ตอนที่ 1867 : จักรพรรดิ?

ตอนที่การโจมตีของเขาถูกจางหยูรับไว้ได้นั้น แม้ว่าแรนเดลจะตะลึงและตกใจ แต่ก็ไม่ได้กลัว หรือแม้แต่ตอนที่ดาบแสงถูกคีบเอาไว้ด้วยนิ้วของจางหยู แรนเดลก็เพียงตื่นตะหนก สับสน แต่ก็ไม่ถึงขั้นหวาดกลัว แต่เมื่อดาบแสงที่ถูกจางหยูคีบเอาไว้นั้นโดนนิ้วของจางหยูหักเป็นชิ้นๆ แรนเดลก็แสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมา นี่คือดาบแสง ! ดาบระดับสมบูรณ์ที่ราชาให้กับเขามา ! ทะเลโกลาหลนั้นถือกำเนิดขึ้นมาไม่รู้นานเท่าไหร่ แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครที่จะสามารถทำลายสมบัติโกลาหลระดับสมบูรณ์ได้เลย ! ต้องรู้ก่อนว่าสมบัติระดับสมบูรณ์นั้นคือสิ่งที่จักรพรรดิสร้างขึ้นมาด้วยตัวเอง สมบัติระดับสมบูรณ์แต่ละชิ้นนั้นมีพลังมหาศาลและน่าทึ่ง ในตำนานกล่าวว่ามีแค่จักรพรรดิเท่านั้นที่จะสามารถทำลายมันได้ ไม่มีใครรู้ว่าตำนานนี้จริงรึไม่ แต่การที่สมบัติระดับสมบูรณ์ไม่มีลดหรือเพิ่มขึ้น ก็น่าจะเป็นการพิสูจน์ข้อเท็จจริงนี้ได้ แรนเดลหวั่นไหวขึ้นมา ในหัวของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว เหงื่อเย็นๆผุดขึ้นทั่วร่าง ตอนนี้ในหัวของเขาไม่มีความคิดอื่นอีกเลย นอกจากหนี! ยิ่งหนีไกลเท่าไหร่ยิ่งดี ! เขารู้สึกราวกับตัวตนที่น่ากลัวกำลังหมายหัวเขาอยู่ ตอนที่แรนเดลหันหลังกลับนั้น เขาก็พบว่าไม่อาจจะควบคุมร่างกายของตัวเองได้ คล้ายกับว่าร่างกายถูกตรึงไว้กับที่ ไม่ว่าจะดิ้นรนมากแค่ไหน มันก็ไม่มีประโยชน์ ” จบแล้ว ! ” ความคิดของแรนเดลพลันว่างเปล่า เขาไม่คิดไม่ฝันเลยว่าเขาจะมาหาเรื่องตัวตนที่น่ากลัวแบบนี้เข้า จักรพรรดิ? แรนเดลไม่รู้ว่าจางหยูอยู่ระดับนั้นรึไม่ แต่ก็คงไม่ห่างจากระดับนั้นมากนัก ทำลายสมบัติโกลาหลขั้นสมบูรณ์ได้ เป็นหรือไม่เป็นจักรพรรดิ แล้วมันต่างกันตรงไหน? มันไม่ต่างอะไรกันเลย ! ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นจักรพรรดิรึไม่แต่อีกฝ่ายก็มีความสามารถที่จะฆ่าเขาได้อย่างง่ายดาย !แรนเดลกลืนน้ำลายพร้อมขนลุกไปทั้งตัว เขาหันไปหาจางหยูและฝืนยิ้มออกมา ” ผู้อาวุโส…..”” การต่อสู้ยังไม่ทันจบ เจ้าจะรีบร้อนไปไหน ?” จางหยูยังคงยิ้มออกมาดังเดิม ” หากคิดจะไปก็ต้องรอจนกว่าการต่อสู้จะจบลง”เมื่อเห็นรอยยิ้มของจางหยู แรนเดลก็ยิ่งขนลุกขึ้นไปอีก สัญชาตญาณของเขาได้กรีดร้องอยู่ในหัวว่า ” อันตราย อันตราย….”แรนเดลไม่อาจจะเคลื่อนไหวได้ เรี่ยวแรงของเขาราวกับสูญหายไป ” ไม่ ข้าไม่สู้แล้ว ข้ายอมรับความพ่ายแพ้ ”ต่อหน้าคนที่ทำลายสมบัติระดับสมบูรณ์ได้ง่ายๆแบบนี้ เขาก็คงจบสิ้นได้ง่ายๆเช่นกัน !ไม่ว่าแรนเดลจะหยิ่งผยองสักแค่ไหน แต่ก็ไม่คิดว่าตัวเองจะสามารถรับการโจมตีของอีกฝ่ายไว้ได้ตอนนี้เขาได้แต่ภาวนาว่า อีกฝ่ายจะเห็นแก่ท่าทางสงบเสงี่ยมของเขาและไม่ทำอะไรเขายังไงซะในสายตาของจักรพรรดิแล้ว แม่ทัพนั้นไม่ได้ต่างอะไรจากมดปลวกเลยหากอีกฝ่ายเป็นจักรพรรดิจริงๆ อีกฝ่ายอาจจะรังเกียจที่จะสังหารเขา หากเป็นเช่นนั้นเขาอาจจะรอดก็ได้” ท่านแม่ทัพแบบนี้ไม่ดีเลยนะ? คนที่เรียกร้องการต่อสู้ก็เป็นเจ้า แม้ว่าข้าจะเตือนเจ้าด้วยความหวังดีแล้วก็ตาม แต่เจ้าก็ยังยืนกรานเช่นเดิม เจ้าบังคับให้ข้าตกลงเองนะ ข้าปล่อยให้เจ้าลงมืออยู่ฝ่ายเดียว แต่มาตอนนี้เจ้ากลับบอกว่าไม่อยากสู้แล้ว มันดูไม่ยุติธรรมเลยนะว่าไหม” จางหยูกล่าวอย่างไม่รีบร้อน “เอาแบบนี้ก็แล้วกัน หนึ่งกระบวนท่า หากท่านแม่ทัพสามารถรับการโจมตีข้าได้ ข้าก็จะปล่อยเจ้าไป ”แรนเดลสีหน้าซีดไปทันทีรับการโจมตีหนึ่งกระบวนท่า ?เมื่อคิดถึงดาบแสงที่โดนทำลายไปง่ายๆด้วยนิ้วสองนิ้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น เขาไม่คิดว่าร่างกายและจิตของเขาจะสามารถเทียบกับดาบแสงได้ใครจะกล้ารับการโจมตีล่ะ ?หากรับการโจมตีก็ตายนะสิ!” ผู้อาวุโส ! ” แรนเดลตะโกนขึ้นมา เขาถึงกับคุกเข่าให้จางหยูโดยไม่สนฐานะของตัวเองแม้แต่น้อย ” ข้าผิดไปแล้ว ! ข้าขอให้ผู้อาวุโสเมตตาด้วย ไว้ชีวิตข้าด้วย ! ”