ตอนที่ 333 คลายปม

ตอนที่ 333 คลายปม ไป่หลิง มังกรแดงและอินทรีย์ปีกฟ้า ต่างก็พร้อมที่จะโดนลงโทษ โดยกูเฉิน พวกเขาหลับตาลงและรอรับบทลงโทษ แต่เมื่อเวลาผ่าน ไปก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ เลย เมื่อลืมตาขึ้นพวกเขาก็พบว่า กูเฉินมองมาที่พวกเขาอย่างใจเย็น ความ โกรธที่พวกเขาคิดภาพเอาไว้ไม่ได้มีให้เห็น กูเฉินดูใจเย็นและสงบ จนน่าแปลกใจ แต่พวกเขาไม่ได้สบายใจเลย ความสงบนี้เหมือนกับ ความสงบก่อนจะเกิดพายุ กูเฉินดูสงบแต่ไม่มีใครบอกได้ว่าเขาจะ ระเบิดออกมาตอนไหน หากเกิดการระเบิดขึ้นมา การระเบิดครั้งนี้ คงทำให้โลกต้องพบกับภัยพิบัติ อินทรีย์หิมะเหงื่อตก ยิ่งกูเฉินดูสงบเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งกลัวเท่านั้น หาก กูเฉินระเบิดออกมาโดยตรง บางทีทั้งสามอาจจะไม่ได้บาดเจ็บมาก นัก แต่การที่กูเฉินเก็บกดความโกรธเอาไว้ ยิ่งเก็บก็ยิ่งหนักหนาและ เมื่อมันระเบิดออกมา มันคงน่ากลัวเกินกว่าที่เขาจะทนรับไว้ “ราชาสัตว์อสูรโกรธแล้ว !” อินทรีย์หิมะแสดงสีหน้าสิ้นหวังออกมา ฉากมากมายนับไม่ถ้วนโผล่ขึ้นมาในหัวของเขา เขาถึงกับคิดว่าราชา สัตว์อสูรจะฆ่าเขาด้วย ที่ยอดเขาแห่งนั้นปกคลุมไปด้วยความเงียบ กูเฉินมองไปยังทั้งสามคนด้วยสีหน้าเฉยเมย ไม่อาจจะบอกได้เลยว่า เขารู้สึกยังไง ยิ่งกูเฉินมองนานเท่าไหร่ไป่ หลิงก็ยิ่งรู้สึกกดดันมากเท่านั้น แรง กดดันนี้แทบทำให้นางหายใจไม่ออก สักพักกูเฉินก็พูดขึ้นมา เขามองไปที่ไป่ หลิงและพูดด้วยน้ำเสียงเฉยชา “พวกเจ้าชื่นชมและเคารพเฉินกูผู้นี้จริง ๆ รึ? แม้ว่าเขาจะเคยเป็นทาส ของมนุษย์น่ะเนี่ยนะ?” “อาจารย์ ท่านอย่าดูถูกท่านเฉินกูจะได้รึไม่ ?” มังกรแดงพูดขึ้น “ใช่ ถึงท่านเฉินกูจะเคยเป็นทาสของมนุษย์ แต่แล้วมันยังไง? อย่างไร เสีย พวกเราก็ไม่อาจจะดูถูกเขาได้ ท่านเฉินกูนั้นน่าชื่นชมและเคารพ! เพราะนับจากอดีตมา มีสัตว์อสูรมากมายที่ตกเป็นทาส แต่มีแค่ท่าน เฉินกูเท่านั้น ที่ได้รับอิสระกลับมาด้วยความฉลาดที่เขามี ! เอาจริง ๆ แล้วหากเป็นท่าน ท่านอาจจะทำได้ไม่ดีเท่ากับท่านเฉินกูก็ได้ !” “บังอาจ !” อินทรีย์หิมะตะลึงเมื่อได้ยินที่มังกรแดงพูด เขาอยากที่จะ ตบสั่งสอนมังกรแดงจริง ๆ กูเฉินโบกมือและมองไปที่มังกรแดง “เจ้าว่ามาต่อ” มังกรแดงไม่เข้าใจว่ากูเฉินคิดอะไร แต่หากเป็นเรื่องเฉินกูแล้ว แม้ว่า อีกฝ่ายจะเป็นราชาสัตว์อสูร แต่เขาก็ไม่คิดจะยอมแพ้ในเรื่องนี้ เขา พูดขึ้นด้วยท่าทีเด็ดเดี่ยว “พวกเราเคารพท่านเฉินกู ไม่ใช่เพราะ สายเลือดของเขา ไม่ใช่เพราะการที่เป็นสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิ แต่เพราะ ความไม่ยอมแพ้แม้ว่าจะด้อยกว่า เขาได้เปลี่ยนชะตาของตัวเองด้วย ความฉลาดที่มี เขาถึงได้รับอิสระกลับมา”ไป่ หลิงพยักหน้า “จิตใจของเขาคู่ควรที่สัตว์อสูรทั้งมวลจะเอาเป็นแบบอย่าง !”อินทรีย์ปีกฟ้าคิดสักพักและพูดขึ้นมา “อาจารย์ ท่านลงโทษเราก็ได้หรือจะฆ่าเราก็ได้ แต่ยังไงซะความเคารพและความชื่นชมที่เรามีต่อท่านเฉินกู ก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง !”เมื่อได้ยินที่พวกนั้นบอกมา อินทรีย์หิมะก็ตัวสั่น เขารู้ว่าตอนนี้ถึงเวลาตายแล้ว !พวกไป่หลิงคือศิษย์สำนักคังเฉียง ใช่ว่าจะตายได้ ถึงแม้ว่าจะทำให้ราชาสัตว์อสูรไม่พอใจ แต่ราชาสัตว์อสูรก็ไม่อาจสังหารพวกเขาได้ทว่าความโกรธที่ราชาสัตว์อสูรมีนั้นก็ต้องระบายมันออกมา ในที่นี้คงมีแค่เขาที่ต้องรับบทลงโทษไม่ใช่พวกศิษย์สำนักคังเฉียง“ข้าคงตายไปสักแปดรอบได้ !” อินทรีย์หิมะแทบอยากร้องไห้ออกมาเขาถามกับตัวเองว่า เขาอยู่ในป่าหวงหยวนเขตลึกมากี่ปี เขาไม่เคยทำผิดพลาดใด ๆ แต่ตอนนี้เขากลับต้องมารับความโกรธจากราชาสัตว์อสูรเพราะความผิดของผู้อื่น…อินทรีย์หิมะกำหมัดแน่น สายตาเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “ข้าไม่เต็มใจ !”แต่เขาจะทำอะไรได้ ?ต่อหน้าราชาสัตว์อสูร นี่ไม่ต้องนับสัตว์อสูรขอบเขตหลิงซวนขั้นสูงเลย แม้แต่พวกสัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวนก็ไม่อาจจะต้านทานได้อินทรีย์หิมะก้มหน้าลง ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับร่างกายไม่มีเลือดอยู่กูเฉินมองไปยังทั้งสามอยู่นาน ก่อนจะหัวเราะออกมา “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” เสียงหัวเราะของเขาดังขึ้นมาเรื่อย ๆ จนสุดท้ายก็ดังราวกับฟ้าผ่า กระทั่งยอดเขาแห่งนั้นถึงกับสั่นไหวอย่างรุนแรงครืน !ยอดเขาน้ำแข็งที่ห่างออกไปหลายกิโลเมตรอยู่ ๆ ก็ถล่มลงมา แรงถล่มของมันถึงกับทำให้เหล่าสัตว์อสูรมากมายต้องหลบหนีไปด้วยความกลัวไป่หลิง มังกรแดงและอินทรีย์ปีกฟ้า รวมไปถึงสัตว์อสูรตัวอื่น ๆ พากันกลั้นหายใจด้วยความกังวล“พวกเจ้าไม่กลัวว่าข้าจะฆ่าพวกเจ้ารึ?” กูเฉินหยุดหัวเราะ สายตาเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาอินทรีย์หิมะตกตะลึง “เอาแล้ว ราชาสัตว์อสูรจะลงมือแล้ว !”ไป่หลิง มังกรแดงและอินทรีย์ปีกฟ้าต่างก็มองหน้ากัน สุดท้ายไป่หลิงก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูดขึ้นมา “กลัว แน่นอนว่าพวกเรากลัว แต่หากเราตายและสามารถรักษาชื่อเสียงของท่านเฉินกูเอาไว้ได้ งั้นเราก็ยอม!”“ใช่ ข้าจะใช้ชีวิตตัวเองเพื่อปกป้องชื่อเสียงของท่านเฉินกู!”