ตอนที่ 1823 : เริ่มต้นกลืนกิน

เมื่อได้ยินเสียงของจางหยู ไห่อู่เซิงก็คิ้วขมวด “ มาเร็วจริงๆ” แต่เขาก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าคลื่นพลังของจางหยูไม่ได้อ่อนแอลงเลย แม้ว่าจะบาดเจ็บหนักแต่ตอนนี้กลับฟื้นฟูเต็มที่แล้ว เขาอึ้งนิดๆ “ เจ้ากลับหายดีแล้ว” ต้องรู้ก่อนว่าจางหยูและคนอื่นๆนั้นบาดเจ็บมากกว่าเขา มันต้องใช้เวลานานกว่าที่จะฟื้นฟูกลับมาได้ แล้วจางหยูหายดีได้ยังไงกัน ? นี่คือสิ่งที่ไห่อู่เซิงคาดไม่ถึง “ เจ้าอยากรู้รึว่าทำไม ?” จางหยูยิ้มออกมา “ งั้นก็มากับข้าสิแล้วเจ้าจะเข้าใจเอง” “ เจ้าคิดว่าข้าโง่รึไง ? ข้ากลัวว่าข้าจะไม่ได้กลับออกมาหากไปกับเจ้า “ ไห่อู่เซิงฮึดฮัดออกมา จางหยูก็ไม่ได้ใส่ใจ เรื่องนี้ทุกคนต่างก็รู้อยู่แล้ว่าจะได้คำตอบเช่นใด ไห่อู่เซิงมองไปที่จางหยูแล้วบอกกับต้นไม้โกลาหลว่า “ ครั้งนี้เจ้าโชคดีไป แต่ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะปกป้องเจ้าไปได้ตลอด..อีกไม่นานข้าจะมาฆ่าเจ้า” จางหยูยังไม่ทันได้พูดอะไร ไห่อู่เซิงก็เดินทางออกไปโดยไม่ลังเล จางหยูอยากที่จะหยุดเอาไว้ แต่ก็ไม่อาจจะทำอะไรได้ เขาได้แต่มองดูไห่อู่เซิงเดินทางออกไป แต่เดิมแล้วอยากจะถ่วงเวลาเอาไว้ มันจะดีกว่าที่จะยื้อไว้รอซุนเมิ่ง, ซุนเหยียน, ซุนวูและเสี่ยวเสียมาถึง แต่ไห่อู่เซิงกลับไม่เปิดโอกาสให้เขา ชายคนนี้ยังเจ้าเล่ห์เช่นเคย “ เป็นยังไงบ้าง เจ้าเป็นอะไรรึไม่ ?” จางหยูมองไปที่ต้นไม้โกลาหลซึ่งตอนนี้อยู่ในสภาพน่าอนาถ ต้นไม้โกลาหลพูดขึ้นมาด้วยเสียงที่อ่อนแรง “ ท่านมาได้ทันเวลา หากมาช้ากว่านี้ ข้าคงตายแน่ๆ” ตอนที่ซุนเมิ่งมาถึงและเห็นสภาพของต้นไม้โกลาหล นางก็มองไปรอบๆ “ ไห่อู่เซิงอยู่ที่ไหน?” จางหยูส่ายหน้าและพูดขึ้น “ เขาเจ้าเล่ห์เกินไป ทันทีที่ข้ามาถึง เขาก็หนีไปทันที”ซุนเมิ่งผิดหวังนิดๆ นางกัดฟันแน่นและพูดขึ้น “ บัดซบ !”“ ต้นไม้โกลาหล ข้าจะพาเจ้าไปรักษาตัวอีกที่ก่อน” จางหยูบอกกับต้นไม้โกลาหลต้นไม้โกลาหลลังเล “หากข้าไป…แล้วที่นี่ล่ะ ?”“ สบายใจได้ เจ้าจะฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว มันใช้เวลาไม่นานหรอก ข้าจะอยู่ที่นี่รอเจ้ากลับมา ” จางหยูพูดขึ้นเมื่อได้ยินแบบนั้นต้นไม้โกลาหลก็ไม่คิดปฏิเสธ “ งั้นก็รบกวนท่านด้วย ”ต้นไม้โกลาหลหดตัวลงอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นไม่กี่อึดใจมันก็กลายเป็นต้นอ่อนเหมือนในอดีต แต่มันกลับมีใบไม้อยู่มากมาย จางหยูได้สร้างรูหนอนขึ้นมาและส่งต้นไม้โกลาหลเข้าไปในโลกตันเถียน จากนั้นเขาก็ให้จางลู่ทำการรักษาให้กับต้นไม้โกลาหลหลังจากที่จัดการเรื่องต้นไม้โกลาหลเรียบร้อย จางหยูก็บอกกับซุนเมิ่ง “ไม่มีใครดูแลโลกป่าในตอนนี้ เจ้าต้องรีบกลับไปที่โลกป่า เผื่อว่าไห่อู่เซิงจะไปที่โลกป่า”ซุนเมิ่งพยักหน้า นางเปิดใช้งานประตูในตราแล้วเดินทางไปยังโลกตันเถียน ก่อนจะกลับมาที่โลกป่าไม่นานซุนเหยียน,ซุนวูและเสี่ยวเสียก็มาถึง“ เขาอยู่ไหนกัน ?” ซุนวูมองไปรอบๆแล้วถามขึ้นมา“ เขาไปแล้ว” จางหยูพูดขึ้น “ ไห่อู่เซิงรู้ว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเรา ทันทีที่ข้ามาถึงเขาก็หนีไปทันที”มันไม่ง่ายที่จะได้ยินข่าวของไห่อู่เซิงผลลัพธ์นี้ทำซุนวูผิดหวังอย่างมาก“ แล้วต้นไม้โกลาหลกับพี่ข้าอยู่ที่ไหน ?” ซุนวูไม่เห็นทั้งสองคนจึงได้ถามขึ้นมา“ ต้นไม้โกลาหลถูกส่งไปรักษาในบรรพกาล สำหรับพี่เจ้าแล้ว” จางหยูเงียบไปชั่วครู่แล้วพูดต่อ “ ข้าขอให้นางไปดูแลโลกป่า เผื่อว่าไห่อู่เซิงจะฉวยโอกาสลงมือกับโลกป่า”