ตอนที่ 1923 : เมื่อเรื่องเข้าหูเขตสวรรค์

ที่สำนักงานกองทัพเทียนลั่ว ซูจิงได้กลับมาจากสำนักคังเฉียงสักพักแล้ว สิ่งที่เขาพบในสำนักคังเฉียงนั้น ซูจิงได้รายงานตามจริง แต่เรื่องของจางหยูนั้นซูจิงไม่ได้พูดถึง เมื่อเห็นว่าซูจิงไม่ได้ข่าวที่เป็นประโยชน์กลับมา จิงหงก็หมดหนทาง เขาได้แต่ส่งคนไปจับตาดูอีกฝ่ายที่เมืองซื่อเซียวต่อ เขาจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของจางลู่และคนอื่นๆ โถงกองทัพสังเกตการณ์คือสำนักงานของกองทัพสังเกตการณ์ ยามที่นั่นมีจำนวนมาก คนของกองทัพเทียนลั่วไม่อาจจะเข้าไปได้ จิงหงอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นด้านในแต่ไม่ได้ข่าวอะไรเลย แม้ว่ากองทัพเทียนลั่วจะมีสายลับมากมายแต่สายลับเหล่านั้นก็เล็งเป้าไปที่เผ่าสวรรค์, กุยหลิง รึคนที่สร้างความวุ่นวายมากกว่า การที่จะตรวจสอบสถานการณ์ในกองทัพสังเกตการณ์นั้นเป็นไปไม่ได้ จิงหงได้แต่ต้องรายงานเรื่องนี้กับซื่อเซียวเท่านั้น เมื่อซื่อเซียวรู้ว่าคนของทีมคังเฉียงปรากฏตัวอีกครั้งในเขตซื่อเซียว เขาก็ตาเป็นประกายทันที “ ข้าคิดว่าเจ้าจะไม่มาซะแล้ว !” ซื่อเซียวแสดงท่าทีคาดหวังออกมา “ ทันทีที่มา ไม่นานข้าก็จะรู้ว่าเจ้าเป็นจักรพรรดิของเผ่าสวรรค์คนไหน…” สำหรับทีมคังเฉียงที่เข้าไปในกองทัพสังเกตการณ์ ซื่อเซียวไม่ได้ใส่ใจ เขายังเชื่อใจเก่อเย่ เขาไม่คิดว่าเก่อเย่จะหักหลังเขา นี่คือความมั่นใจของจักรพรรดิ หากแม้แต่แม่ทัพของเขาก็ยังไม่อาจจะควบคุมได้ งั้นจะมีสิทธิ์อะไรที่เขาจะเรียกตัวเองว่าจักรพรรดิ ? “ เอาล่ะ เรื่องนี้…เจ้าไม่ต้องกังวล” ซื่อเซียวพูดขึ้น “ เรื่องของทีมคังเฉียงนั้นข้าจะจับตาดูเอง ” สำหรับจิงหงแล้วซื่อเซียวเชื่อใจอยู่บ้างแต่แค่ไม่พอใจกับความสามารถในการทำตามคำสั่งของเขา เขาเข้าใจจิงหงเป็นอย่างดีและรู้ดีกว่าการให้จิงหงตรวจสอบเรื่องทีมคังเฉียงนั้นเป็นเรื่องยากสำหรับจิงหงแค่ไหน หากเทียบกับเก่อเย่แล้ว จิงหงนั้นดูสุขุมกว่า เขาทำทุกอย่างเป็นระบบ มันยากที่จะทำให้คนแปลกใจกับผลลัพธ์ได้หากนำสองคนมาเทียบกันแล้ว ซื่อเซียวชื่นชอบเก่อเย่มากกว่า เพราะเก่อเย่มีความคิดของตัวเองและรู้จักปรับตัวแน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือเขาในฐานะจักรพรรดินั้นแกร่งไร้เทียมทาน เขาไม่ต้องกังวลว่าจะโดนหักหลัง แม้ว่าเก่อเย่จะมีความคิดอื่นแอบแฝงแต่ตราบใดที่ไม่ข้ามเส้นที่เขาขีดไว้ งั้นตำแหน่งในใจของซื่อเซียวก็ไม่อาจจะมีใครมาแทนที่ได้แม้ว่าจะไม่ได้จับตาดูเก่อเย่ทุกการเคลื่อนไหว แต่ความคิดของเก่อเย่นั้น เขาจะมองไม่ออกได้อย่างไร ?แต่ซื่อเซียวแค่ไม่ใส่ใจก็เท่านั้น !ซื่อเซียวได้พูดขึ้นมา “ ยังไงซะก็ไม่อาจจะหาคนที่จงรักภักดีได้”ซุนเหลียนเชิงคือคนที่สำคัญที่สุดของเขา แต่อีกฝ่ายเย่อหยิ่งจนทำให้เขาต้องระวังตัวเกินไปจินหงนั้นทำตามกฎทุกอย่างแต่ก็มีความสามารถจำกัดส่วนแม่ทัพของกองทัพซื่อเซียวเป็นได้แค่ยามเท่านั้น เขาขาดความคิดสร้างสรรค์ และคล้ายกับจินหงที่ไม่อาจจะทำให้ ซื่อเซียวพอใจได้เก่อเย่นั้นมีความสามารถที่ยอดเยี่ยมและดูแลกองทัพสังเกตการณ์ได้เป็นอย่างดี บอกว่านอกจากซุนเหลียนเชิงแล้ว นี่คือแม่ทัพที่มีความสามารถทีสุด แต่เก่อเย่มีความคิดของตัวเองและไม่ได้ภักดีต่อซื่อเซียวขนาดนั้นสำหรับเสียเทียนแล้ว ซื่อเซียวแอบจับตาดูอีกฝ่ายอยู่ ด้านพรสวรรค์อาจจะเหนือกว่าเก่อเย่ แต่เก่อเย่มีความสามารถในการสั่งการมากกว่า แม้แต่เทียบกับจินหงและคนอื่นก็ยังต่างกันอยู่ ดังนั้นซื่อเซียวจึงไม่คิดจะรับตัวเสียเทียนเข้ามาในกองทัพสังเกตการณ์โดยรวมแล้วเก่อเย่คือคนแคระในหมู่คนสูงส่ง นอกจากความภักดีแล้วความสามารถอื่นๆนั้นก็ทำให้ซื่อเซียวพอใจได้แต่คนเดียวที่น่าเสียดายคือ ซุนเหลียนเชิง !ซื่อเซียวไม่สงสัยในความภักดีของซุนเหลียนเชิงที่มีต่อมนุษย์ ซุนเหลียนเชิงอาจจะไม่ได้ภักดีกับเขาแต่สำหรับมนุษย์แล้วเขาภักดีต่อมนุษย์อย่างมาก คนอย่างซุนเหลียนเชิงนั้นเชื่อใจได้ แม้แต่จินหงก็ยังดีไม่เท่า แต่ซุนเหลียนเชิงนั้นเย่อหยิ่งเกินไป แม้แต่จักรพรรดิก็ยังด้อยกว่าเมื่อคนที่ไม่มีความเคารพต่อจักรพรรดิ งั้นเขาก็ต้องโดนจักรพรรดิทอดทิ้งในสายตาของจักรพรรดิ คนที่ไม่น่าเชื่อถือ ไม่มีความสามารถรึมีความคิดอื่นแอบแฝงแต่ก็ไม่อาจจะหมดความเคารพที่มีต่อจักรพรรดิได้ !