ตอนที่ 1830 : จ้าวบรรพกาลคนที่ 4

ครืนนน… เสียงระเบิดดังขึ้นพร้อมกับโกลาหลนภาที่ถล่มลงไป ร่างของไห่อู่เซิงค่อยๆสลายไปอย่างช้าๆ ต่อหน้าความแข็งแกร่งที่เหนือกว่านี้ ไห่อู่เซิงไม่อาจจะดิ้นรนได้เลย ร่างกาย, จิตผู้สร้าง, วิญญาณรวมถึงจิตต่างก็โดนกำจัด ด้วยการตายของไห่อู่เซิง การล่มสลายของโกลาหลนภาก็ชัดเจนขึ้นตามมาด้วยคลื่นพลังในร่างจางหยูที่ระเบิดออกมา หลังจากนั้นร่างของจางหยูก็ได้ปรากฏตัวขึ้นที่เขตหวงห้าม เขาอยู่ที่จุดเชื่อมต่อระหว่างโกลาหลนภากับโกลาหล ในโกลาหล ปราณสุสานยังคงลอยล่องไปเรื่อยๆก่อนจะกระจายและหายไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานโกลาหลก็กลับคืนสู่ความสงบ ตัวตนของปราณสุสานไม่มีเหลืออยู่ราวกับว่ามันไม่เคยมีมาก่อน สุสานของผู้ควบคุมนับไม่ถ้วนได้กลายเป็นโลก โลกที่ไม่มีปราณสุสานอยู่ มันทำให้โลกยกระดับขึ้นมา ซุนเหยียน, ซุนเมิ่ง, ซุนวู, เสี่ยวเสียและต้นไม้โกลาหลต่างก็รับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของโกลาหล พวกเขารับรู้ถึงปราณสุสานที่หายไป “ ไห่อู่เซิงตายแล้วรึ ?” ซุนเหยียนถามขึ้นมาพร้อมสีหน้าที่ดูโล่งอก ซุนวูเงยหน้าขึ้น เขาพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา “ ท่านปู่ ท่านเห็นรึไม่ ? ไห่อู่เซิงตายแล้ว !” ซุนเมิ่งเองก็สะอื้นด้วยความยินดี … ที่เขตหวงห้าม เสี่ยวเสียมองไปที่ต้นไม้โกลาหล “ เจ้ารู้สึกรึไม่ ?” ต้นไม้โกลาหลแผ่ตัวออกมาครอบคลุมไปทั่วทั้งเขตหวงห้าม ลำต้นของมันดูหนาขึ้นมา มันได้พูดขึ้น “ ข้ารู้สึกได้! สุสานสวรรค์โดนทำลายแล้ว จิตสุสานหายไป ทั้งโกลาหลกำลังฟื้นฟู !” เหตุการณ์แบบนี้บอกเนี่ยเวิ่นได้ว่าไห่อู่เซิงได้ตายไปแล้ว ! ต้นกำเนิดของปราณสุสานได้ถูกลบออกไปแล้ว ! “ นายท่าน ท่านฆ่าไห่อู่เซิงจริงๆรึ ?” เสี่ยวเสียมองไปที่จางหยูด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ “ เจ้าว่ายังไงนะ ?” จางหยูมองไปที่เสี่ยวเสีย จางหยูส่ายหน้าและโบกมือให้กับต้นไม้โกลาหล “ ภัยได้ถูกลบไปแล้ว ข้าควรจะกลับไปได้แล้ว หากเจ้ามีคำถามอะไร เจ้าให้เนี่ยเวิ่นมาหาข้าที่สำนักคังเฉียงได้”ทันทีที่พูดจบ จางหยูก็ได้กำคอเสี่ยวเสียแล้วหายไปภายใต้การดิ้นรนของเสี่ยวเสีย …ที่โลกป่าตอนที่จางหยูกลับมาพร้อมกับเสี่ยวเสีย ทุกคนต่างก็รอเขาอยู่ที่สำนักคังเฉียงแล้ว“ เจ้าสำนัก”“ อาจารย์ ”ทุกคนพากันแห่เข้ามาหาจางหยูจางเฮ่าหลันอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา “ ไห่อู่เซิงยังมีชีวิตอยู่รึไม่ ?”เมื่อเผชิญหน้ากับสายตากังวลของทุกคน จางหยูก็พยักหน้า “ ไห่อู่เซิงตายแล้ว สุสานสวรรค์โดนทำลายโดยสมบูรณ์แล้ว จากนี้ไปเราไม่ต้องกังวลภัยจากไห่อู่เซิงอีก”ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นทุกคนก็โห่ร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น แรงกดดันในใจพวกเขาได้หายไปสักที“ นายท่าน วางข้าลงก่อน” เสี่ยวเสียในมือจางหยูดิ้นไปมา จางหยูวางเสี่ยวเสียลงก่อนจะหันไปบอกกับทุกคน “ ภัยจากไห่อู่เซิงหายไป แต่ภัยจากภายนอกโกลาหลยังคงอยู่”ทุกคนมองจางหยูด้วยสีหน้าสับสน“ พวกเจ้ารู้รึไม่ว่าจ้าวโกลาหลตายได้ยังไง ?” จางหยูไม่รอให้ทุกคนตอบกลับ เขาได้พูดขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจัง “ จ้าวโกลาหลโดนผึ้งต่อยตาย”ตอนนั้นทุกคนต่างก็พากันฮือฮาขึ้นมา“ ด้านนอกโกลาหลแห่งนี้ลึกลับอย่างมาก มันมีอันตรายอยู่มากมายซึ่งน่ากลัวและอันตรายยิ่งกว่าไห่อู่เซิง นี่ไม่ต้องพูดถึงพวกเจ้าเลย แม้แต่จ้าวโกลาหลก็ยังตกอยู่ในภัยที่อันตรายถึงชีวิต” จางหยูพูดขึ้น “ ผึ้ง, แมลงวันรึยุงก็อาจจะปลิดชีวิตพวกเจ้าได้ ดังนั้นพวกเจ้าไม่ควรเกียจคร้าน พวกเจ้าจงรีบยกระดับตัวเองขึ้นมาให้เร็วที่สุด ไม่งั้นแล้วหากพวกเจ้าพบตัวตนที่อันตรายเหล่านั้น ข้าก็ยากจะช่วยพวกเจ้าได้ มีแค่การพึ่งความแข็งแกร่งของตัวเองที่จะต้านทานอันตรายเหล่านั้นได้อย่างแท้จริง”“ แม้แต่ผึ้งก็ยังต่อยจ้าวโกลาหลตายได้รึ ?” ทุกคนต่างก็ขนลุกมันฟังดูน่ากลัวซุนเหยียนได้เดินไปหาจางหยู “เจ้าสำนัก ทำไมต้องหลอกพวกเขาด้วย ?”จ้าวโกลาหลโดนผึ้งต่อยตายจริงๆแต่มันไม่ได้อยู่ในโกลาหล มันอยู่ในทะเลโกลาหลต่างหากเท่าที่ซุนเหยียนรู้มา มันไม่มีสิ่งมีชีวิตที่อันตรายแบบนั้นอยู่ในโกลาหล