ตอนที่ 1931 : 5 ล้านล้านลูก

“ แล้วข้าเปิดเผยเรื่องทะเลบรรพกาลให้คนอื่นรู้ได้รึไม่ ?” ซื่อเซียว ลังเลและถามขึ้นมา “ ทำไมจะไม่ได้ ?” จางหยูยิ้มออกมา ก่อนจะพูดว่า “ เจ้ารู้แล้วทำไมพวกเขาจะรู้ไม่ได้ ?” ซื่อเซียวคิดตาม เมื่อจางหยูบอกเรื่องนี้กับเขา งั้นก็คงไม่ถือสาที่จักรพรรดิคนอื่นจะรู้ด้วย ซื่อเซียวพยักหน้าและพูดขึ้น “ ได้ ข้าจะบอกพวกเขา ข้าเดาว่าพวกเขาเองก็เบื่อชีวิตในทะเลโกลาหลเหมือนกัน” ไม่มีใครอยากอยู่ในที่ที่อันตรายแบบนี้หรอก จักรพรรดิกุยหลิงเหมือนกับระเบิดเวลาที่ไม่รู้ว่าจะระเบิดตอนไหน เมื่อมันระเบิด งั้นจักรพรรดิก็ไม่กล้าบอกว่าจะรับมือกับมันได้ “ ใช่สิ ถึงข้าจะต้อนรับเจ้ามาที่นี่ แต่ไม่ได้ให้เจ้ามาทำอะไรที่นี่ได้ตามใจ” จางหยูพูดขึ้น “ นี่คือพื้นที่ของข้า ข้าต้อนรับเจ้าแต่ไม่ได้หมายความว่าจักรพรรดิคนอื่นจะต้อนรับเจ้าด้วย…หากเจ้าสร้างปัญหารึทำให้จ้าวแห่งทะเลบรรพกาลกังวล ข้าเกรงว่ามันคงกลายเป็นเรื่องยุ่งยาก” เหตุผลที่แท้จริงคือ….ตอนนี้ทะเลบรรพกาลยังมีขนาดเล็กเกินไป หากทะเลโกลาหลเป็นทะเลแล้ว ที่นี่คงเป็นแค่บึงเล็กๆ หากให้ซื่อเซียวและคนอื่นๆเดินทางไปมารอบๆ งั้นพวกนี้ก็ต้องเห็นปัญหา จางหยูได้สร้างพื้นที่จำกัดรวมถึงจำกัดการรับรู้ของพวกเขาเอาไว้แล้ว ฉากภายนอกพื้นที่นี้จึงถูกปกปิดเอาไว้ หลังจากที่ได้ยินคำพูดของจางหยู ซื่อเซียวก็พูดขึ้นมา “ สบายใจได้ เจ้าให้ที่พักพิงกับเราก็ดีแล้ว เราไม่กล้าจะสร้างปัญหาให้เจ้าหรอก” อันตรายของทะเลโกลาหลนั้นมากเกินจนไม่อาจจะรับได้ ข้อจำกัดของทะเลบรรพกาลนี้จึงดูน้อยนิดไปเลย ซื่อเซียวได้ตัดสินใจแล้ว เขาจะย้ายมาอยู่ที่ทะเลบรรพกาลโดยทิ้งร่างแยกไว้ที่ทะเลโกลาหล และสุดท้ายเขาก็สามารถหลีกเลี่ยงปัญหาต่างๆได้ ถึงจักรพรรดิคนอื่นๆจะไม่มั่นใจแต่เขานั้นมั่นใจว่าจะทำเช่นนี้ “ ใช่สิ อย่าลืมเรื่องลูกปัดดั้งเดิม” จางหยูพูดขึ้นมา “ เรื่องนี้คงไม่มีปัญหาอะไรใช่หรือไม่ ?” จางหยูไม่ใช่แค่คิดจะปล้นจักรพรรดิเหล่านี้เท่านั้น เขายังคิดที่จะดึงคนพวกนี้มาเป็นพวกด้วย นี่เป็นการยิงศรดอกเดียวได้นกสองตัว ตอนนี้ดูเหมือนว่าความคิดของเขาจะเป็นไปได้สูง ดูจากท่าทีของซื่อเซียวแล้ว ดูเหมือนว่าแผนการที่เขาทำจะสำเร็จในไม่ช้าอย่างแน่นอน ซื่อเซียวลังเลและถามขึ้นมา “ เจ้าต้องการเท่าไหร่กัน ?” เขากลัวว่าจางหยูจะต้องการลูกปัดจำนวนมากจนทำให้เขาหมดตัว ยังไงซะการดูแลเขตซื่อเซียวนั้นก็ต้องใช้ลูกปัดดั้งเดิมอยู่บ้าง แม้ว่าเขาคิดจะออกจากทะเลโกลาหลมาแต่มันไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมทิ้งโกลาหลของตัวเอง “ เจ้าให้ได้เท่าไหร่ ? ยิ่งเยอะก็ยิ่งดี” จางหยูถามขึ้นมาซื่อเซียวลังเลอยู่สักครู่ ฟังจากคำพูดของจางหยูแล้ว เขาไม่รู้เลยว่าจางหยูต้องการลูกปัดมากแค่ไหน เขาได้แต่ถามหยั่งเชิงออกมา “ สามล้านล้าน ?”“ ว่าไงนะ ?” จางหยูตัวสั่นเมื่อได้ยินตัวเลขมหาศาลนี้3 ล้านล้านงั้นหรือ ?เขากลัวขึ้นมาเมื่อนึกถึงภาพลูกปัดดั้งเดิมกว่าสามล้านล้านลูกมากองอยู่ตรงหน้ามันต้องน่าตกใจแน่ๆจักรพรรดิร่ำรวยขนาดนี้เลยรึ ?สามล้านล้านกลับเป็นแค่ข้อเสนอแรกเท่านั้น !เมื่อเห็นท่าทีของจางหยู ซื่อเซียวก็คิดว่าจางหยูไม่พอใจ เขาเสียงสั่นและพูดขึ้นมา “ ไม่พองั้นรึ ? งั้น… 5 ล้านล้านล่ะ ได้หรือไม่?” เขากลัวว่าจางหยูจะไม่พอใจและปฏิเสธไม่ให้เขาเข้ามาในทะเลบรรพกาลอีก เพราะเหตุผลนี้เขาจึงเพิ่มไปอีก 2 ล้านล้านก้อนทันที แม้ว่าลูกปัดดั้งเดิมจะมีประโยชน์กับเขาไม่มากนัก แต่การใช้ลูกปัดไปมากแบบนี้ในคราวเดียวก็ทำให้เขาปวดใจอยู่ดีไม่ใช่แค่ 3 ล้านล้าน แต่เป็น 5 ล้านล้านก้อน !“ พอแล้ว” จางหยูได้สติกลับมาจึงพูดขึ้น เขาพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองแล้วพูดออกมา “ 5 ล้านล้านก็พอแล้ว”ตอนนี้ในใจของเขาตื่นเต้นอย่างมาก ลูกปัดดั้งเดิม 5 ล้านล้านลูก เพียงพอที่จะสร้างกองกำลังแม่ทัพขึ้นมาได้ มันจะทำให้ทะเลบรรพกาลขยายขึ้นจากเดิมมาหลายเท่าแม้ว่าเขาจะยังไม่อาจจะใช้พลังของจ้าวแห่งทะเลบรรพกาลออกมาได้ แต่แน่นอนว่าเขาต้องเหนือกว่าจักรพรรดิคนอื่นๆ เขามองซื่อเซียวด้วยสายตาเป็นมิตรมากกว่าเก่า ราวกับมองดูนายน้อยจากตระกูลที่ร่ำรวย ซื่อเซียวนี่ช่างเป็นคนดีเสียจริงๆเมื่อเขาเอ่ยปากขออะไร ซื่อเซียวก็จะหามาให้ เขาคงหาคนที่ใจดีกว่านี้ไม่ได้แล้วเมื่อได้ยินที่จางหยูพูดมา ซื่อเซียวก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เขารีบพูดขึ้นมาทันที “ ตกลงลูกปัด 5 ล้านล้านลูก เมื่อร่างหลักของข้ามาที่นี่ ข้าจะเอามันมาให้เจ้าด้วย” เห็นได้ว่าเขาปวดใจนิดๆ แต่ลูกปัดดั้งเดิม 5 ล้านล้านลูกแลกกับการที่ได้เข้ามาในทะเลบรรพกาลนั้น เขาพอใจกับการแลกเปลี่ยนนี้อย่างมาก