ตอนที่ 1824 : วิกฤตมาเยือน

ผ่านไปครึ่งเดือนการกลืนกินของไห่อู่เซิงก็เริ่มเร็วขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายก็ได้เข้าใกล้โลกป่า พวกที่เคยสงสัยในตัวจางหยูต่างก็พากันแห่มาที่โลกป่าราวกับว่ายิ่งอยู่ใกล้โลกป่าเท่าไหร่ก็ยิ่งปลอดภัยมากเท่านั้น จางหยูไม่ได้ไม่ให้โอกาสพวกนั้น แต่พวกนั้นไม่รู้จักคว้าเอาไว้เอง โชคดีที่ไห่อู่เซิงยังกลัวสำนักคังเฉียงอยู่ แม้ว่าจะกลืนกินผู้คนไปแต่ก็ไม่กล้าเข้ามาที่โลกป่า ตอนนี้โลกป่ายังปลอดภัยอยู่แต่ไม่มีใครรู้ว่าจะปลอดภัยไปได้นานแค่ไหน “ เจ้าสำนัก” ซุนเหยียนได้กลับมาที่เขตหวงห้ามและโค้งคำนับให้จางหยูด้วยท่าทีอับอาย “ ไห่อู่เซิงซ่อนจุดเชื่อมต่อไว้ดีมาก ข้าหามันไม่พบ” หลังจากที่ออกค้นหากว่าครึ่งเดือนแต่เขาก็ไม่พบอะไร จางหยูไม่ได้กล่าวโทษซุนเหยียน ไห่อู่เซิงซ่อนมันไว้อย่างดี ดังนั้นการที่ซุนเหยียนจะหามันไม่พบก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร “ ไม่เป็นไร ค่อยๆหามัน ” จางหยูไม่ได้กดดันซุนเหยียน ยิ่งเวลาผ่านไปเท่าไหร่ก็ยิ่งต้องใจเย็นมากเท่านั้น เขาไม่อาจจะร้อนใจได้ “เขตใต้ตอนล่างไม่อาจจะหาพบก็ไปที่เขตใต้ตอนบน หากหากไม่พบก็ไปที่เขตตะวันตก…สรุปคือหากจะพลิกวิกฤตก็ต้องหามันให้พบ” ซุนเหยียนลังเลและพูดขึ้นมา “ มันคงใช้เวลานานกว่าจะค้นหาทั้งโกลาหล ข้ากลัวว่า…กลัวว่าโลกป่าจะทนไม่ไหว…” “ ที่นั่นข้าจัดการเอง เจ้าไม่ต้องกังวล ” จางหยูพูดขึ้น “ตราบใดที่ไห่อู่เซิงยังไม่ขึ้นเป็นจ้าวโกลาหล เราก็ยังมีโอกาส ” ซุนเหยียนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ ออกไปหาได้แล้ว ที่เหลือปล่อยให้เราจัดการ ” จางหยูโบกมือ หลังจากที่เห็นว่าซุนเหยียนเดินทางออกไปแล้ว จางหยูก็ได้ส่งข้อความบอกจางลู่และสั่งคำสั่งใหม่ เมื่อจางลู่ได้รับคำสั่งก็เดินทางออกมานอกโลกป่าและเข้ามายังโกลาหล เขามองไปยังเหล่าผู้ควบคุมและกุยหยวนมากมายด้วยสีหน้าเฉยเมย จากนั้นเขาก็ได้สร้างรูหนอนขึ้นมาแล้วพูดขึ้นว่า “ ข้าได้สร้างรูหนอนที่เชื่อมต่อกับโกลาหลอีกแห่ง…” จางลู่พูดไม่ทันจบ ทุกคนก็พากันเดินทางเข้าไปในรูหนอนพวกนั้นทันที มันเพราะไห่อู่เซิง ! จางลู่ส่ายหน้า “ ต้องเจ็บตัวก่อนถึงจะรู้ตัว !”หากไม่ใช่เพราะกลัวโดนไห่อู่เซิงกลืนกินคนเหล่านี้ จางหยูคงไม่ช่วยพวกนี้หลายวันต่อมา จางลู่ก็ได้สร้างรูหนอนขึ้นมาหลายสิบอันซึ่งเป็นการสิ้นเปลืองพลังของเขาอย่างมาก อย่างไรก็ตามผู้ควบคุมและกุยหยวนเกือบทั้งหมดที่อยู่ในโลกป่าก็ได้เดินทางไปยังโลกตันเถียน จางลู่ไม่อาจจะคงรูหนอนไว้ต่อได้ แม้จะรู้ดีว่ามีคนอีกจำนวนมากเหลืออยู่ด้านนอกแต่เขาก็ไม่อาจจะช่วยพวกนั้นได้จางลู่ปิดรูหนอนแล้วเดินทางที่โลกตันเถียน พลังสร้างและจิตผู้สร้างของเขาฟื้นฟูกลับมาแต่มีแค่จิตเท่านั้นที่ต้องใช้เวลาสักพักกว่าที่จะฟื้นฟูกลับมาที่เขตหวงห้ามจางหยูถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก “ เมื่อนับครั้งนี้ด้วยก็น่าจะช่วยผู้ควบคุมและกุยหยวนได้เกือบครึ่งของโกลาหลสินะ?”สำหรับคนที่เหลือแล้วจางหยูได้แต่ขอให้พวกนั้นโชคดีบางทีพวกนั้นอาจจะหนีรอด…แต่จางหยูไม่คิดว่าพวกนั้นจะหนีจากเงื้อมมือของไห่อู่เซิงได้.. “ เกือบแล้ว ! ”ในเขตตะวันออกตอนบน ไห่อู่เซิงได้กลืนกินเขตย่อยไปหลายเขตก่อนจะรีบหนีไปหากเทียบกับการโจมตีต้นไม้โกลาหลก่อนหน้านี้แล้ว ความแข็งแกร่งของเขาพัฒนาขึ้นมาแต่ก็พัฒนาได้จำกัด ดูเหมือนว่าเขาจะอยู่จุดคอขวดที่รอจะทะลวงผ่าน ซึ่งมันยากอย่างมากเขามองไปยังโลกป่าด้วยสายตาโลภ หากเขาได้กลืนกินโลกนี้ ความแข็งแกร่งของเขาต้องพัฒนาขึ้นมาอย่างมากมันยากที่จะก้าวขึ้นเป็นจ้าวโกลาหล แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ปัญหาแล้ว เขาเข้าใกล้การเป็นจ้าวโกลาหลจริงๆ“ รอไปก่อนเถอะ อีกไม่นานข้าจะกลืนกินเจ้า ! ดูสิว่าใครจะเหนือกว่าใคร !” เขาฮึดฮัดออกมาไห่อู่เซิงมองไปอีกทางก่อนที่จะหายตัวไป ที่เขตย่อยแห่งหนึ่ง