ตอนที่ 1966 : เลื่อนขั้นทั้งคู่

“ เด็กน้อยรึ ?” ซื่อเซียวคิ้วขมวด “ เรนไน แม้ว่าเจ้าจะขึ้นมาเป็นจักรพรรดิแล้วแต่เจ้าก็ไม่อาจจะมองว่าเราเป็นเด็กน้อยได้ ?” จักรพรรดิจะยอมรับคำเรียกว่าเด็กน้อยได้ยังไง ? เรนไนพยักหน้า “ ใช่ พวกเจ้าน่ะเป็นถึงจักรพรรดิ มันไม่เหมาะที่จะเรียกพวกเจ้าว่าเด็กน้อย” แม้ว่าซื่อเซียวและคนอื่นๆจะโดนเรียกว่าเด็กน้อย แต่ในด้านความแข็งแกร่งและฐานะแล้วก็ไม่ได้ต่ำกว่าเรนไนเลยแม้แต่น้อย “ พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่ ?” จางหยูถามทั้งสามคน ซื่อเซียวเงียบไปชั่วครู่แล้วพูดขึ้น “ เราแค่อยากเข้ามาถามว่าจ้าวแห่งทะเลบรรพกาลมาที่นี่รึไม่ ทำไมอยู่ๆจ้าวแห่งทะเลบรรพกาลที่ยิ่งใหญ่ถึงมาที่นี่ได้ ?” จางหยูยักคิ้ว “ พวกเจ้าอยากพบกับจ้าวแห่งทะเลบรรพกาลรึ ?” “ ไม่ ไม่ใช่เช่นนั้น” ซื่อเซียวรีบพูดขึ้นมา “ ตัวตนที่ยิ่งใหญ่อย่างจ้าวแห่งทะเลบรรพกาลนั้นเราจะกล้าไปรบกวนได้ยังไง ?” “ แล้วพวกเจ้ามาทำอะไรงั้นรึ ?” “ เราแค่สงสัย” เย่าหยางพูดขึ้น “ ว่าเกิดอะไรขึ้นถึงทำให้จ้าวแห่งทะเลบรรพกาลมาที่นี่ได้ ?” พวกเขารับรู้ถึงพลังอันไร้เทียมทานมาแล้ว พวกเขาไม่กล้าจะคิดอะไรเกินเลยต่ออีก “ งั้นรึ ?” จางหยูมองไปที่ซื่อเซียวและพูดขึ้น “ หากเป็นเช่นนั้น งั้นเจ้าลองถามจากเรนไนได้” เมื่อได้ยินแบบนั้นทุกคนก็พากันแสดงสีหน้าหวาดกลัวและมองไปที่จางหยูด้วยสีหน้าสงสัยก่อนจะมองไปที่เรนไนอีกครั้ง มันเกี่ยวอะไรกับเรนไนงั้นรึ ? ช้าก่อนเรนไน ! พวกเขาพากันเบิกตากว้าง ก่อนจะพูดออกมาว่า “ เจ้าหมายความว่า…เรนไน ขึ้นเป็นจักรพรรดิได้ก็เพราะฝีมือของจ้าวแห่งทะเลบรรพกาลงั้นรึ !” พวกเขาหายใจถี่ขึ้นมาพร้อมกับความตกตะลึง“ เรนไน” อู่หมิงมองไปที่เรนไนแล้วพูดขึ้น “ ที่คังเฉียงพูดมานั้นเป็นความจริงรึ ?”เมื่อเห็นสายตาตกตะลึงของทุกคน เรนไนก็ตอบกลับโดยไม่ลังเล “ จ้าวแห่งทะเลบรรพกาลได้ให้พลังกับข้าเพื่อช่วยข้าขึ้นเป็นจักรพรรดิ”“ นี่…เป็นไปได้ยังไง…” ซื่อเซียวยากที่จะรับได้ “ จ้าวแห่งทะเลบรรพกาลนั้นยิ่งใหญ่แค่ไหน เขาจะมาสนใจแม่ทัพสูงสุดอย่างเจ้าไปทำไมกัน ?”ก่อนที่จ้าวแห่งทะเลบรรพกาลจะมาถึง เรนไนก็เป็นแค่แม่ทัพสูงสุด“ ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ ? เจ้าคิดว่าจ้าวแห่งทะเลบรรพกาลนั้นใจแคบเหมือนเจ้ารึไง ?” เรนไนฮึดฮัดออกมา “ บางทีในสายตาของจ้าวแห่งทะเลบรรพกาลแล้วข้าอาจจะเป็นแค่มดแต่พวกเจ้าจักรพรรดิเองก็ไม่ต่างอะไรจากมดไม่ใช่รึไง ?”ซื่อเซียวแสดงท่าทีโกรธออกมา แต่เขาก็ไม่อาจจะปฏิเสธได้ต่อหน้าเรนไนคนเก่าแล้ว พวกเขาคิดว่าตัวเองสูงส่งในฐานะจักรพรรดิ แต่ต่อหน้าจ้าวแห่งทะเลบรรพกาลแล้ว พวกเขาก็ไม่ต่างอะไรจากจ้าวโกลาหลทั่วไปเลย“ หากพวกเจ้าภาวนาและสละจิต จ้าวแห่งทะเลบรรพกาลก็อาจจะมา” เรนไนพูดขึ้น “ แน่นอนว่าวิธีนี้ได้ผลแค่กับแม่ทัพสูงสุดเท่านั้น สำหรับพวกเจ้าแล้วเดาว่าแม้ว่าจะสละจิตแต่ก็ไม่อาจจะรับการตอบรับจากจ้าวแห่งทะเลบรรพกาลเพราะจิตใจพวกเจ้าไม่บริสุทธิ์ ความจริงใจของพวกเจ้ายังมีอยู่รึไม่ ?”ในอดีตนั้นเขาต้องไว้หน้าพวกนี้บ้าง แต่ตอนนี้แม้ว่าหว่านเก่อจะไม่ออกตัวปกป้อง แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องกลัวพวกนี้แม้แต่น้อยหากเป็นปัญหาก็แค่สู้ !แม้ว่าเขาจะเพิ่งขึ้นมาเป็นจักรพรรดิแต่เขาก็รู้สึกว่าความแข็งแกร่งของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าทั้งสามเลย แม้ว่าเขาจะแพ้แต่เขาก็หาใส่ใจไม่“ พอแล้วเรนไน ! เจ้าควรรักษาท่าทีของเจ้าบ้าง !” ซื่อเซียวหงุดหงิดขึ้นมา “ อย่าคิดว่าขึ้นมาเป็นจักรพรรดิแล้วเจ้าจะเท่าเทียมกับเราได้ ! เจ้าควรจะรู้ว่าเราขึ้นเป็นจักรพรรดิมาหลายยุคแล้ว ดังนั้นเจ้าไม่อาจจะทัดเทียมกับเราได้ เจ้าเป็นแค่จักรพรรดิหน้าใหม่ !”ตอนนั้นจางหยูก็คิ้วขมวดแล้วโบกมือ “ หากพวกเจ้ามีอะไรขัดแย้งกันก็ไปจัดการกันเอง อย่ามาทำให้ข้าต้องพลอยหงุดหงิดไปด้วย”เขาพูดไม่ไว้หน้าใครยิ่งกว่าเรนไนเสียอีก แต่ซื่อเซียวและคนอื่นๆก็ไม่กล้าจะปฏิเสธ เพราะกลัวว่าจะทำให้จางหยู โกรธ พวกเขาได้แต่มองค้อนเรนไนก่อนจะจากไป “ พวกที่เก่งแต่รังแกคนอ่อนแอ” เรนไนเห็นพวกนั้นจากไปก็หัวเราะออกมาหว่านเก่อต้องกุมขมับแล้วเตือนขึ้นมา “ ท่านพี่ ทำไมเจ้าต้องไปมีเรื่องกับพวกนั้นด้วย ? ผ่านมาหลายปีแล้วเจ้ายังไม่เข้าใจนิสัยพวกนี้อีกรึ ?”