ตอนที่ 1822 : ต้นไม้โกลาหลถูกโจมตี

เมื่อได้ยินบทสนทนาระหว่างจางหยู, ซุนเมิ่งและซุนวู ทุกคนในสำนักคังเฉียงก็พอเข้าใจได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้ทุกคนพากันมองไปที่ซุนวูและซุนเมิ่งด้วยสายตาอิจฉา นั่นคือกึ่งจ้าวโกลาหล ตัวตนที่เหนือกว่าราชา ! ตอนนี้ซุนเมิ่งและซูนวูมีโอกาสที่จะกลายเป็นกึ่งจ้าวโกลาหลแล้ว จางหยูรับรู้ได้ถึงสายตาของผู้คนโดยรอบจึงพูดขึ้นมาว่า “ พวกเจ้าไม่ต้องอิจฉาไป หากพวกเจ้าขึ้นเป็นราชาได้และอยู่ขอบเขตการสร้างไร้จำกัด ข้าจะช่วยให้พวกเจ้าเป็นกึ่งจ้าวโกลาหล! ทุกคนในสำนักคังเฉียงมีโอกาสจะได้เป็นกึ่งจ้าวโกลาหล สำหรับว่าพวกเจ้าจะคว้าโอกาสนั้นได้รึไม่นั้นมันก็ขึ้นอยู่กับตัวพวกเจ้าเอง” เมื่อได้ยินคำพูดของจางหยู ทุกคนก็พากันตื่นเต้นขึ้นมา เพื่อปลุกขวัญกำลังคนในสำนักคังเฉียงจางหยูได้พาซุนวูไปยังโลกการผันแปรของดวงดาว ส่วนผู้ควบคุมคนอื่นๆและกุยหยวนนั้นจางหยูไม่ได้ใส่ใจ เขาไม่ได้มีหน้าที่ช่วยพวกนี้เป็นกึ่งจ้าวโกลาหล นี่ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาไม่มีความสามารถเลย แม้ว่าเขาจะทำได้แต่เขาก็ไม่ทำ ยังไงซะเขาก็ไม่ใช่พ่อแม่ของคนพวกนี้ เขาจะช่วยคนพวกนี้ไปทำไมกัน ? ที่บรรพกาลของโลกการผันแปรของดวงดาว จางหยูและซุนวูได้ยืนนิ่งอยู่ในบรรพกาล “ ข้าต้องทำอะไรรึไม่ ?” ซุนวูถามขึ้นมา จางหยูพูดขึ้น “ เจ้าไม่ต้องทำอะไร เจ้าแค่รอ” จางหยูหันไปมองยังบรรพกาลที่กำเนิดขึ้นใหม่ แม้ว่าบรรพกาลแห่งนี้จะเพิ่งกำเนิดขึ้นมาแต่ก็มีขนาดเท่ากับครึ่งหนึ่งของบรรพกาลโลกผนึกเทพ มันไม่อาจจะเทียบกับบรรพกาลของโลกบรรพกาลได้แต่มันคือบรรพกาลที่สมบูรณ์ มันสามารถทนรับร่างบรรพกาลได้ จางหยูควบคุมบรรพกาลรอบตัวและอัดแน่นมันเพื่อสร้างร่างบรรพกาลขึ้นมา ร่างบรรพกาลนี้รูปร่างหน้าตาเหมือนกับซุนวูราวกับเป็นร่างแยกของอีกฝ่าย ไม่นานร่างบรรพกาลก็ถูกสร้างจนเสร็จ นอกจากไม่มีจิตแล้ว ร่างนี้ก็เหมือนกับซุนวูจนแยกกันไม่ออก “ ต่อไปเจ้าก็ตรงเข้าไปในร่างใหม่” จางหยูพูดขึ้น “ นี่คือร่างบรรพกาลรึร่างโกลาหล เมื่อเจ้าหลอมรวมกับมันแล้ว เจ้าจะควบคุมมันได้และขึ้นเป็นจ้าวบรรพกาล”ซุนวูมองไปที่ร่างตรงหน้าก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาได้ทำการควบคุมจิตและวิญญาณเข้าไปในร่างตรงหน้าตอนที่จิตและวิญญาณของซุนวูกำลังจะเข้าไปในร่างใหม่ จิตและวิญญาณของเขากลับโดนกลืนโดยร่างบรรพกาล ร่างบรรพกาลเหมือนจะทำงาน มันมีคลื่นพลังอันน่ากลัวแผ่ออกมาและกระจายไปทั่วทุกทิศทาง มันถึงกับทำให้บรรพกาลสั่นไหว “ แข็งแกร่งจริงๆ !” ซุนวูเบิกตากว้างเมื่อรับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของร่างบรรพกาล เขาตะลึงอย่างมาก เขาคิดว่าราชานั้นแข็งแกร่งแล้ว แม้ว่าจะอยู่ขอบเขตการสร้างไร้จำกัด แต่อย่างมากก็แค่แกร่งกว่าเล็กน้อย จนถึงตอนนี้เขาถึงเข้าใจว่าความคิดของเขาน่าตลกแค่ไหน กึ่งจ้าวโกลาหลรึขอบเขตการสร้างไร้จำกัดล้วนแกร่งกว่าราชาอย่างมาก มันต่างกันราวกับสวรรค์และโลกซุนวูไม่สงสัยว่าถึงจะมีราชา 10 คนตรงหน้าเขา แต่เขาก็สามารถกำจัดพวกนั้นได้ง่ายๆนี่คือความแข็งแกร่งที่บดขยี้อีกฝ่ายได้ !“นี่คือกึ่งจ้าวโกลาหลรึ?” ซุนวูปรับตัวกับร่างใหม่ เขาแผ่การรับรู้ออกไปและรับรู้ได้ถึงบรรพกาลโดยรอบ เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงโลกการผันแปรของดวงดาว ราวกับว่าทั้งหมดอยู่ในการควบคุมของเขา มันเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเขา เพียงแค่คิดเขาก็สามารถควบคุมพลังบรรพกาลได้ ซุนวูได้สติกลับมาและมองไปที่จางหยู “ ขอบคุณมากเจ้าสำนัก !”จางหยูโบกมือ “ ไม่ต้องขอบคุณ ข้าช่วยเจ้าไม่ใช่เพราะอยากช่วย ข้าช่วยเจ้าเพราะอยากให้เจ้าช่วยข้า”ซุนวูไม่เข้าใจคำพูดของจางหยู เขาแค่คิดว่าจางหยูช่วยเขาเพื่อที่เขาจะได้ช่วยจัดการกับไห่อู่เซิงด้วยกัน“ ต้นไม้บรรพกาลกำเนิดขึ้นมาแล้ว เจ้าจำไว้ว่าต้องปกป้องมันเอาไว้ เพราะมันจะเร่งความเร็วให้กับการเติบโตของบรรพกาล มันจะทำให้ความแข็งแกร่งของเจ้าพัฒนาได้เร็วขึ้น หากมีอะไรไม่คาดคิดเกิดขึ้นกับต้นไม้บรรพกาล มันจะส่งผลถึงความแข็งแกร่งของเจ้าด้วย” จางหยูย้ำแล้วพูดขึ้น “ เจ้าปรับตัวกับพลังไปก่อน”เขาจำเป็นต้องไปดูแลโลกป่า เขาไม่กล้าจะจากไปนานเพื่อไม่ให้ไห่อู่เซิงลอบโจมตีไม่นานจางหยูก็ได้กลับไปที่โลกป่า เขานั่งอยู่บนลานและรับรู้ถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นมาการกำเนิดบรรพกาลแห่งใหม่และการที่ซุนวูได้เป็นจ้าวบรรพกาลนั้น ทำให้ความแข็งแกร่งของจางหยูยกระดับขึ้นอีก วิญญาณ, จิตผู้สร้างหรือแม้แต่พลังสร้างของเขาก็พัฒนาขึ้นมาอีกครั้ง ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นมากว่า 3 ใน 10จางหยูถึงกับสงสัยว่าความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ไม่ได้อ่อนแอกว่าไห่อู่เซิงเลย“ อาจารย์” ไม่รู้ว่าซุนเมิ่งปรากฏตัวขึ้นตอนไหน