ตอนที่ 1831 : คอขวด

ทะเลโกลาหลนั้นลึกลับ สำหรับจางหยูแล้วเขาแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่เลย การรับรู้ของเขารับรู้ได้แต่ความกว้างใหญ่ของมัน แน่นอนว่ามันมีอันตรายที่เขาไม่รู้อยู่ นี่ไม่ต้องนับจ้าวโกลาหลหน้าใหม่เลย แม้แต่ร่างหลักของซุนเหยียนก็ยังต้องตายอย่างน่าอนาถ ผึ้งลึกลับนั้นคืออะไรกัน มันมีจำนวนมากรึไม่ มันมีอันตรายอย่างอื่นที่นี่รึเปล่า ทุกอย่างเต็มไปด้วยความสับสน แม้ว่าจะสงสัยเกี่ยวกับทะเลโกลาหลแต่การปกป้องตัวเองก็สำคัญที่สุด จางหยูไม่กล้าที่จะเสี่ยง จางหยูส่ายหน้าและกลับไปที่โลกป่าก่อนจะยกเลิกการปิดผนึกเส้นทางที่เชื่อมต่อระหว่างโลกบรรพกาล,โลกป่าและโลกสวรรค์ออก ด้วยการที่ผนึกหายไป ผู้คนก็สามารถเดินทางเข้าออกภายในโลกตันเถียนได้อย่างอิสระ พวกเขาสามารถเดินทางกลับมาที่โลกป่าได้ด้วย จางหยูไม่ได้อยากขังทุกคนไว้ในโลกตันเถียน ในทางกลับกันแล้วเขาอยากให้โลกตันเถียนและโกลาหลมีการเข้าออกของผู้คน มันจะเป็นยกระดับการเลื่อนขั้นให้เร็วกว่าเดิม มันมีแต่ส่งผลดีไม่ได้ส่งผลเสียอะไร ไห่อู่เซิงถูกกำจัดไปแล้ว ข่าวเรื่องนี้เผยแพร่ออกไปอย่างรวดเร็ว สุดท้ายโกลาหลก็กลับคืนสู่ความสงบ มีหลายกองกำลังที่มากองกันอยู่ในโลกป่ารวมถึงยอดฝีมือมากมาย พวกนั้นได้เดินทางออกจากโลกป่าและซาบซึ้งในบุญคุณของจางหยู มีหลายเหตุผลที่หลายกองกำลังเลือกที่จะตั้งสำนักงานขึ้นที่โลกป่า พวกเขาไม่คิดที่จะย้ายหนี มียอดฝีมือหลายคนเดินทางเข้ามายังโลกป่าอยู่ตลอด หลังจากวิกฤตนี้แล้วโลกป่าได้กลายเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในใจของทุกคน ชื่อเสียงของที่นี่เหนือกว่าวิหารอวี๋ฮุ่น ชื่อเสียงของสำนักคังเฉียงขึ้นไปถึงระดับสูงสุดของโกลาหล มันไม่เหมือนกับวิหารอวี๋ฮุ่น การทำงานของสำนักคังเฉียงนั้นยังอยู่แค่ในโลกป่า แม้ว่าศิษย์และอาจารย์จะออกไปทำภารกิจด้านนอกบ้างแต่นั่นก็เป็นเรื่องส่วนตัว สำนักคังเฉียงไม่ได้แสดงความทะเยอทะยานใดๆออกมา พวกเขาไม่เหมือนกับวิหารอวี๋ฮุ่นที่คิดจะควบคุมโกลาหล พวกเขาปกครองแค่โลกป่าแต่ในใจของผู้คนมากมายนั้นสำนักคังเฉียงคือราชาของทุกคน สำนักคังเฉียงนั้นเหนือกว่าวิหารอวี๋ฮุ่น จางหยูยังคงเล่าเรื่องต่อเช่นเคยเพื่อสร้างโลกใหม่ ไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้มีโลกมากถึงแสนใบแล้ว มันเกิดจากเรื่องเล่าที่แปลกประหลาดของเขา โลกพวกนี้ต่างก็มีสังคมและวัฒนธรรมที่ต่างกันไป เมื่อเชื่อมต่อกันแล้ว โลกแต่ละใบก็เติบโตด้วยความเร็วที่น่าตกใจ ต้องขอบคุณการสั่งสอนของจางหยู สำนักคังเฉียงได้เพิ่มความเร็วในการพัฒนาขึ้นไปอีก ความแข็งแกร่งของศิษย์และอาจารย์ต่างก็เพิ่มขึ้นมา หยวนเทียนจี, เย่ฟาน, อู่โม่และคนอื่นๆขึ้นเป็นราชากันได้ คนที่เหลือกว่าครึ่งขึ้นเป็นราชากันได้ด้วย คนที่อ่อนแอที่สุดอยู่ระดับพันเท่าจ้านหนานเทียน, เกลดัน, ซังหนานเทียนและคนอื่นๆที่เข้าร่วมสำนักคังเฉียงในภายหลังต่างก็ขึ้นเป็นราชาเช่นกันเพียงแต่ว่าเมื่อคนส่วนมากขึ้นเป็นราชา การบ่มเพาะของพวกเขาจะหยุดเติบโต เมื่อขึ้นมาถึงระดับนี้แล้ว แม้ว่าจะผ่านไปหลายร้อยปี แม้ว่าจะได้ฟังการสั่งสอนของจางหยู แต่ก็ยังไม่เข้าใจพลังสร้างสร้างไร้จำกัดได้ดังนั้นหลังจากผ่านช่วงการพัฒนาอย่างรวดเร็วมา ความสำนักคังเฉียงก็ไปถึงจุดคอขวด มันเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวตั้งแต่ก่อตั้งสำนักขึ้นมาจางหยูได้ไปหาซุนเหยียนและถามว่ามีวิธีจัดการกับปัญหานี้รึไม่แต่คำตอบก็ทำให้จางหยูต้องผิดหวังเพราะซุนเหยียนก็ไม่รู้เช่นกันหากศิษย์และอาจารย์ขึ้นมาขอบเขตการสร้างไร้จำกัดได้ จางหยูก็สามารถช่วยให้พวกนั้นขึ้นเป็นกึ่งจ้าวโกลาหลได้ แต่พวกนั้นต้องทะลวงผ่านให้ได้ก่อน จางหยูไม่อาจจะเข้าไปยุ่งได้ แม้อยากจะช่วยแต่ก็ไม่อาจจะทำอะไรได้เลยหลังจากนั้นสักพักจางหยูก็เร่งความถี่ในการบรรยายมากขึ้น เขาพยายามใช้ทักษะหลอกลวงเพื่อช่วยเหลือทุกคน แต่โชคร้ายที่บทบาทของทักษะนี้อ่อนแอลงเรื่อยๆ โดยเฉพาะหลังจากที่ศิษย์และอาจารย์ขึ้นมาเป็นราชาได้แล้ว ผลของมันก็แทบจะมองข้ามได้เลยในพริบตาก็ผ่านไปกว่า 300 ปีศิษย์ชุดสุดท้ายได้ก้าวขึ้นเป็นราชา ตอนนี้สำนักคังเฉียงมีสมาชิกหลายพันคนที่ก้าวขึ้นเป็นราชาได้ ตั้งแต่รองเจ้าสำนักจนถึงผู้อาวุโส, คนรับใช้, อาจารย์และศิษย์ ทุกคนต่างก็เป็นราชากันหมดความแข็งแกร่งโดยรวมของสำนักคังเฉียงนั้นแกร่งถึงขีดสุดของโกลาหล พวกเขาสามารถยึดครองทั้งโกลาหลได้โดยง่าย พวกเขาคือยักษ์ใหญ่ตัวจริง นอกจากเนี่ยเวิ่นและอีกไม่กี่คนแล้ว ราชาคนอื่นๆต่างก็เข้าร่วมกับสำนักคังเฉียงแต่จางหยูก็ต้องสลด แม้ว่าทุกคนจะขึ้นเป็นราชากันแล้วแต่มันก็ยังไม่ให้กำเนิดขอบเขตการสร้างไร้จำกัดคนใหม่ นี่รวมถึงพวกราชาที่เคยเป็นหุ่นเชิดมาแล้วด้วย ไม่มีใครขึ้นเป็นขอบเขตการสร้างไร้จำกัดได้ ผ่านไปหลายปีแต่ทุกคนก็ยังเป็นราชาเหมือนเดิมคนที่เป็นกึ่งจ้าวโกลาหลมีแค่จางหยู, ซุนเหยียน, เสี่ยวเสีย,ซุนเมิ่งและซุนวู สองคนหลังถือว่าเป็นคนของวิหารอวี๋ฮุ่น เสี่ยวเสียเองก็ไม่ได้ถือว่าสังกัดภายใต้สำนักคังเฉียง แต่ก็ถือว่าเป็นคนของสำนักคังเฉียง จึงนับว่าเป็นสมาชิกสำนักคังเฉียงอยู่ครึ่งตัวในวันใหม่ ตอนที่จางหยูเล่าเรื่องจบ หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันไป จางหยูก็ไม่ได้จากไปไหน“ จะช่วยให้พวกเขาเข้าใจพลังสร้างไร้จำกัดได้ยังไง? ” จางหยูหดหู่ขึ้นมา