ตอนที่ 1869 : คำถามของลั่วชา

บางทีเพราะกังวลว่าแรนเดลจะไล่ตาม ทีมคังเฉียงและทีมลั่วชาจึงไม่ได้หยุดพักเลยจนกระทั่งออกมาจากอาณาเขตของเผ่าสวรรค์ได้ ระหว่างทางพวกเขาเจอทหารเผ่าสวรรค์อยู่บ้าง แต่ทีมคังเฉียงและทีมลั่วชาก็ไม่ได้ทำอะไรพวกนั้นและยังคงเดินทางต่อไปเรื่อยๆ ยังไงซะแม่ทัพของเผ่าสวรรค์ก็จับตามองอยู่ พวกเขาไม่กล้าทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ ขามาพวกเขาใช้เวลาหลายวัน แต่ขากลับกลับใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ออกมาจากอาณาเขตของเผ่าสวรรค์ได้ ” เฮ้อ…ในที่สุดก็ออกมาได้แล้ว ” ทีมคังเฉียงต่างก็พากันถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก อ้าวอู่เหยียนพูดด้วยท่าทีเสียดาย ” น่าเสียดาย ระหว่างทางเจอทหารเผ่าสวรรค์ตั้งมากมาย แต่ก็ไม่อาจจะทำอะไรได้ ” คนอื่นๆเองก็เสียดายเช่นกัน พวกเขาพยายามกันอย่างหนัก แต่สุดท้ายก็ต้องหนีออกมาก่อนที่จะจัดการกับพวกนั้นได้ทั้งหมด คนในทีมลั่วชาได้พูดขึ้นมา ” รอดมาได้ก็ดีแล้ว เจ้าคิดว่าเจ้าจะชิงอาณาเขตนี้มาได้รึ ? ” อีกคนพูดขึ้น ” อย่าเห็นว่าพวกเจ้าฆ่าทหารของเผ่าสวรรค์ไปจำนวนมาก จะทำให้พวกนั้นวุ่นวาย แต่อันที่จริงแล้ว พวกเจ้ายังเข้าไปไม่ถึงพื้นที่หลักของพวกนั้นด้วยซ้ำ…” หยวนเทียนจีคิ้วขมวด ” หมายความว่ายังไง?” ” อาณาเขตที่พวกมันประจำการอยู่ในตอนนี้ เคยเป็นพื้นที่ของโกลาหลซื่อเซียวมาก่อน พื้นที่เหล่านั้นเคยอยู่ใต้การปกครองของจักรพรรดิซื่อเซียว แต่ต่อมาก็ถูกเผ่าสวรรค์ยึดครองไป ” คนในทีมลั่วชาอธิบาย ” นอกจากโกลาหลที่กำเนิดขึ้นมาตามธรรมชาติแล้ว โกลาหลที่ถูกสร้างโดยเผ่าชีวิตล้วนแต่โดนเผ่าสวรรค์ทำลาย โกลาหลอื่นๆที่เราเห็นอยู่ในตอนนี้คือโกลาหลที่ไม่มีเจ้าของ ” ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นทุกคนก็พากันหดหู่ขึ้นมา ” เกิดอะไรขึ้นกับจ้าวโกลาหลที่ไม่มีโกลาหล ? ” หยวนเทียนจีลังเลและเอ่ยถามขึ้นมา คนที่ตอบคำถามนี้คือลั่วชา ” ระดับการบ่มเพาะหยุดไปตลอดกาล จิตได้รับความเสียหายอย่างหนัก ระดับการบ่มเพาะลดลงและไม่อาจจะฟื้นฟูกลับมาได้ ”เมื่อได้ยินแบบนั้นทีมคังเฉียงต่างก็พากันเงียบไปพวกเขาคิดไม่ออกเลยว่าตัวเองจะสิ้นหวังขนาดไหน หากไม่สามารถพัฒนาการบ่มเพาะหรือระดับการบ่มเพาะต้องลดลง” การต่อสู้ของจ้าวโกลาหลโหดร้ายกว่าที่พวกเจ้าคิดเอาไว้อย่างมาก ” ลั่วชาจ้องมองทีมคังเฉียงแล้วกล่าวต่อไปว่า “สภาพแวดล้อมของเผ่าชีวิตนั้นแย่กว่าที่พวกเจ้าคิดเอาไว้หลายเท่า คนส่วนใหญ่มองเห็นแค่ความสงบและความเจริญของโกลาหลซื่อเซียว แต่กลับไม่เคยเห็นความโหดร้ายในสนามรบแนวหน้า ”นอกซะจากว่าเผ่าสวรรค์จะหายไป ไม่เช่นนั้นก็ไม่มีความสงบสุขอย่างแท้จริงเย่ฟานถอนหายใจออกมา ” ข้าคิดถึงประโยคหนึ่งที่บ้านเกิด ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความสงบสุข ที่รู้สึกเช่นนั้นได้เพราะมีคนรับหน้าที่แบกภาระให้แทน”คนในกองทัพซื่อเซียวนั้นน่าชื่นชมเป็นอย่างมาก หากไม่มีพวกเขาคอยขวางกั้น กองทัพของเผ่าสวรรค์คงบุกรุกเข้ามาแล้ว ทั้งโกลาหลซื่อเซียวก็จะถูกขยี่เป็นชิ้นๆภายใต้คมเขี้ยวของพวกมัน จากนั้นเปลวไฟสงครามก็จะกลืนกินไปทั่วทุกแห่งหนเมื่อได้ยินคำพูดของเย่ฟาน ลั่วชาก็ใจสั่นขึ้นมา ” นี่คือเหตุผลที่กองทัพซื่อเซียวถึงได้รับความเคารพ ”ที่ทุกคนเชื่อฟังคำสั่งของกองทัพซื่อเซียว ไม่ใช่แค่เพราะความแข็งแกร่งของกองทัพซื่อเซียวเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะกองทัพซื่อเซียวรู้ว่ามันอันตราย แต่ก็ยังต้านทานการโจมตีของเผ่าสวรรค์เอาไว้เพื่อแลกกับความสงบสุขแน่นอนว่าบางคนถูกดึงดูดด้วยค่าจ้างที่กองทัพซื่อเซียวมอบให้ แต่ไม่ว่าจะมีเป้าหมายอะไร มันก็ไม่อาจจะลบล้างผลงานที่พวกเขาได้สร้างขึ้นมาต่อมวลมนุษย์ได้” เอาล่ะ เลิกพูดเรื่องหนักๆกันเถอะ ว่าแต่น้องชาย พวกเจ้าจะไปที่ไหนกันต่อ ? ” คนในทีมลั่วชาถามขึ้นมาหยวนเทียนจีพูดขึ้น ” เราตั้งใจจะกลับไปที่สถานีกองทัพซื่อเซียวก่อน ”” แล้วยังไงต่อ ? ”” รอ ”