ตอนที่ 1866 : ข้าก็แค่คนรักความสงบคนหนึ่ง

เบื้องหน้าของจางหยูเป็นชายวัยกลางคนในชุดเกราะสีขาวที่ดูสูงส่งราวกับเทพจากสวรรค์ เขาคือแรนเดล หนึ่งในแม่ทัพของเผ่าสวรรค์ หากซือหมิงคือเทพสงครามน้อย งั้นแรนเดลก็คือเทพสงครามของเผ่าสวรรค์! เขาคือวีรบุรุษที่คนเผ่าสวรรค์ต่างก็ยกย่อง ! แรนเดลรีบออกมาจากสำนักงานใหญ่ของกองทัพ เขามุ่งหน้ามาที่นี่เพื่อจัดการกับทีมคังเฉียงด้วยตัวเอง แต่อยู่ๆกลับมีชายลึกลับโผล่มาขัดขวางเอาไว้ แรนเดลมองไปที่ชายลึกลับด้วยความรู้สึกระแวดระวัง ก่อนจะถามออกมาว่า ” เจ้าเป็นใครกัน ? ” ความเร็วของชายลึกลับช่างน่าตกใจมาก แรนเดลเห็นเพียงแค่เงาวูบวาบเท่านั้น และไม่ทันได้ตั้งตัวชายคนนั้นก็ปรากฏตัวที่เบื้องหน้าของเขาแล้ว ความแข็งแกร่งเช่นนี้ แม้แต่ในหมู่แม่ทัพแล้วก็ยังถือว่ายอดเยี่ยมที่สุด อย่างน้อยแรนเดลก็ไม่เคยเห็นแม่ทัพคนไหนที่มีความเร็วที่น่ากลัวแบบนี้ ! แน่นอนว่าอีกฝ่ายอาจจะมีดีแค่ความเร็วก๋เป็นได้ ส่วนความสามารถที่เหลืออาจจะธรรมดาก็ได้ ทุกคนต่างล้วนมีจุดแข็งของตัวเอง การที่มีความเร็วที่น่ากลัวก็ไม่ได้หมายความว่าจะมีการโจมตีที่รุนแรงหรือการป้องกันที่สูง เมื่อคิดเช่นนั้น แรนเดลก็ระงับความตื่นตระหนกไว้ได้ ” ไม่สำคัญว่าข้าจะเป็นใคร แต่เจ้าไม่อาจจะเข้าไปยุ่งกับการต่อสู้นี้ได้ ” จางหยูพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มที่ไร้พิษภัยดังเดิม แรนเดลหรี่ตาลง ” ทำไม? ” จางหยูยังคงยิ้มออกมาด้วยท่าทีสุภาพ ” เพราะข้าไม่อยากให้เจ้าเข้าไปยุ่ง ” ” เจ้าไม่อยากให้ข้าเข้าไปยุ่ง แล้วข้าต้องเชื่อฟังเจ้าด้วยรึ ?” แรนเดลยิ้มออกมา ” เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน ? ”” เจ้าควรฟังข้าจะดีกว่า ท่านแม่ทัพ นี่คือตัวเลือกที่ดีที่สุดของเจ้า ” จางหยูพูดอย่างสุภาพแรนเดลสีหน้าอึมครึม ” แม่ทัพของโกลาหลซื่อเซียว รวมถึงเสียเทียนนั้นข้าเคยเห็นมาแล้ว หรือเจ้า…เพิ่งขึ้นมาถึงระดับนี้รึ ? หากข้าเดาไม่ผิดแล้วเจ้าน่าจะเป็นหัวหน้าของทีมคังเฉียงใช่รึไม่ ? ”จางหยูปรบมือและเอ่ยชมออกมา ” สมกับที่เป็นแม่ทัพของเผ่าสวรรค์จริงๆ ความฉลาดของเจ้านั้นไม่ด้อยกว่าความแข็งแกร่งเลย ”…..ที่สำนักงานของเผ่าสวรรค์” แรนเดลเป็นอะไรไป ทำไมเขายังไม่ลงมืออีก ? ” แม่ทัพอีกคนขมวดคิ้วและตะโกนถามขึ้นมาแม่ทัพอีกคนพูดขึ้น ” หากแรนเดลลงมือแล้ว แนวหน้าคงรายงานมาแล้ว เมื่อไม่มีข่าวอะไรมา งั้นก็หมายความว่าเขายังไม่ลงมือ ”แม่ทัพคนแรกเริ่มหมดความอดทน ” เร็วเข้า รีบถามแรนเดลว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงไม่ลงมือ ”….” เจ้านี่กล้าดีจริงๆ ” แรนเดลจ้องมองจางหยู” ขอบคุณที่ชม ” จางหยูยังคงสุภาพเช่นเดิม” กระทั่งแม่ทัพทั้งสามรวมถึงเสียเทียน หัวหน้าทีมเทพปีศาจก็ยังกลัวที่จะเข้ามาในดินแดนของพวกเรา แต่เจ้ากลับกล้า…” แรนเดลปล่อยจิตสังหารออกมา ” ข้าไม่รู้ว่าต้องชื่นชมความกล้าของเจ้ารึต้องสงสารในความโง่ที่เจ้ามีกันแน่”” งั้นรึ ? ” จางหยูกล่าวออกมา ” บางทีอาจจะเพราะความกล้าก็ได้ ”” เจ้ารู้รึไม่ว่าแม่ทัพของกองทัพซื่อเซียวในตอนนี้นั้นไม่ใช่แม่ทัพคนเดิม ” แรนเดลพูดขึ้น