ตอนที่ 1937 : ตาย

เมื่อเห็นวังวนที่จางลู่และคนอื่นๆสร้างขึ้นมา เก่อเย่ก็สงสัยทันที เพราะสัญชาตญาณบอกเขาว่าห้ามเข้าใกล้วังวนนั้น ไม่งั้นแล้วคงหลงเข้าไปในกับดักของคนเหล่านี้เป็นแน่ จางลู่เองก็ไม่คิดว่าเก่อเย่จะเข้าไปในวังวนเอง ที่เขาหวังก็แค่ให้ซุนเหมิงกับคนอื่นๆโจมตีจนกดดันให้เก่อเย่เข้าไปในวังวนนั้น เมื่อเห็นจางลู่และคนอื่นๆปิดทางหนีของเขาเอาไว้ เก่อเย่ก็สบถออกมา “ เมื่อพวกเจ้าไม่คิดจะปล่อยข้าไป งั้นก็ตายด้วยกันนี่แหละ !” เขาเลิกหวังพึ่งโชคแล้วในตอนนี้ เขาตั้งใจจะตายไปพร้อมกับทั้งสามคนที่นี่ ต่อหน้าแม่ทัพกว่า 20 คนที่ล้อมเขาเอาไว้ แม้ว่าทั้ง 21 คนจะไม่ได้เข้ามายุ่ง แต่แค่สามคนตรงหน้านี้เขาก็ไม่อาจจะหนีได้แล้ว ไม่มีใครหนีได้นอกซะจากว่าจะมีความแข็งแกร่งทัดเทียมแม่ทัพขั้นสูงสุด ซุนหยานเตรียมที่จะลงมือ แต่ซุนเหมิงกลับมาหยุดเอาไว้ก่อนและพูดขึ้น “ บรรพชน ข้าจะเผชิญหน้ากับเขาเอง ท่านคอยสนับสนุนจะดีกว่า” ซุนหยานคิดสักพักก่อนจะพยักหน้า “ ได้ เจ้าระวังตัวด้วย” ซุนเหมิงแกร่งกว่าเขาอยู่บ้างเล็กน้อย และสามารถรับมือกับเก่อเย่ได้อยู่แล้ว ในทางกลับกันแล้ว แม้ว่าเขาจะกันการโจมตีของเก่อเย่ได้ แต่การปะทะกันทุกครั้งนั้นเขาก็ยังบาดเจ็บกลับมา หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป เขาอาจจะอยู่ไม่ไหว ดาบระดับสมบูรณ์นั้นไม่ใช่เครื่องประดับ แม้แต่แม่ทัพขั้นสูงสุดก็ทำได้แค่สู้กันอย่างสูสีกับคนที่มีสมบัติระดับสมบูรณ์ได้เท่านั้น แต่ก็ไม่อาจจะเอาชนะได้ ซุนเหมิงมองไปที่เก่อเย่และพูดขึ้น “ ความแค้นของบรรพชนตระกูลข้าต้องได้รับการสะสางในวันนี้ !” เมื่อพูดจบ ซุนเหมิงก็ได้พุ่งเข้าไปหาเก่อเย่ทันที เก่อเย่หรี่ตาลงก่อนจะยกดาบขึ้นฟันเข้าใส่ พลังทมิฬได้รวมตัวผ่านดาบปะทุพลังอันน่ากลัวออกมา พลังที่ส่งผ่านดาบนั้นตัดได้แม้กระทั่งมิติ พลังนี้ได้ก่อตัวเป็นพายุอันน่ากลัวพัดพาหินเข้าไปก่อนจะบดมันเป็นผง ซุนเหมิงยังแสดงสีหน้าเฉยเมยออกมา นางกลับไม่หลบแต่กลับใช้ฝ่ามือตบลงไปที่ดาบแทนตูม !พื้นดินสั่นไหวพร้อมเสียงระเบิดดังขึ้นมา พลังได้กระจายไปทั่วทุกที่ พื้นดินและตึกพังราบเป็นหน้ากลอง ทั้งโถงกองทัพสังเกตการณ์นอกจากโถงหลักแล้วส่วนอื่นๆกลับกลายเป็นซากไปในพริบตาซุนเหมิงและเก่อเย่ต่างก็กระเด็นออกมาแทบจะพร้อมกันจากแรงสะท้อน ซุนหยานและซุนวูไม่เปิดโอกาสให้เก่อเย่ได้พักหายใจ พวกเขาได้เข้าโจมตีทันที แม้ว่าจะไม่ได้ทรงพลังเท่ากับซุนเหมิง แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เก่อเย่บาดเจ็บหนักได้เก่อเย่บาดเจ็บอยู่แล้ว เขาได้แต่ต้องรีบหลบแต่เขาถอยกลับมาไม่กี่ก้าวก็เข้าใกล้วังวนขึ้นทุกที ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าที่จะถอยอีก เขายอมโดนโจมตีแทนที่จะเข้าไปในวังวนนั้นเพราะเขารู้ว่าในวังวนนี้มีสิ่งที่น่ากลัวกว่าความตายรออยู่แม้ว่าจะบาดเจ็บหนักและอันตรายแค่ไหน แต่เก่อเย่ก็ต้องสู้ สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือเปิดโล่พลังเอาไว้เพื่อกันการโจมตีของซุนหยานและซุนวูไปด้วยตูม ตูม !เสียงระเบิดดังขึ้นสองครั้งพร้อมกับร่างของเก่อเย่ที่สั่นไหว โล่พลังได้พังลงและสลายไปดั่งควันก่อนที่ร่างกายจะพังลงด้วยการโดนโจมตีอย่างหนัก แม้ด้วยความแข็งแกร่งที่มีแต่ร่างกายของเขาก็ไม่อาจจะรับไหวอีกต่อไป ร่างกายเหมือนจะสลายไปแต่การที่ร่างกายโดนทำลายก็ไม่ได้หมายความว่าเก่อเย่จะตายไปด้วย ตราบใดที่จิตยังไม่ดับสูญ แม้ว่าร่างกายและวิญญาณจะโดนทำลายแต่เขาก็ยังเกิดใหม่ได้ มีแค่จิตสลายไปเท่านั้นที่จะทำให้เขาตายจริงๆพลังชีวิตของจ้าวโกลาหลนั้นสูงอย่างมาก ยิ่งคนที่อยู่มานานอย่างแม่ทัพยิ่งมีพลังชีวิตที่สูง หากต้องการจะฆ่าแม่ทัพ งั้นคงไม่ใช่เรื่องง่ายไม่นานเก่อเย่ก็สร้างร่างกายขึ้นมาใหม่ ร่างที่ราวกับไม่ได้รับความเสียหายมาแม้แต่น้อย แต่แค่จิตของเขาอ่อนแอลง และพลังของเขาลดลงไปก็เท่านั้น คลื่นพลังที่แผ่ออกมาก็เช่นกัน“ อ๊า !” เก่อเย่ตะโกนออกมาด้วยความโกรธราวกับเสียสติไป “ ทีมคังเฉียง พวกเจ้าทำเกินไปแล้ว !”เขายกดาบขึ้นและฟันเข้าใส่ซุนเหมิงหวังคิดจะฆ่าอีกฝ่ายซุนเหมิงแสดงสีหน้าเย็นชาออกมา นางยกมือขึ้นตบไปที่ดาบเบาๆแต่การตบนี้มีพลังมหาศาล ตอนที่ตบลงมานั้น พลังบรรพกาลที่หนักราวกับเหล็กก็ฟาดเข้าใส่ดาบ ดาบของเก่อเย่ยากที่จะรับมือไหวตูม !