ้ายและขวาแต่เขาก็แค่ฮึดฮัดออกมาผลจากการโจมตีได้กระจายออกไปทุกทิศทางทำให้โกลาหลนภาสั่นไหวหนักกว่าเก่าในเวลาเดียวกันจางหยูและซุนเหยียนก็ต้องอึ้งกับพลังของอีกฝ่าย“ ยังรับไว้ได้” ซุนเหยียนมองไปที่ไห่อู่เซิงที่มีเลือดไหลตรงมุมปาก ก่อนจะกล่าวออกมา “ ดูเหมือนว่ามันจะบาดเจ็บอยู่นิดๆ…แต่ถึงอย่างนั้นคลื่นพลังก็ยังไม่เปลี่ยนไปจากเดิม ”อาการบาดเจ็บนี้ไม่ได้ส่งผลต่อไห่อู่เซิงเลยแม้แต่น้อยจางหยูขมวดคิ้ว “การโจมตีของเราไม่อาจจะเป็นภัยต่อไห่อู่เซิงได้เลย นอกซะจากว่าเขาจะไม่ป้องกัน ไม่อย่างงั้นเราก็ไม่อาจจะทำอะไรได้”อันที่จริงแล้วความแข็งแกร่งของไห่อู่เซิงนั้นใช่ว่าจะเหนือกว่าจางหยู แต่ที่จางหยูไม่อาจจะทำอะไรอีกฝ่ายได้นั้นก็เพราะว่าที่นี่คือถิ่นของไห่อู่เซิง ที่นี่ ไห่อู่เซิงสามารถแสดงพลังออกมาได้สูงสุด พลังของทั้งโกลาหลนภามีไว้ให้กับเขา จางหยู,ซุนเหยียนและเสี่ยวเสียใช้ได้แค่พลังของจิต ร่างกายของพวกเขาเป็นแค่ทางผ่านในการดึงพลังบรรพกาลออกมาใช้ มันไม่อาจจะใช้พลังสูงสุดออกมาได้ แต่ไห่อู่เซิงกลับมีพลังโกลาหลที่ไม่รู้จบ