ตอนที่ 1829 : ต้นกำเนิดของไห่อู่เซิง

นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่จางหยูเข้ามาในโกลาหลนภา ครั้งแรกเข้ามาผ่านโกลาหลภายนอก ตอนนั้นเขายังเห็นไห่อู่เซิงเป็นผู้นำของโกลาหลอยู่ ไห่อู่เซิงคอยสั่งการราชาหลายสิบคนเพื่อช่วยกันเลื่อนระดับโกลาหลนภาขึ้นมา ครั้งที่สองคือตัวตนของไห่อู่เซิงถูกเปิดเผยออกมา เขากับซุนเหยียนและเสี่ยวเสียได้ร่วมมือกันต่อสู้กับไห่อู่เซิง จนพวกเขาต้องหลบหนีไป และนี่เป็นครั้งที่สามที่จางหยูได้เข้ามาเผชิญหน้ากับไห่อู่เซิงเพียงลำพัง แต่ความแข็งแกร่งทั้งสองฝั่งกลับสลับกัน “ เจ้าบอกข้าได้รึไม่ว่าทำไม ?” ไห่อู่เซิงถามขึ้นมา เขาเคยแต่สร้างความสิ้นหวังให้กับคนอื่น แต่ครั้งนี้กลับเป็นเขาเองที่ต้องรู้สึกแบบนั้น จางหยูรู้ว่าไห่อู่เซิงจะถามอะไร เขาพูดขึ้นอย่างใจเย็น “ สำหรับเจ้าแล้ว จ้าวโกลาหลคือระดับที่เจ้าไล่ตามทั้งชีวิต แต่สำหรับข้าแล้วไม่ว่าจะเป็นกึ่งจ้าวโกลาหลรึจ้าวโกลาหลต่างก็เป็นแค่ขั้นหนึ่งเท่านั้น เป้าหมายของข้ายังอยู่ไกลกว่านี้…” ไห่อู่เซิงคิ้วขมวด “ ข้าไม่เข้าใจ” “ มันไม่สำคัญถึงเจ้าจะไม่เข้าใจก็ตาม เจ้าแค่ต้องรู้ว่าเจ้าต้องตาย ” จางหยูพูดขึ้น ไห่อู่เซิงกำหมัดแน่นและสูดหายใจเข้าลึกๆ “หากข้ายอมแพ้ล่ะ ?” เขาเงยหน้าขึ้นมองจางหยู “ หากข้ายอมผูกจิตกับเจ้า เจ้าจะยอมปล่อยข้าไปรึไม่ ?” แม้แต่ตอนนี้ไห่อู่เซิงก็ยังไม่อยากตาย เขายอมเสียทุกอย่างเพื่อขึ้นเป็นจ้าวโกลาหล เมื่อเขาเกือบขึ้นไปถึงขั้นนั้นได้เขาจะยอมตายง่ายๆได้ยังไง ? “ขอโทษด้วย แต่เจ้าต้องตาย ” จางหยูและไห่อู่เซิงไม่ได้มีความแค้นต่อกัน เขาถึงกับชื่นชมไห่อู่เซิง แต่ก็ตัดสินใจแล้วว่าจะต้องฆ่าไห่อู่เซิง “ ทำไมล่ะ? เมื่อเจ้าปล่อยข้าไปได้ ทำไมเจ้าถึงไม่ปล่อยข้าไป ?” ไห่อู่เซิงถามขึ้นมา “ ซุนเหยียนก็ฆ่าผู้คนไม่น้อยไปกว่าข้าเลย !”จางหยูพูดขึ้นมาอย่างใจเย็น “ ใช่ ซุนเหยียนฆ่าผู้คนไม่น้อยไปว่าเจ้า แต่เป้าหมายของซุนเหยียนไม่ใช่เพื่อทำลายโกลาหล…”ซุนเหยียนผูกจิตกับจางหยู เป็นธรรมดาที่จางหยูจะรู้ความคิดของซุนเหยียน“ อีกอย่างที่ซุนเหยียนสังหารผู้ควบคุม ต้นเหตุก็มาจากเจ้า” จางหยูพูดขึ้น “ หากไม่มีเจ้า ซุนเหยียนจะฆ่าคนได้ยังไง? ”แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ เหตุผลที่แท้จริงก็คือแค่ฆ่าไห่อู่เซิง จางหยูก็มั่นใจได้ว่าโกลาหลจะปลอดภัยจากการทำลายล้างได้จริงๆ ตราบใดที่ไห่อู่เซิงยังมีชีวิตอยู่ แม้ว่าเขาจะไม่ทำอะไร แต่โกลาหลก็จะเข้าสู่การทำลายล้าง จิตสุสานจะยังคงอยู่ ยังไงซะไห่อู่เซิงก็คือต้นตอของปราณสุสาน ต้นกำเนิดหายนะแบบนี้มีแต่ต้องลบทิ้งไป“ ให้โอกาสข้าไม่ได้จริงๆรึ ?” ไห่อู่เซิงเหมือนจะลองเสี่ยงโชคจางหยูทำลายความหวังของไห่อู่เซิงทันที “ ข้าให้เจ้าเลือกวิธีตายได้”ไห่อู่เซิงเงียบไปก่อนจะก้มหน้าราวกับคนตาย “ เจ้าลงมือเถอะ”จางหยูพูดขึ้น “ เจ้าเลิกคิดเถอะ เมื่อไม่มีสุสานคอยสนับสนุน เจ้าคิดว่าด้วยพลังของเจ้าจะทำอะไรข้าได้ ? รึเจ้าคิดว่าการเคลื่อนไหวเล็กๆน้อยๆของเจ้าจะรอดพ้นจากการรับรู้ของจ้าวโกลาหลได้ ?”เมื่อได้ยินแบบนั้นไห่อู่เซิงก็ไม่ได้แปลกใจ พลังในฝ่ามือได้สลายไปทันทีเขารู้ว่าเขาไม่มีโอกาสจริงๆ ! ทำไมไม่ใช่ตัวเขาที่ขึ้นเป็นจ้าวโกลาหลแต่กลับเป็นจางหยู ?ไห่อู่เซิงไม่อาจจะเข้าใจได้ เขามีทั้งโกลาหลนภาและสุสานสวรรค์ แต่กลับพ่ายแพ้ให้กับจางหยู ?จางหยูแผ่จิตผู้สร้างออกไปผนึกตัวไห่อู่เซิงเอาไว้ จิตผู้สร้างอันน่ากลัวที่ไห่อู่เซิงไม่อาจจะขัดขืนได้เลยแม้แต่น้อยเมื่อรู้สึกได้ถึงจิตผู้สร้างที่กักขังตัวเองอยู่ ไห่อู่เซิงก็รู้สึกกลัวขึ้นมาเป็นครั้งแรกจางหยูไม่ได้ลบไห่อู่เซิงไปทันทีแต่กลับขังไห่อู่เซิงเอาไว้และพูดขึ้นมาช้าๆ “ ข้าอยากรู้ว่าตัวตนของเจ้าเป็นเช่นไร ? เจ้าเป็นการทำลายล้างและความตายรึ ?หรือว่าเป็นจิตที่กำเนิดขึ้นมาจากจิตผู้สร้างที่หลงเหลือจากการตายของจ้าวโกลาหล ?”