ตอนที่ 1962 : ความผิดปกติของเรนไน

สำหรับฉิวหวังแล้วทะเลบรรพกาลนั้นคือที่ที่เขาไม่รู้จัก ไม่นานแสงลึกลับด้านนอกนั้นทำให้พอมองเห็นพื้นที่ที่กว้างใหญ่ได้ แต่เสียง การรับรู้รวมถึงพลังของเขากลับโดนผนึกไว้ในม่านแสงไม่อาจจะทำอะไรได้ ในใจของเขาเต็มไปด้วยความกลัว เขาตะโกนและสบถรวมถึงร้องขอความเมตตา แต่มันกลับไม่มีใครตอบรับเลยแม้แต่น้อย …. จางลู่และคนอื่นๆทำงานกันได้เป็นอย่างดี หลังจากที่ได้รับข้อความจากจางหยู พวกเขาก็ได้ติดต่อหาซื่อเซียว หลังจากที่ได้รายชื่อมาแล้ว พวกเขาก็ได้ออกเดินทางไปยังเขตซื่อเซียว, เย่าหยาง, หว่ายเก่อและอู่หมิง พวกเขาจะไปรับแม่ทัพในรายเชื่อกลับมายังทะเลบรรพกาล ในตอนที่จางลู่และคนอื่นๆเดินทางนั้น ร่างแยกของจักรพรรดิก็ได้เรียกเหล่าแม่ทัพมายังมิติภายนอกไว้รอยู่แล้ว จางลู่ และคนอื่นๆแค่สร้างวังวนและส่งพวกนั้นเข้าไปยังทะเลบรรพกาลก็เท่านั้น ซึ่งมันช่วยลดปัญหาอย่างมาก หลังจากที่รับแม่ทัพทั้งหมดมาแล้ว พวกเขาก็รีบกลับมาทำการบ่มเพาะกันต่อ “ จักรพรรดิ !” ในทะเลบรรพกาล กลุ่มแม่ทัพต่างก็พากันทำความเคารพเหล่าจักรพรรดิ บางคนเป็นแม่ทัพของเหล่าจักรพรรดิ บางคนเป็นแม่ทัพที่ไม่มีสังกัด ท่าทีของพวกเขาต่างกันออกไป แต่ที่เหมือนกันคือความตะลึงในใจ พวกเขาไม่อยากจะออกจากทะเลโกลาหล แต่เพราะคำสั่งของจักรพรรดิ พวกเขาจึงไม่กล้าจะปฏิเสธ ยังไงซะพวกเขาก็มีเพื่อนและครอบครัวอยู่ จึงเป็นธรรมดาที่พวกเขาจะไม่อยากทิ้งเพื่อนและครอบครัวมาหลบอยู่เพียงลำพัง หากจักรพรรดิกุยหลิงกลับมาและโจมตีทะเลโกลาหล งั้นพวกเขาก็ขอตายไปกับเพื่อนและครอบครัวจะดีกว่าที่จะมาซ่อนตัวที่ทะเลบรรพกาลอย่างขี้ขลาดแบบนี้ ไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมตาย แต่ก็มีไม่น้อย อย่างน้อยก็มี 1 ใน 3 โชคดีที่การแข่งขันใกล้จะมาถึงแล้ว เวลา 3 ล้านปีไม่ใช่เวลาที่ยาวนานนัก พวกเขาสามารถอดใจรอได้ ซื่อเซียวไม่ได้สนใจความคิดของแม่ทัพ เขาพูดขึ้นมา “ ก่อนการแข่งขันจะเริ่ม พวกเจ้าจะต้องอยู่ในทะเลบรรพกาลห้ามออกไปไหน หลังจากที่การต่อสู้จบลง หากพวกเจ้าอยากกลับเข้ามาในทะเลบรรพกาลอีก ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว”ทะเลบรรพกาลนั้นไม่ได้เข้าออกได้ตามใจ แม้แต่เหล่าจักรพรรดิก็ยังเสียทรัพยากรจำนวนมากเพื่อที่จะเข้ามาแต่ตอนนั้นก็มีชายหนุ่มผมสีทอง ซึ่งดูโดดเด่นกว่าแม่ทัพคนอื่นๆ เขาไม่ใช่แค่ยังดูเด็ก…แต่ยังดูน่าทึ่งอีกด้วย สำหรับแม่ทัพแล้ว ฐานะของชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าจักรพรรดิมากนักทั้งทะเลโกลาหลนั้นนอกจากจักรพรรดิทั้งเก้าแล้ว ชายหนุ่มนคนนี้ถือว่าอยู่สามอันดับแรก !ในฝั่งมนุษย์นั้นบอกได้ว่าชายหนุ่มคนนี้โด่งดังที่สุดก็ว่าได้ !เขาคือเรนไน แม่ทัพอันดับหนึ่งของฝั่งโกลาหล เขาคือคนที่อาจจะเป็นแม่ทัพสูงสุด !นอกจากเรนไนแล้ว มันยังมีแม่ทัพอีกสองคนที่คิดว่าจะขึ้นไปเป็นแม่ทัพสูงสุดแล้วแต่ความโด่งดังของทั้งสองก็ด้อยกว่าเรนไน ผลงานเองก็ด้อยกว่าเช่นกัน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือทั้งสองเคยสู้กับเรนไนมาแล้วแต่ก็พ่ายแพ้กลับไปตอนนั้นเรนไนดูเหม่อลอย จิตของเขาสั่นไหวแต่ก็ยากจะสังเกตเห็นได้ตอนที่เข้ามาในทะเลบรรพกาลเขารู้สึกได้ว่าจิตนั้นสั่นไหว เขารู้สึกสับสน เขารากับว่ามีบางอย่างเรียกเขาอยู่ ความรู้สึกนี้ชัดเจนอย่างมาก แต่ไม่รู้ว่ามันมาจากไหน ดั่งนั้นเขาจึงเหม่อไปเช่นนี้แต่หว่านเก่อกลับสังเกตเห็นทันทีซื่อเซียวคิ้วขมวดและมองไปที่เรนไน ก่อนจะพูดว่า “ เรนไน เจ้ามีความเห็นอะไรรึไม่ ?”“ ไม่” เรนไนตอบกลับอย่างใจเย็นท่าทีของเขาเย็นชาอย่างมาก คำพูดของเขาเหมือนไม่เคารพจักรพรรดิมากนัก แม่ทัพคนอื่นๆนั้นต่างกันออกไป หากคนอื่นต้องตอบคำถามของจักรพรรดิเช่นนี้แล้ว จักรพรรดิคงต้องโกรธ แต่การที่เรนไนตอบคำถามเช่นนี้ ซื่อเซียวกลับไม่ได้แปลกใจเพราะเรนไนนั้นคือแม่ทัพสูงสุดและเป็นคนของหว่านเก่อ หากซื่อเซียวกล้าหาเรื่องเรนไน งั้นอาจจะทำให้หว่านเก่อไม่พอใจ