ตอนที่ 1922 : คำขอของเจ้าสำนัก

“ ไม่งั้นอะไร ?” เก่อเย่ฮึดฮัดออกมาด้วยท่าทีเย็นชา แม้ว่าจะกลัวจางลู่และคนอื่นๆแต่เขาก็ไม่คิดว่าพวกนี้จะกล้าฆ่าเขา เขาเป็นหมาที่มีเจ้าของ เจ้าของของเขาคือซื่อเซียว ที่แต่งตั้งเขาเป็นแม่ทัพของกองทัพสังเกตการณ์เอง นอกซะจากว่าร่างแยกของเจ้าสำนัก และเจ้าสำนักสาขากล้าจะเป็นศัตรูกับซื่อเซียว งั้นก็เป็นไปไม่ได้ที่จะฆ่าเขา ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็คิดว่าเขาจัดการทุกอย่างได้เรียบร้องหมดจดไม่เหลือหลักฐานใดๆ แม้ว่าจางลู่และคนอื่นๆจะไปตรวจสอบแต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะหาเบาะแสพบ สำหรับเรื่องนี้เขามั่นใจอย่างมาก “ เจ้าเหมือนไม่กลัวแม้แต่น้อย ” จางลู่ยักคิ้ว เก่อเย่พูดขึ้นมา “ ข้าเป็นถึงแม่ทัพของกองทัพสังเกตการณ์ ทำไมข้าต้องกลัวด้วย ?” คำพูดก็บ่งบอกแล้วว่าเขาเป็นคนของซื่อเซียว ใครที่มายังเขตซื่อเซียวต้องฟังคำสั่งของซื่อเซียวเท่านั้น จางลู่หัวเราะออกมา “ ข้ากลัวว่าเมื่อถึงเวลา จักรพรรดิซื่อเซียวคงปกป้องเจ้าไม่ได้ ” เก่อเย่สีหน้าหม่นลง “นี่เจ้าดูหมิ่นจักรพรรดิรึไม่ ?” “ มันไม่ใช่การดูหมิ่น แต่มันคือความจริง เจ้าควรภาวนาว่าเราจะไม่พบกับหลักฐานอะไรจะดีกว่า ” จางลู่พูดขึ้นอย่างใจเย็น “ ฮึ่ม” เก่อเย่ฮึดฮัดออกมา เขาไม่อยากจะเถียงอะไรกับจางลู่ต่อในตอนนี้ เขายังกังวลใจอยู่ ยังไงซะการตายของผู้หญิงคนนั้นก็เกี่ยวข้องกับเขาจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นแม้ว่าเขาจะไม่กลัวคนของทีมคังเฉียงว่าจะฆ่าเขา แต่ถึงไม่ได้ฆ่าแต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่โดนพวกนี้อัดเหมือนกับครั้งที่แล้ว หากจางลู่และคนอื่นๆร่วมมือกันโจมตีเขา แม้ว่าเขาจะแกร่งขึ้นจนข้ามขอบเขตไปได้ แต่ก็ใช่ว่าจะรับมือกับการโจมตีพวกนี้ได้หมด ประสบการณ์กับการถูกอัดยังคงหลอกหลอนในใจเขาอยู่ไม่เลือนลาง ลั่วเซียงและจินหยาง มองหน้ากันและเห็นความตะลึงในสายตาอีกฝ่าย พวกเขาไม่คิดเลยว่าต่อหน้าแม่ทัพกลุ่มนี้ แม้แต้เก่อเย่ก็ยังต้องก้มหัวให้หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปแล้ว งั้นทั้งเขตซื่อเซียวคงวุ่นวายเป็นแน่“ อย่าคิดอะไรมากกับแค่คำพูดจินหยาง ไปกันเถอะ” จางลู่หันกลับและบอกกับจินหยางก่อนจะเดินออกมาจากโถงกองทัพสังเกตการณ์จินหยางทำความเคารพเก่อเย่และพูดขึ้น “ ท่านเก่อเย่ ข้าขอตัวก่อน” เมื่อพูดจบ จินหยางก็รีบวิ่งออกไปทันทีเก่อเย่มองไปที่แผ่นหลังของทุกคนโดยไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ลั่วเซียงเองก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ เขาได้แต่รอให้เก่อเย่เอ่ยปากออกมาก่อน“ เรื่องวันนี้ต้องเก็บเป็นความลับเอาไว้ห้ามเปิดเผยให้ใครรู้ ” สักพักเก่อเย่ก็ละสายตากลับมาและพูดขึ้น“ ได้ ! ” ลั่วเซียงเหงื่อชุ่มไปทั่วทั้งหลัง เขารีบก้มหน้าและพึมพำออกมาเก่อเย่มองไปที่ลั่วเซียงก่อนจะหันกลับแล้วเดินไปที่ห้องด้วยสีหน้าหม่น “ ต่อไปคงได้เวลาจัดการกับ กวนเหริน…”กวนเหรินได้ทำลายสมบัติของเขา แน่นอนว่าเขาคงไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆแม้ว่ากวนเหรินจะไม่รู้และทำลายมันโดยไม่ตั้งใจ แต่เก่อเย่ก็ไม่มีที่ระบายความแค้นที่มีในตอนนี้ นอกซะจากระบายมันกับกวนเหริน“ เกราะข้า !” หัวใจของเก่อเย่แทบจะหลั่งเลือดออกมาหากมีเกราะที่เกือบไปถึงระดับสมบูรณ์กับตัว งั้นเขาก็มั่นใจว่าจะเอาชนะจินหงได้!แต่ทั้งหมดนี้กลับโดนทำลายเพราะกวนเหริน !….ที่บ้านของจินหยางจางลู่และคนอื่นๆได้กลับมาที่นั่น“ ผู้อาวุโสทุกท่าน” จินหยางพึมพำออกมาเบาๆเพราะเขาไม่กล้าที่จะพูดดัง “ พวกท่านจะทำภารกิจต่อรึ ?”ท่าทีของเขาต่อจางลู่และทุกคนนั้นดูเคารพยิ่งกว่าเก่าโดยเฉพาะหลังจากที่เห็นว่า เก่อเย่นั้นกลัวพวกนี้ เขาเคารพทุกคนมากกว่าเดิม เขาแสดงท่าทีถ่อมตัวสุดๆราวกับมนุษย์ที่กำลังเผชิญหน้ากับเทพเจ้า