ตอนที่ 1963 : จักรพรรดิทะเลบรรพกาล

“เรนไน” ในพื้นที่แห่งหนึ่งในทะเลบรรพกาล หว่านเก่อได้ปรากฏตัวขึ้นมาข้างๆ เรนไน เรนไนนั่งขัดสมาธิอยู่ เมื่อเห็นหว่านเก่อปรากฎตัวขึ้นมา เขาก็ไม่ได้ลุกขึ้นแต่กลับถามขึ้นมา “ พวกเจ้าคุยกันเสร็จแล้วรึ ?” หว่านเก่อพยักหน้าและถามขึ้นมาด้วยความกังวล “ มีบางอย่างผิดปกติกับเจ้า เจ้ามีปัญหากับการบ่มเพาะรึ ?” เมื่อเห็นสายตากังวลของหว่านเก่อ เรนไนก็พูดขึ้นมา “ ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน” หว่านเก่อคิ้วขมวดและถามขึ้นมา “ ถ้าอย่างงั้นใหข้าตรวจสอบให้เจ้าเอง” เรนไนยังไม่ทันได้ตกลงรึปฏิเสธ หว่านเก่อก็ได้เข้าไปข้างๆเขาแล้วแผ่การรับรู้เข้าไปในตัวเขาทันที นางมองจิต, พลังและความคิดของเขาออกทั้งหมด “ พลังโกลาหลยังทำงานอยู่” หว่านเก่อสงสัย “ แต่จิตเจ้าสั่นคลอนอย่างมากไ โดยทั่วไปแล้วเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อผ่านการต่อสู้ที่ดุเดือดมารึไม่ก็ตอนกำลังจะเลื่อนขั้น แต่ตอนนี้เรนไนไม่ได้สู้กับใครรึไม่ได้กำลังจะเลื่อนขั้น มันไม่น่าจะมีเหตุผลที่จะเป็นแบบนี้ได้ หว่านเก่อดึงการรับรู้กลับมาและถามขึ้น “ เจ้ามีอาการแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ?” “ หลังจากที่เข้ามาในทะเลบรรพกาล” เรนไนตอบกลับ “ มันเพราะทะเลบรรพกาลงั้นรึ ?” หว่านเก่อไม่มั่นใจและถามขึ้น “ เจ้ามั่นใจรึว่ามันเป็นเพราะทะเลบรรพกาล ?” เรนไนเงียบไปชั่วครู่และพูดขึ้น “ หลังจากที่เข้ามาในทะเลบรรพกาล พลังของข้าและแม้แต่จิตก็เริ่มผิดปกติ เมื่อรับรู้ได้ว่าจิตสั่นไหว ข้าก็รู้สึกราวกับมีบางอย่างเรียกข้าอยู่..” เขามั่นใจว่าการเปลี่ยนแปลงนี้ต้องเกี่ยวข้องกับทะเลบรรพกาลแต่เขาไม่มั่นใจว่ามันเป็นเพราะอะไร “ แล้วคนอื่นล่ะ ? เจ้าได้ถามแม่ทัพคนอื่นรึไม่ ?” หว่านเก่อถามขึ้นมา“ ข้าถามไปแล้ว ตอนนี้ดูเหมือนว่ามีแค่ข้าคนเดียวที่มีอาการผิดปกติเช่นนี้” เรนไนพูดขึ้นเขาไม่รู้ว่าการเปลี่ยนแปลงนี้หมายถึงอะไร มันเป็นเรื่องดีรึแย่กันแน่ ?หว่านเก่อคิ้วขมวด นางพยายามนึกหาข้อมูลต่างๆเพื่อหาความจริงเกี่ยวกับอาการผิดปกตินีเแต่ตอนนั้นเองหว่านเก่อกลับหรี่ตาลงและแผ่การรับรู้เข้าไปในตัวเรนไนอีกครั้ง หลังจากนั้นไม่กี่อึดใจนางก็ดึงการรับรู้กลับมาและจ้องไปที่เรนไน “ ข้าอาจจะเดาออกแล้ว”“ เจ้าเดาว่าอะไร ?” เรนไนถามขึ้นมา“ มันเกิดอะไรขึ้นกัน ?”“ ข้าไม่มั่นใจว่าข้าคิดถูกรึไม่ แต่สถานการณ์ของเจ้านั้นคล้ายกับคนที่ข้าจำได้” หว่านเก่อสูดหายใจเข้าลึกๆพร้อมพูดขึ้นมาด้วยเสียงที่สั่น สายตาของนางแสดงความตื่นเต้นออกมา “ จำตอนที่แข่งแย่งเอาก้อนแก่นครั้งแรกในอดีตได้รึไม่ ?”เรนไนคิ้วขมวด “ เจ้าหมายถึงตอนที่เจ้าขึ้นเป็นจักรพรรดิรึ ?”การแข่งขันครั้งแรกนั้นมีลูกปัดจิตทั้งหมด 9 ลูก ลูกปัดจิตทั้ง 9 นั้นมีจิตของจักรพรรดิ มันคือลูกปัดจักรพรรดิ จักรพรรดิทั้ง 9 ได้ลูกปัดนั้นไปและดูดซับมันจึงก้าวขึ้นมาเป็นจักรพรรดิได้หว่านเก่อพยักหน้า “ ตอนนั้นมีแม่ทัพมนุษย์กว่า 20 คนที่แก่งแย่งเอาก้อนแก่น สุดท้ายลูกปัดจักรพรรดิก็ตกอยู่ในมือผู้คน หลายคนได้ทำการดูดซับมันแต่เพราะอ่อนแอเกินไปจึงไม่อาจจะรับพลังของจักรพรรดิได้ บางคนฝืนดูดซับมันแต่กลับโดนจิตของลูกปัดกลืนกิน..”“ สุดท้ายแล้วลูกปัดจักรพรรดิก็ตกมาเป็นของซื่อเซียว, เย่าหยางและคนอื่นๆรวมถึงเจ้า หลังจากนั้นซื่อเซียวและคนอื่นๆก็ขึ้นมาเป็นจักรพรรดิ เจ้าได้ยกลูกปัดให้กับข้า….ข้าได้กลายเป็นจักรพรรดิหญิงคนเดียวในหมู่จักรพรรดิทั้ง 9 !”เมื่อได้ยินแบบนั้น เรนไนก็เงียบไปนอกจากหว่านเก่อแล้ว ทั้งทะเลโกลาหลก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ เรนไนเคยได้โอกาสขึ้นเป็นจักรพรรดิแต่เขายอมทิ้งโอกาสนี้ให้กับหว่านเก่อ เพราะไม่งั้นแล้วในหมู่จักรพรรดิทั้ง 9 คงไม่มีหว่านเก่อแต่เป็นเขาแทน !“ อย่าพูดถึงเรื่องอดีตเลย” เรนไนพูดขึ้นมาเขาเคยเชื่อว่าถึงไม่มีลูกปัดจักรพรรดิ เขาก็สามารถขึ้นเป็นจักรพรรดิได้ด้วยพรสวรรค์ของตัวเอง ดังนั้นเขาจึงยกลูกปัดจักรพรรดิให้กับหว่านเก่อ