ตอนที่ 334 ข้าคือเฉินกู

ตอนที่ 334 ข้าคือเฉินกู ก่อนหน้านี้ กูเฉินดูโกรธแค่ไหน ตอนนี้เขาก็พอใจมากแค่นั้น เขา พบว่าเด็กน้อยพวกนี้ช่างน่ารักเสียจริง ๆ ! รอยยิ้มกว้างบนใบหน้า และสายตาที่มองไปยังไป่ หลิง มังกรแดง และสัตว์อสูรตัวอื่น ๆ ก็เต็มไปด้วยความชื่นชม “ไม่เลว ข้าไม่ ผิดหวังในตัวพวกเจ้า !” ไป่ หลิงและคนอื่น ๆ ต่างก็พากันอึ้ง พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมท่าที ของกูเฉินถึงได้เป็นเช่นนี้ได้ ไม่ใช่ว่าเขาโกรธจัดจนอยากจะตบพวก เขาให้ตายงั้นรึ ? อินทรีย์หิมะเองก็สับสน “พอใกล้จะตาย ข้าก็กลัวจนตาฝาดเลยรึ!” “อาจารย์ ท่าน…” มังกรแดงอ้ำอึ้ง “พวกเจ้าแปลกใจกันสินะ ว่าทำไมข้าถึงไม่โกรธ ?” กูเฉินพูดขึ้นมา ด้วยรอยยิ้ม ไป่ หลิงและคนอื่น ๆ พากันพยักหน้า พวกเขาคิดว่าจะโดนกูเฉิน ลงโทษ แม้ว่าจะไม่โดนฆ่าก็ตาม แต่ตอนนี้กูเฉินกลับไม่ใช่แค่ไม่ ลงโทษ ทั้งยังดูพอใจอีกด้วย เกิดอะไรขึ้นกัน ? เมื่อเห็นแบบนั้น กูเฉินก็หันหลังกลับมองไปยังท้องฟ้าด้านหลัง เขา มองไปยังท้องฟ้าราวกับครุ่นคิดถึงอดีต ไป่หลิงและคนอื่น ๆ เห็นว่ากูเฉินไม่ได้พูดอะไรออกมา พวกเขาจึง ไม่กล้าเอ่ยปากพูดและได้แต่รออยู่เงียบ ๆ สักพักกูเฉินก็หันกลับมามองที่เหล่าสัตว์อสูร ก่อนจะพูดขึ้นอย่างใจ เย็น “ข้ารู้จักเฉินกู ข้ารู้จักเขาดีกว่าพวกเจ้าด้วยซ้ำ !” “อะไรนะ !” มังกรแดงอึ้งและมองไปที่กูเฉินด้วยความตะลึง “อาจารย์ ท่านรู้จักท่านเฉินกูจริง ๆ รึ ?” ไป่ หลิงขมวดคิ้วและพูดขึ้น “แต่…ท่านบอกไว้ก่อนหน้านี้ว่าท่านไม่ รู้จักท่านเฉินกู ก่อนหน้านี้ท่านโกหกเรารึ ?” อินทรีย์ปีกฟ้ามองไปที่กูเฉินด้วยความสับสน ด้วยฐานะของกูเฉิน แล้ว เขาไม่จำเป็นที่จะต้องมาโกหกเลย ใช่ ต่อหน้ากูเฉินนั้น พวกขอบเขตหลิงซวนและตันซวนได้แต่เรียก เขาว่าราชา “เมื่อได้ข้อมูลของเฉินกู ข้าแค่ไม่คิดว่า เฉินกูที่เจ้าพูดถึงจะคือเฉินกู ที่ข้าจำได้” กูเฉินแสดงท่าทีเฉยเมย เขาไม่ได้โกรธกับการที่ไป่หลิง สงสัย “พวกเจ้าคิดว่าเขาเป็นวีรบุรุษจริง ๆ รึ? พวกเจ้าชื่นชมและเคารพเขา จริง ๆ รึ?” เขาเหมือนจะอยากยืนยันอีกรอบ ไป่ หลิง มังกรแดงและอินทรีย์ปีกฟ้ามองหน้ากันก่อนจะพยักหน้า ไป่ หลิงพูดขึ้นมา “อาจารย์ช่วยบอกพวกเราที ว่าท่านเฉินกูอยู่ที่ไหน กัน !” มังกรแดงถามต่อ “ใช่ พวกเราอยากจะพบกับท่านเฉินกู!”“ทำไมพวกเจ้าถึงอยากจะพบเขา ?” กูเฉินถามด้วยสีหน้าเฉยเมยมังกรแดงลังเลและพูดขึ้นมา “เราต้องการขอโทษท่านเฉินกู และบอกเขาว่าเขาได้พยายามอย่างหนัก ถึงเหล่าสัตว์อสูรจะลืมเลือนเขาไป แต่พวกเราไม่มีทางลืมเลือนแน่ ทั้งเกียรติยศทั้งความยิ่งใหญ่ของเขา และการเสียสละให้กับเผ่าสัตว์อสูร พวกเราจะจดจำมันไว้และเล่าให้กับสัตว์อสูรตัวอื่น ๆ ฟัง”ไป่หลิงแสดงสีหน้าจริงจังออกมา “การอุทิศตัวของท่านเฉินกูนั้นไม่ควรที่ถูกจะลืมเลือน !”กูเฉินมองไปที่เหล่าสัตว์อสูรและพอใจอย่างมาก การที่กลุ่มเด็กน้อยเหล่านี้ที่เคารพเขา ชีวิตนี้ถือว่าคุ้มค่าแล้ว !“ข้าจะส่งต่อคำพูดของพวกเจ้าไปให้กับเฉินกู ข้าคิดว่าเขาคงพอใจอย่างมาก” น้ำเสียงของกูเฉินนั้นดูยินดี “แต่เฉินกูเป็นคนเงียบ ๆ เขาไม่ชอบให้คนอื่นมารบกวน แม้แต่ข้าเขาก็ยังไม่อยากพบ พวกเจ้าอย่าไปตามหาเขาเลย”ใจของกูเฉินไม่มีทางที่จะสงบแบบนี้ได้อีกแล้วเมื่อได้ยินแบบนั้น มังกรแดงก็ส่ายหน้าด้วยท่าทีดื้อด้าน “ไม่ ข้าต้องไปหาท่านเฉินกู !”ท่าทีของไป่หลิงและอินทรีย์ปีกฟ้าเองก็เด็ดเดี่ยวเช่นกัน “เรามีบางอย่างต้องไปบอกกับท่านเฉินกู !”เมื่อเห็นท่าทีดื้อด้านของพวกนั้น อินทรีย์หิมะก็แทบอยากร้องไห้“ราชาสัตว์อสูรใจเย็นลงได้แล้ว แต่พวกเจ้าก็คิดจะทำให้เขาโกรธขึ้นมาอีกรึไง?”แต่กูเฉินกลับแสดงท่าทีที่คาดไม่ถึงออกมาอีกรอบ เขากลับยิ้มออกมาไม่ได้โกรธเลยแม้แต่น้อย“ข้าเข้าใจความรู้สึกของพวกเจ้า แต่เฉินกูตัวจริงอาจจะไม่ได้สมบูรณ์แบบเหมือนที่พวกเจ้าคิด” กูเฉินไม่ได้แสดงท่าทีหมดความอดทนเขากลับยิ้มออกมา พวกนี้ไม่ได้ทำให้เขาโกรธเลยแม้แต่น้อยอินทรีย์หิมะเบิกตากว้างกับท่าทีของกูเฉิน มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง ?หรือว่าราชาสัตว์อสูรกำลังทำให้พวกนั้นตายใจ ?ไม่ นี่ไม่ใช่การหลอกให้ตายใจแต่เป็นท่าทีของจริง !คนที่รู้จักกูเฉินดี จะรู้ว่าเขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ใครก็ตามที่ทำให้เขาโกรธ แม้แต่สัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวนก็จะโดนเขาฆ่าอย่างไร้ปราณี แต่เมื่อเผชิญหน้ากับไป่หลิง มังกรแดงและสัตว์อสูรตัวอื่น ๆเขากลับอารมณ์ดีจนน่าแปลกใจ หากไม่รู้ความจริง เขาอาจจะคิดว่าสัตว์อสูรพวกนี้คือบุตรของกูเฉินด้วยซ้ำ“ท่านเฉินกูสมบูรณ์แบบ !” มังกรแดงพูดขึ้นด้วยท่าทีโกรธ “ท่านอย่าพูดว่าร้ายเช่นนั้น !”กูเฉินไม่ได้โกรธกับท่าทีของมังกรแดง แต่เมื่อได้ยินคำพูดของมังกรแดงกูเฉินกลับยิ้มออกมาแทน “เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าเฉินกูนั้น