ตอนที่ 330

ตอนที่ 330 ความแข็งแกร่งของเจ้าสำนัก ความสามารถของโหวเทียนหมางนั้นสูงส่ง ไม่นานเขาก็ทำอาหาร สำหรับเสี่ยวหร่านมาได้เต็มโต๊ะ นอกจากนี้เขายังทำอาหารให้กับคน ที่เหลือในสำนักคังเฉียงด้วย ในโรงอาหารมีแต่กลิ่นหอมของอาหารที่ลอยอบอวล จางหยูค่อยเดินเข้าไปในโรงอาหาร โหวเทียนหมางก็รีบพูดขึ้นทันที “เจ้าสำนัก นี่คือโต๊ะที่ข้าเตรียมอาหารไว้ให้กับสัตว์อสูรในพันธะ สัญญาของท่าน” “รบกวนท่านจริง ๆ” จางหยูพูดอย่างสุภาพ และรีบบอกกับเสี่ยว หร่าน “ขอบคุณท่านโหวซะสิ” เสี่ยวหร่านดวงตาเป็นประกายขึ้นมา “ขอบคุณท่านโหว” โหวเทียนหมางรีบพูดขึ้นทันที “ไม่ ไม่ คำว่าท่านนี้ ผู้น้อยคงรับ ไม่ได้” “ท่านโหว อย่าถ่อมตัวไป” จางหยูยิ้มออกมา “นอกจากนี้แล้ว ท่านก็ เรียกนางว่าเด็กน้อยเหมือนศิษย์ทั่วไปก็ได้” ถึงจะได้ยินแบบนั้น แต่โหวเทียนหมางจะเอาความกล้ามาจากไหน ที่จะเรียกเสี่ยวหร่านแบบนั้น จางหยูพูดต่อ “ตำแหน่งมันก็แค่ชื่อ ไม่ต้องสนใจอะไรมาก ในอนาคต ข้าต้องรบกวนท่านให้ทำอาหารให้กับเสี่ยวหร่านอีก” หลังจากนั้นจางหยูก็ไม่ได้สนใจท่าทีของโหวเทียนหมาง เขาได้บอก กับเสี่ยวหร่าน “เอาล่ะเสี่ยวหร่านรีบกินได้แล้ว” เมื่อเสี่ยวหร่านไปที่โต๊ะ จางหยูก็มองคนอื่น ๆ ในโรงอาหารและพูด ขึ้นด้วยรอยยิ้ม “พวกเจ้าเองก็กินด้วยสิ” เมื่อเห็นว่าจางหยูเริ่มกิน เซียวเหยียนและคนอื่น ๆ รวมไปถึงพวก หลินจื้อเป่ ยก็เริ่มกินเช่นกัน ทุกคนต่างก็อารมณ์ดี โดยเฉพาะพวกหลินจื้อเป่ ย แม้ว่าฐานะของ พวกเขาจะไม่ได้ต่ำต้อย แต่พวกก็แทบไม่มีโอกาสที่จะได้กินอาหาร ที่โหวเทียนหมางทำขึ้นมา ตอนนี้พวกเขาสามารถกินมันได้ทุกวัน ในอดีตพวกเขาไม่กล้าคิดฝันถึงเรื่องนี้เลย ยังไงซะโหวเทียนหมางก็คือปรมาจารย์กำหนดอาหารอันดับหนึ่ง ของเขตเหนือ ดังนั้นพวกเขาไม่ได้มีอำนาจพอที่จะสั่งการคนแบบ นั้นได้ ในโรงอาหารมีแค่คนเดียวที่ดูเหม่อไป ซึ่งก็คืออู่ซินซิน สายตาของ นางมองไปที่เสี่ยวหร่านอยู่ตลอด นางไม่ได้สนใจอาหารบนโต๊ะ ด้วยซ้ำ “สัตว์อสูรน้อยที่แสนงดงาม” อู่ซินซินตาเป็นประกาย เงาในตานาง สะท้อนภาพของเสี่ยวหร่านออกมา “ซินซิน กินได้แล้ว !” อู่เฉินเห็นท่าทีประหลาดของลูกสาว ก็อด ไม่ได้ที่จะดุนาง อู่ซินซินละสายตากลับมาและตอบกลับ “โอ้” โรงอาหารนั้นเงียบสนิท ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเพราะกลัวว่าจะ โดนแย่งอาหารไป จางหยูกินเพียงเล็กน้อย และเอาแต่มองดูเสี่ยวหร่าน หลังจากนั้นสัก พักเขาก็มองไปรอบ ๆ และเกิดสงสัยขึ้นมา “แปลก วันนี้เหมือนโรง อาหารมันจะว่างไปหน่อย….” เซียวเหยียนที่อยู่ไม่ไกลได้ยินคำพูดของจางหยู ก็อดไม่ได้ที่จะหยุด กินแล้วตอบกลับ “เจ้าสำนัก วันนี้พวกมังกรแดงไม่มา”จางหยูรู้ทันที “ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมรู้สึกว่าที่นี่มันว่าง กลับเป็นว่าพวกนั้น…”ไม่ใช่แค่มังกรแดง อินทรีย์ปีกฟ้าและไป่หลิงรวมถึงสัตว์อสูรต่างก็ไม่ได้มาที่นี่“พวกนั้นดูคึกมาตลอดนิ ทำไมวันนี้พวกนั้นถึงไม่มาที่นี่กัน?” จางหยูสงสัยขึ้นมาและถามเซียวเหยียน “เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกนั้นไปไหน?”เซียวเหยียนส่ายหน้า “พวกนั้นออกไปกันตั้งแต่เช้ายังไม่กลับมากันเลย”เมื่อได้ยินแบบนั้นจางหยูก็มองไปทางป่ าหวงหยวนด้วยสีหน้าครุ่นคิด….ที่ป่ าหวงหยวนบนภูเขาน้ำแข็งที่มีน้ำแข็งหนากว่า 10 ฟุตคอยแยกเขตมืดกับเขตลึกออกจากกันที่ด้านบนมีห้องโถงน้ำแข็ง ซึ่งแต่เดิมแล้วเป็นบ้านของสัตว์อสูรขอบเขตหลิงซวนขั้นสูง เนื่องจากกูเฉินได้เข้าร่วมกับสำนักคังเฉียงและเป็นอาจารย์ของเหล่าสัตว์อสูร ห้องโถงแห่งนี้จึงตกเป็นของกูเฉิน และเป็นห้องเรียนสำหรับเหล่าสัตว์อสูรตอนนั้นกูเฉินเพิ่งจะสอนเสร็จ เขากำลังจะกลับแต่ท่าทีของมังกรแดงและอินทรีย์ปีกฟ้าทำให้เขาอยู่ต่อ มังกรแดงและอินทรีย์ปีกฟ้าหลับตาลง พร้อมกับร่างกายที่เริ่มเปลี่ยนแปลงไป พลังของพวกนั้นเพิ่มขึ้นมาอย่างรวดเร็วซึ่งเป็นสัญญาณของการทะลวงผ่านไป่ หลิงและสัตว์อสูรตัวอื่นได้สติจากพลังของทั้งคู่ และรีบออกไปรอที่นอกห้องโถงทันที“อาจารย์กู” หลังจากที่ออกมาจากห้องโถงแล้ว ไป่หลิงก็พบกับกูเฉินที่รออยู่ด้านนอก และรีบทำความเคารพทันที สัตว์อสูรที่เหลือเองก็ทำความเคารพกูเฉินเช่นกันฐานะของกูเฉินไม่ใช่แค่อาจารย์ของสำนักคังเฉียง แต่ยังเป็นราชาสัตว์อสูรของเหล่าสัตว์อสูร และยังเป็นสัตว์อสูรระดับสูงสุดอีกด้วย“อาจารย์กู ท่านยังไม่กลับรึ ?” ไป่ หลิงรวบรวมสติและถามขึ้นมากูเฉินโบกมือและมองไปที่มังกรแดงกับอินทรีย์ปีกฟ้าที่อยู่ในโถงน้ำแข็ง อินทรีย์หิมะยืนอยู่ด้านหลังกูเฉินด้วยท่าทีเคารพราวกับพ่อบ้านเมื่อเห็นว่ากูเฉินไม่ได้ตอบอะไรกลับ ไป่หลิงก็ไม่กล้าจะพูดอะไรออกมาอีก นางหันกลับไปสนใจมังกรแดงและอินทรีย์ปีกฟ้าที่อยู่ในห้องโถงน้ำแข็ง“สายเลือดของพวกนั้น…” กูเฉินมองดูอยู่ชั่วครู่ก่อนจะถามไป่ หลิง“เจ้าสำนักกระตุ้นให้พวกนั้นแล้วรึ ?”ไป่ หลิงคิดอยู่สักพักและตอบกลับ “เจ้าสำนักบอกวิธีการกระตุ้นสายเลือดให้กับพวกเขา พวกเราเพิ่งจะไปเก็บวัตถุดิบต่าง ๆ สุดท้ายพวกเขาก็เก็บกันได้ครบเมื่อเช้านี้ จากนั้นพวกเขาก็ดูดซับมัน….อาจารย์กู พวกเขากระตุ้นสายเลือดขึ้นมาแล้วรึ?”กูเฉินแปลกใจ “ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าสำนักจะมีความสามารถที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้”แม้ว่าจะไม่ได้ตอบคำถามของไป่ หลิงโดยตรง แต่คำพูดของกูเฉินก็บอกอ้อม ๆ ว่า ทั้งสองได้กระตุ้นสายเลือดขึ้นมาแล้ว“สัตว์อสูรตัวอื่น ๆ ก็เหมือนกับกำลังกระตุ้นสายเลือดของตัวเองขึ้นมา”