ตอนที่ 1868 : ถอย!

ทันทีที่เห็นแรนเดล ลั่วชาก็พลันเงียบขรึม นางรู้สึกไร้พลังขึ้นมาทันที รวมถึง…สิ้นหวังอีกด้วย ความแข็งแกร่งของแม่ทัพนั้นราวกับนางเป็นแค่หยดน้ำที่กำลังเผชิญหน้ากับมหาสมุทร นางไม่คิดเลยว่าจะต้านทานได้ แม้แต่ซือหมิงที่อยู่ในสภาพบาดเจ็บหนัก นางก็ไม่แน่ใจว่าจะเอาชนะเขาได้ แล้วนับประสาอะไรกับแม่ทัพ? แม้ว่าแรนเดลจะเป็นแม่ทัพที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาแม่ทัพคนอื่นๆ แต่ก็ไม่ใช่คนที่นางจะต้านทานได้ สีหน้าของลั่วชาบิดเบี้ยวและถึงกับรู้สึกผิดขึ้นมา หากนางรู้ว่าจะมีเรื่องกับแม่ทัพ งั้นนางคงไม่มีทางเข้ามาในอาณาเขตของเผ่าสวรรค์เป็นแน่ ” บัดซบ !” ลั่วชาขมวดคิ้ว นางทั้งรู้สึกสิ้นหวังและไร้พลังอย่างมาก ” ก่อนหน้านี้มีคนตั้งมากมายรับภารกิจนี้ แม้ว่าพวกเขาจะเข้ามาที่นี่ แต่ไม่เคยมีใครได้พบกับแม่ทัพ แล้วทำไมเราถึงได้เจอ….” ทีมคังเฉียงเริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมา ” แม่ทัพออกมาแล้ว ทำไมเจ้าสำนักถึงยังไม่ปรากฏตัวอีก ?” ทีมคังเฉียงพากันสับสน หยวนเทียนจีมองไปที่ลั่วชา ก่อนจะถามขึ้นมาด้วยความลังเล ” ยังไงต่อ ? ” ลั่วชาสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วตะโกนขึ้น ” หนี ! จะรอดรึไม่ก็ขึ้นอยู่กับโชค ! ” นางเหมือนเตรียมใจที่จะตายที่นี่แล้ว ยังไงซะนางกับแม่ทัพก็ต่างชั้นกันอย่างมาก สมาชิกทั้งสองทีมไม่อาจจะรับมือกับการโจมตีของท่านแม่ทัพได้ ผลก็คือทั้งสองทีมอาจจะโดนฆ่าตายยกทั้งทีมก็ได้ แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่อาจจะทอดทิ้งพวกนี้เอาไว้ได้ แม้ต้องตาย นางก็จะลากเผ่าสวรรค์ไปด้วย นางต้องให้พวกนี้ได้สูญเสียบ้าง ! ตอนนั้นอารมณ์ของทั้งสองทีมต่างก็อึมครึม พวกทหารเผ่าสวรรค์รวมถึงผู้บัญชาการใหญ่ต่างก็พร้อมที่จะลงมือ พวกนั้นรอแค่แรนเดลสั่งการ จากนั้นก็จะลงมือทันทีเพื่อปลิดชีวิตทั้งสองทีม ” ฮ่าฮ่า ! พวกเจ้าจบสิ้นแล้ว ! ” ผู้บัญชาการใหญ่แสดงสีหน้าตื่นเต้นขึ้นมาทหารหลายหมื่นคนไม่ได้โง่ พวกนั้นต่างก็แผ่พลังของตนออกมาสนามรบตกอยู่ในความเงียบงัน มันราวกับความเงียบก่อนที่จะเกิดพายุตอนนี้บรรยากาศอึมครึมอย่างมากหลังจากนั้นไม่กี่อึดใจ แรนเดลก็พูดขึ้นมา ” ถอย ”ซือหมิงที่กำลังจะพุ่งเข้าใส่ลั่วชาก็พลันชะงักและหันไปมองแรนเดลด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ ก่อนจะถามออกมาว่า ” ท่านว่ายังไงนะ ?”เขาได้ยินผิดไปรึ ?ไม่ เขาต้องหูฝาดไปแน่ๆ !เหล่าทหารต่างก็นิ่งไป พวกเขาแทบไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเองทีมคังเฉียงและทีมลั่วชาพากันมองหน้ากัน เรื่องนี้มันดูประหลาดขึ้นเรื่อยๆลั่วชาที่เตรียมใจจะตายแล้วแต่เมื่อได้ยินคำสั่งของแรนเดล นางก็ต้องสับสน นางแทบจะเผลอปล่อยดาบในมือไป” ข้าบอกว่าถอย !” แรนเดลพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าหม่นหมอง ” พวกเจ้าไม่เข้าใจรึไง? ”” ผู้อาวุโส ! ” ผู้บัญชาการใหญ่รู้ตัวแล้วว่าไม่ได้หูฝาดไป เขาแค่ไม่อาจจะทำใจเชื่อและไม่อาจจะยอมรับได้ ” คนเหล่านี้แอบเข้ามาในอาณาเขตของเรา เข่นฆ่าทหารของเราไปนับไม่ถ้วน ตอนนี้เรามีโอกาสที่จะจัดการกับคนพวกนี้ แล้วทำไมท่านกลับสั่งให้เราถอย…”เขาไม่ยอม !เพื่อที่จะสังหารทีมคังเฉียงแล้วเขาถึงกับบาดเจ็บหนัก แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังไม่อาจจะฆ่าพวกนี้ได้สักคน มันคือความอัปยศ มันเป็นตราบาปที่ทั้งชีวิตก็ไม่อาจจะเลือนลางได้ แล้วเขาจะยอมได้ยังไง ?” ข้ารู้ว่าเราเสียคนไปจำนวนมาก แนวป้องกันนี้ใกล้จะพังแล้วแต่พวกนั้นก็ได้รับบาดเจ็บเพราะเจ้า ซึ่งหนึ่งในนั้นก็บาดเจ็บหนัก แค่นี้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว ” แรนเดลไม่อาจจะบอกสิ่งที่คิดออกมาได้ ” ปล่อยพวกนี้ไป ”ผู้บัญชาการใหญ่เบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ เขาไม่คิดว่าคำพูดนี้จะออกมาจากปากของแม่ทัพมัน….น่าตลกสิ้นดี ! เหล่าทหารต่างก็แสดงสีหน้าสับสน ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อ