ตอนที่ 1812 : ความเสียเปรียบและอันตราย

หลังจากที่เผชิญหน้ากับไห่อู่เซิงได้สักพัก จางหยูก็เห็นว่าสภาพของเสี่ยวเสียแย่ลงเรื่อยๆ อาการบาดเจ็บไม่ใช่น้อย เขาได้บอกกับซุนเหยียนและเสี่ยวเสียทันที “ เตรียมตัวถอย” ทันทีที่จางหยูพูดจบ ซุนเหยียนและเสี่ยวเสียก็ได้เว้นระยะห่างกับไห่อู่เซิงทันที ไห่อู่เซิงหอบหายใจแต่ไม่คิดที่จะไล่ตาม “ ฮาฮา !” หลังจากนั้นไม่กี่อึดใจ ไห่อู่เซิงก็พูดขึ้นว่า “ ดูพวกเจ้าสิ พวกเจ้าอย่างกับหมาจนตรอก กลัวแล้วงั้นรึ ? โชคร้ายไปหน่อยที่เปลี่ยนใจตอนนี้ก็สายไปซะแล้ว !” เสี่ยวเสียแยกเขี้ยวใส่ “ หุบปาก !” ไห่อู่เซิงไม่ได้สนใจเสี่ยวเสีย แต่กลับเยาะเย้ยออกมาแทน “ วันนี้พวกเจ้าทุกคนต้องตาย ไม่มีใครหนีรอดไปได้ !” “ เจ้าอยู่บ้านเจ้า เจ้าก็ได้เปรียบ ไม่งั้นแล้วคงไม่อาจจะตัดสินได้ว่าใครจะแพ้หรือชนะ “ ซุนเหยียนพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หากเจ้ามีความกล้าพอก็ออกไปยังโกลาหลภายนอกแล้วสู้กับเราสิ!” “ เจ้าคิดว่าข้าโง่รึไง ? เมื่อได้เปรียบแต่กลับไม่คว้ามันไว้ มันจะต่างอะไรกับการยืนเฉยๆแล้วปล่อยให้ตัวเองโดนฆ่า ?” เมื่อพูดแบบนั้น ไห่อู่เซิงก็แสดงสายตาไม่พอใจออกมา “ พวกเจ้าสามคนร่วมมือกันสู้กับข้านี่มันยุติธรรมกันแล้วรึ ?” จางหยูมองไปที่ไห่อู่เซิงแล้วพูดขึ้น “ ครั้งนี้เจ้าโชคดี ข้าหวังว่าครั้งหน้าเจ้าจะโชคดีเยี่ยงนี้อีก” “ ครั้งหน้ารึ ? มันไม่มีครั้งหน้าหรอก !” ไห่อู่เซิงกำหมัดแล้วตะโกนออกมา “ วันนี้พวกเจ้าทุกคนต้องตาย ไม่มีใครหนีรอดไปได้ !” เมื่อพูดจบเขาก็พูดด้วยสีหน้าอาฆาต “ เมื่อพวกเจ้าคิดจะทำลายโกลาหลของข้า พวกเจ้าก็ต้องเตรียมใจตายเอาไว้ !” ไม่ใช่แค่เขาจะฆ่าจางหยูและคนอื่นๆแต่เขาจะกลืนกินพวกนี้ด้วย บางทีเขาอาจจะพัฒนาขึ้นต่อซึ่งทำให้เขาได้ขึ้นเป็นจ้าวโกลาหลจริงๆ จางหยูพูดขึ้นช้าๆ “ เมื่อข้าอยากจะไป งั้นก็ไม่มีใครหยุดข้าได้ ! เจ้าก็ไม่อาจจะทำได้” ไห่อู่เซิงหรี่ตาลงและพูดขึ้น “ ปากดีนัก !” เขาฮึดฮัดออกมา “ อย่าลืมว่าพวกเจ้าอยู่ในโกลาหลของข้า ! ไม่มีใครออกไปได้จนกว่าข้าจะอนุญาต ! นอกซะจากวาเจ้าจะทำลายโกลาหลของข้าไปได้ !” หากโกลาหลนภาแห่งนี้ยังไม่ได้เป็นโกลาหลที่แท้จริง ไห่อู่เซิงก็ไม่มั่นใจว่าจะกักขังจางหยูและคนอื่นๆได้ แต่ที่นี่ได้เปลี่ยนเป็นโกลาหลจริงๆแล้ว เขาก็ไม่คิดว่าจางหยูและคนอื่นๆจะหนีรอดไปได้ เขาบอกว่าที่นี่ไม่อาจจะทำลายได้โดยง่าย แม้ว่าที่นี่จะเป็นกึ่งโกลาหลแต่มันก็ยังมีความแข็งแกร่งที่โดดเด่น “ หากคิดทำลายที่นี่ตั้งแต่แรก บางทีมันอาจจะมีโอกาสที่พวกเจ้าจะออกไปได้ แต่โชคร้ายที่พวกเจ้าคิดที่จะสู้แทน “ ไห่อู่เซิงยิ้มออกมา “ พวกเจ้าตอนนี้ทำได้แค่ทำให้ที่นี่สั่นไหว !”“ งั้นรึ ?” จางหยูเผยรอยยิ้มลึกลับออกมาเขาแผ่จิตผู้สร้างออกมาก่อนจะมีรูหนอนปรากฏขึ้นไห่อู่เซิงคิ้วขมวด “ เจ้าแค่แสร้งทำ”เขาคิดว่าจางหยูแค่เสแสร้ง เขาไม่เชื่อว่ารูหนอนนี้จะนำไปสู่โลกภายนอกจริงๆเขาฮึดฮัดออกมา “ ข้าจะรอดูว่าพวกเจ้าจะหนีไปยังไง”“ เจ้าไม่คิดจะหยุดเรารึ ?” จางหยูรู้สึกแปลกใจ“ เจ้าแค่เสแสร้ง ! “ เขามั่นใจอย่างมาก เขาไม่หวั่นไหวกับการตัดสินใจของตัวเอง “ เจ้าคิดจะทำให้ข้าหวั่นไหวรึไง ? เด็กน้อย เจ้ามันใสซื่อนัก !” เขาพูดขึ้นต่อ “ ข้าจะจับตาดูเจ้า หากเจ้ามีความสามารถจริงๆก็ไปซะ หากเจ้าออกจากโกลาหลนภาได้ ข้าก็ต้องยอมรับว่าข้าโชคร้ายเอง ”เมื่อเห็นสีหน้ามั่นใจของไห่อู่เซิง จางหยูก็หัวเราะออกมา “ ก็ได้ งั้น…มารอดูกัน”เขาบอกกับซุนเหยียนและเสี่ยวเสีย ก่อนที่ทั้งสองจะเดินทางผ่านรูหนอนเข้าไป ปิดท้ายด้วยจางหยู ต่อมาร่างของพวกนั้นก็หายไปในพริบตาเวลาผ่านไปช้าๆ โกลาหลนภาตกอยู่ในความเงียบงัน ผ่านไปกว่า 3 วินาทีแต่ทุกอย่างก็ยังคงเงียบงันสีหน้าของไห่อู่เซิงแข็งทื่อไป รอยยิ้มมั่นใจก็แข็งทื่อไปด้วยจากนั้นไห่อู่เซิงก็แผ่การรับรู้ออกไปตรวจสอบทั้งโกลาหลนภา แต่เขาไม่อาจจะรับรู้ตัวตนของจางหยู, ซุนเหยียนและเสี่ยวเสียได้เลย คลื่นพลังของทั้งสามกลับหายไป ไห่อู่เซิงอึ้ง สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ “ เป็นไปได้ยังไงกัน !”ด้วยขอบเขตกึ่งโกลาหลของเขาแล้วไม่มีใครจะหนีจากการรับรู้ของเขาได้ต้องรู้ก่อนว่าแม้ว่าจางหยู, ซุนเหยียนและคนอื่นๆจะเป็นกึ่งจ้าวโกลาหล แต่คนที่เดินทางในโกลาหลแห่งนี้ได้อย่างอิสระ ก็มีแต่จ้าวโกลาหลแห่งนี้เท่านั้น มีแค่ได้รับอนุญาตจากจ้าวโกลาหลแห่งนี้ถึงจะเดินทางเข้าออกโกลาหลแห่งนี้ได้ ไม่งั้นแล้วมันก็ไม่ง่ายที่จะเข้ามา นี่ไม่ต้องนับการออกไปเลย“ พวกเขาไปแล้วจริงๆรึ ?” ไห่อู่เซิงรับรู้ได้แต่ความว่างเปล่า เขาสงสัยนิดๆเขากำหมัดแน่นและตะโกนออกมาด้วยความโกรธ “ บัดซบ !”หากเขาระวังตัวกว่านี้ บางทีเขาอาจจะกักขังจางหยูและคนอื่นๆได้ แม้ว่าจะรั้งไม่ได้ถึงสามคนแต่พวกนี้ก็เป็นกึ่งจ้าวโกลาหล หากได้กลืนกินกึ่งจ้าวโกลาหล ความแข็งแกร่งของเขาจะเพิ่มขึ้นมาอย่างมาก บางทีเขาอาจจะขึ้นเป็นจ้าวโกลาหลจริงๆก็ได้